www.tvhouten.nl 

de geschiedenis 2016

Clubcircuit Pan van Persijn – 6 feb 2016 – tijd: DNF
Ploeteren in de Pan van Persijn

Als ik opsta is het bijna tien over zes. Niet op de klok maar, in de spiegel, de stand van mijn lichaam. Ergens rond mijn bekken zijn de spieren zo gespannen dat ik aan één kant helemaal in elkaar trek. Het is niet de beste startpositie voor een hardloopevenement maar bewegen helpt en pijn heb ik niet echt, hooguit een soort spierpijn.

Want, zeg nou zelf, vandaag in de Pan van Persijn is het eerste Clubcircuit Nieuwe Stijl; één afstand voor alle lopers in een mooie bosrijke omgeving dat mag je niet missen. Het is er altijd op en top gezellig en fietsen gaat ook, dus besluit ik te gaan.

Anders dan de rest van de week is het helemaal droog. Ik heb ik wind mee, een extra trui was niet eens nodig, het is warm. De bosgrond zal nog wel zompig zijn, voordeel is dat je op zachte grond loopt.

De pionnetjes liggen al klaar en in 'Het Panbos' is er al een gezellige drukte. Wim en Tony registreren de inschrijvingen, en vragen een ieder naar zijn leeftijd. Niet omdat er alcohol aan de bar verkrijgbaar is maar omdat we vanaf nu in leeftijdscategorieën lopen. De categorie 50+ vind ik wat royaal bemeten, daar zijn er toch best veel van, een podiumplek zit er voor mij niet in. Eigenlijk ben ik iets te jong voor mijn snelheid.

Prijs of niet, daar gaat het niet om. De sfeer en de gezelligheid is veel belangrijker - en het feit dat Ed met de vrijwilligers er toch voor zorgt dat alles op rolletjes loopt!

Ik sluit achteraan aan bij de start, we gaan allemaal tegelijk weg - dik 40 man. Ik begin heel rustig. Een bekend parcours, asfalt, even keren en dan omhoog tot de trap en dan een slingerpad weer naar beneden tot het veld waarna weer naar het asfalt en dan de berg op. Ik houd een heel rustig tempo, achter me loopt Rinze met Sija, misschien zijn er meer, maar alleen hen hoor ik want Rinze keuvelt altijd nog wat tijdens de loop, wat op zich al weer een hele prestatie is.

Marjolein is bezorgt maar ik stel haar gerust, als het niet meer gaat stop ik. Ook de anderen vragen zich bezorgd af of het wel gaat. Ja het gaat, net aan maar toch. Dan het 'knollenveld' over en een rustiek stukje langs de vijver, tikkie modderig. Een mooi bos.

Het laatste stuk over het verharde pad doe ik iets versnellen, het is een krampachtige loopje maar het gaat. Ik ben op de helft want we moeten twee ronden, maar ik besluit te stoppen. Net na mij komt Freek binnen, die heeft er dus al twee ronden op heeft zitten; maar ja hij is dan ook veel jonger.

Marijke haalt koffie én appeltaart voor me, wel veel van het goede voor 3 kilometer maar hij is hier wel erg lekker, en op terugweg heb ik wind tegen.

Texel – 12 mrt 2016 – tijd: 30.19

Strak tegen de koude oostenwind maar wel onder een strak blauwe lucht met een volle zon. Het voelt als rond het vriespunt maar straks uit de wind zitten we lekker in het zonnetje. Daar, in de verte, na ruim een kilometer mag ik rechtsaf en loop ik gunstiger op de wind. Maar zover is het nog niet. Ik loop over De Staart, een lange weg door de polder van Texel, even boven De Waal, een dorp met net 400 inwoners en een eigen hardloopevenement.

Texel? Hoe kom je daar nou? Dat behoeft even een toelichting. Na de Run van Roden zocht trainer Ed Zijl een nieuwe locatie voor zijn groep om eens met een wedstrijd mee te doen. Op Texel is hij goed bekend en deze loop leek hem een aardig uitstapje. Een oproep leverde 21 mensen op, en zo stonden wij, zaterdagochtend kwart over zes in de ochtend (jazeker!) klaar om naar het eiland af te reizen.

Het dorpje van niks werd dus overspoeld door bijna 300 hardlopers -waaronder een dertigtal voor de kidsrun, en van heinde en verre! We starten op de Bomendiek en lopen eerst door het schilderachtige dorp. Ik ga snel weg. Ik doe (maar) vijf en denk dan wel iets sneller te kunnen maar dat valt toch tegen, al direct na het dorp zak ik terug en kom niet meer onder de zes minuten de kilometer. Toch heb ik wel een goed ritme, De Westerboersweg een lang stuk - eigenlijk is de loop een groot vierkant, loop ik met anderen goed op. Pas na de bocht en de oostenwind wordt het echt zwaarder, het uitzicht over het weiland is wel mooi. Heel in de verte zie ik anderen lopen. Carolien zie ik langzaam verdwijnen. De afstand tot Peter, die halverwege ineens enthousiast voorbij komt, wordt minder snel groot.

En het was zo'n mooie dag. Na de veerpont huurden we fietsen om het eiland rond te toeren. Eerst de uitkijktoren bij de Fonteins-nol (streepje zet ik voor de juiste uitspraak, leerde wij ook pas later) en koffie in De Koog, waar de plaatselijke bakker door ons (nee mevrouw we komen hier echt om te sporten) de omzet dit weekend ongeveer verdubbeld moet hebben gezien; de cake en koeken waren niet aan te slepen.

Dan gaan we de hoek om, wind mee - maar dan voel je ineens toch de zon. Corrie komt langszij. Snellere lopers van andere afstanden die het parcours meermalen moeten doen sprinten voorbij. Miranda, die vlak voor de loop door haar enkel ging maar daardoor, in het zonnetje, mooi op onze spullen kan passen terwijl ze zich tegoed doet aan de lokale lekkernijen, staat klaar met het fototoestel. Ik zie dat ik met een sprintje nog net binnen de 30 minuten binnen kan komen, daarom loop ik paars aan op de foto. En hoewel het lukt getuigt de uitslagenlijst er niet van.

We juichen als onze clubgenoten binnenkomen en de moedigen de Marijkes en Michel aan die nog een ronde moeten voor de halve.

Jimmy, Michael, Caecile en Marijke zitten bij de eerste drie in de categorieën. Er zijn merkwaardigerwijs voor de mannen meer categorieën dan voor de vrouwen, maar dat zal met de opkomst van doen hebben. Vervolgens heeft Marlous nog met een mooie prijs bij de verloting in Het Dorpshuus waar we, sommigen dan, onder het genot van een skuumkoppe nog even bijkomen.

Met de auto maken we daarna nog een tocht over het eiland en na een bezoek aan de Sluftervallei strijken we neer bij restaurant de Slufter voor de maaltijd.

Om tien uur 's avonds staan we weer bij de club. Dat het een geweldige dag was kwam zeker door het mooie weer, maar ook omdat Ed Zijl alles strak tot op de minuut maar ook tot in de puntjes had geregeld en verzorgd.

Voorschotenloop – 20 mrt 2016 – tijd: 27.19
Een thuiswedstrijd

Het doet altijd goed als mensen je aanmoedigen. Met naam (en toenaam) nog beter natuurlijk. Los van het feit dat het knap is dat ze je zo snel in de massa herkennen, alhoewel ik herkenbaar ben aan het - laat ik zeggen typische Voorschoten'97-shirt, hebben mensen de moeite genomen om te komen kijken. Soms ook om te helpen waarmee ze natuurlijk twee vliegen in één klap slaan. Vaak zijn het clubgenoten die niet, of een andere afstand lopen, of gewoon een jaar overslaan. Maar hoe dan ook, waardevol. En de een doet dat nog uitbundiger dan de ander. Vlak voor de finish stonden Laura en Marja en met hun aanmoediging kreeg ik energie om de laatste meters te volbrengen. Aan het begin Fee en Charlotte, en die waren zo enthousiast dat ik het gevoel had een Olympische kwalificatie binnen te slepen. Maar ook de rest, niet met name genoemd: Dank!

De speaker memoreerde het al. Vijf kilometer is geen spek-en-bonen-onderdeel, een korte afstand voor watjes maar echt een eigen afstand met een hele andere techniek dan de langere afstanden. Veel scholieren wisten dat nog niet en dachten het ook even mee te lopen maar haakten vaak af, soms al na een paar honderd meter.Ongelooflijk, anders dan bij de 10 en langer veel jongeren om me heen - jonkies zelfs misschien wel basisschool of net niet meer. Natuurlijk de ouderen die de 5 lopen, liepen veel verder vooraan, ervaring denk ik.

Ik ben eigenlijk helemaal geen 5-loper. Ik ben meer een diesel en kom ik rustig op gang. Een langere afstand is dan wel handiger. Toch omdat het 5 wist ik dat het tempo iets hoger kon, dus proberen maar eens. Al bij de start had ik vrij snel een goed tempo, net als vorige week op Texel. Moeilijk is dat niet, de enthousiaste start en de lopers om je heen trekken je vanzelf mee. In tegenstelling tot vorige week lukte het nu wel om het tempo vast te houden. Natuurlijk die aanmoedigingen en een thuiswedstrijd, na de loop uitgeput en niks meer hoeven te doen, dat helpt - je kunt tot het gaatje gaan, je bent toch thuis.

Er was geen zon, maar een frisse wind, de lopers later op de dag hadden helaas ook nog regen, dat bleef me bespaard. Het eerste deel hadden we wind mee, pas nadat we bij Station Voorschoten terug gingen kwam de tegenwind, verkoelend maar toch. Het gaat dan wel zwaarder. Tempo vast houden denk ik. Na het keerpunt op de Bachlaan wordt het echt zwaar maar ik zie wat mensen voor me afzakken en neem me voor die 'nog even' voorbij te gaan.

En dan is de finish in zicht, een sprintje lukt niet echt meer maar 27.19 is toch geen onaardige tijd.

Clubcircuit Wassenaarseslag – 23 apr 2016 – tijd: 34.03
De slag op en af

Slag op slag af Een steenkoude wind blaast over het strand. Volgens de meteorologen windkracht 4 maar het zal de gevoelstemperatuur zijn die er 8 van lijkt te maken. En net voor we van Strandpaviljoen Sport naar de startplek willen gaan bij het parkeerterrein willen gaan breekt er ook nog een bui los. Net geen hagelstenen, die zagen we pas een dag later. Al moet al niet een ideale situatie om te gaan hardlopen zou je zeggen en al helemaal niet, zoals ik, in korte broek en korte mouwen.

We wachten heel even, de regen trekt snel weg. En dan toch naar de start. We staan er met veertig lopers, niet slecht. Wim fluit en we vertrekken. Dat wil zeggen de eerste keer de dames en de tweede keer, een minuut later, de heren. Een nieuw fenomeen, gescheiden starten - soort van jongens tegen de meisjes.

Ineens is de regen weg lijkt de wind minder en breekt de zon door. Dat maakt het lopen weer een stuk leuker. Mijn tempo is nog niet heel hoog. Er bestaat een relatie tussen kracht, massa en snelheid. Die kracht is niet optimaal en de massa loopt ook wat uit de pas. Als ik de zes kilometer binnen de 35 minuten haal vind ik het goed.

In de oude opzet liep dit parcours van de Wassenaarse Slag tot boven op de 'slag', maar nu we allemaal één afstand lopen is het parcours iets opgerekt en moeten we dus eerst helemaal naar beneden en dan weer terug omhoog. Een uitdaging.

Nadat ik de eerste dames (Sija, José en Annelies) voorbij ben zie ik in de verte Corrie, Mark en Evert. Natuurlijk, ik loop mijn eigen tempo maar een kleine uitdaging onderweg is altijd goed voor een stapje extra. Corrie lijkt me de eerste die ik moet kunnen bereiken, al heb ik misschien dan geen puf meer om haar bij te houden. Dat valt mee, ondanks de klim kan ik haar op de slag voorbij, en zodra we weer boven zijn ga ik verder. Ik keer bij 17.02 en bij de afdaling zie ik Mark in de 'wandel' schieten en daardoor kom ik wat dichterbij maar zodra hij weer 'optrekt' heeft hij een behoorlijk tempo. Hij loopt soms afstanden die alleen per trein afleg dus zijn snelheid is minder belangrijk.

Inmiddels lopen we met de wind in de rug en daardoor word ik warmer. Het tempo zakt en de venijnige heuveltjes maken het zwaarder. Toch schuif ik dichter naar Mark, en nadat Ed me aanmoedigt voordat ik laatste heuvel op ga waarna de laatste grote bocht volgt kan ik hem met een scherpe binnenbocht voorbij. Evert laat ik gaan, dat gaat me niet meer lukken.

Door de grote lus is de finish pas laat te zien en met toch een kleine versnelling haal ik het eindpunt in 34.04, precies tweemaal de tussentijd op de helft.

Zodra iedereen binnen is gaan we naar de strandtent. Veertig koppen koffie is een hele uitdaging voor de bediening dus ik heb alle tijd om bij te komen voor ik op de fiets weer naar huis ga. Wat een sportieve ochtend!

HeleGroepBijStart

Leiden Marathon – 22 mei 2016 – tijd: 1.01.27
Hup één twee twee één één

Marathon 2016 Wie na 1 april inschrijft bij Leiden-marathon krijgt niet meer zijn naam op zijn startnummer. Aanmoedigen ging in mijn geval lastig. Maar een jongetje op de Rijnsburgersingel zag het probleem niet. Hup één twee twee één één, riep hij. Geweldig, de creativiteit die mensen aan de dag leggen om het leuk te maken; met pannen, deksels, spandoeken, toeters en muziek. Wie een beetje geniet van alles is zo bij de finish. Hoewel.

Ik heb al een tijdje, lees: een jaar, geen 10 kilometer gelopen en mijn inzet is daarom bescheiden: rond het uur.

Vak E, jeetje dat is aan het eind van de Breestraat, volgend jaar toch eerder aanmelden. Bij de start had ik er al een Vierdaagsedag op zitten. Maar dan in de benen. Speaker John van Haasteren herkent me, en zo schalt mijn naam over het deelnemersveld. Altijd leuk. De Korevaarstraat ligt voor me open. Tempo!

Een voorspoedige start. Het is droog en niet te warm, al vrees ik dat het wat broeierig wordt. Ik heb toch een redelijk tempo blijkbaar want ik ga best veel mensen voorbij, en ik kom niet eens onder de zes minuten per kilometer. Wel weet ik het tempo goed vast te houden. Pas na acht kilometer ga ik mijn benen voelen en wordt het langzaam iets zwaarder. Zodra we in Leiderdorp de brug over zijn kom ik steeds dichter bij de pacer van 65 minuten. Die stond bij de start nog heel ver weg dus dat schiet al op. Het uur zit binnen mijn bereik als ik dit tempo een beetje vasthoudt. Een sponsje bij winkelcentrum Sandhorst, dat is lekker want de zweetdruppels dreigen in mijn ogen te lopen.

De Splinterlaan is omgedoopt tot Sprinterlaan en met muziek en gejoel moedigen ze de mensen aan. Ze hebben drie banen op de weg geschilderd; " dit nooit meer" links en "volgend jaar de hele" rechts. De middelste was iets met twee vingers in je neus. Dan komt de Spanjaardsbrug in zicht, dat geeft een vals gevoel dat je er al bent want we moeten de Singels helemaal langs tot aan de Morspoort. Pas daar begint de laatste kilometer ergens.

De mensenmassa langs de kant groeit gestaag dat is wel nodig want het wordt zwaar. Ik moet ook de steile Rembrandtbrug nog over. Maar daarna is het eind in zicht. Aftellen vanaf de Boommarkt.

Pas vlak voor de fontein zet ik een eindsprint in, dat kan nog net en met iets meer dan 1.01 kom ik over de streep. Dat is mooi, dat kan volgende keer alleen maar beter worden.



Clubcircuit Strandloop Wassenaar – 4 juni 2016 – tijd: 29.14
Je zag niks

voor_de_start Het Hollandse strand kent zo zijn eigenaardigheden. Zo kan het in het hele land mooi weer zijn en op het strand niet. Zoiets ook vandaag. Toen ik van huis vertrok was de mist allang weg, en hoewel een tikje frisjes, kwam de zon goed door. Op naar strandpaviljoen Sport voor een clubcircuit op het Wassenaarse strand.
Tegen de duinen hing echter een dikke, hoewel niet koude, nevel die het zich tot een minimum beperkte. Niet heel erg; immers dwaal je af naar links krijg je natte voeten en naar de andere kant kom je in het mulle zand van het duin terecht.
De opkomst is fors, zeker 40 man, de uitslagenlijst vermeldde exact evenveel dames als heren. Parcours is helder: één kilometer naar het noorden, om Ids heen, dan twee-en-een-halve kilometer naar het zuiden, om Marjolein heen en dan weer anderhalve kilometer terug naar de finish. Verder, logischerwijs met dit weer, nagenoeg niemand op het strand.
We starten en de brede rij versmalt tot een lange sliert en ik zit achterin de tweede subsliert. De toppers, al in de mist verdwenen hebben voor dit parcours twintig minuten nodig. Ikzelf gok op dertig minuten. En achter mij zit altijd nog een klein clubje, waaronder ook vandaag weer, Rinze. Rinze, die na wat je eufemistisch wat lichamelijk ongemak noemt, er toch altijd maar weer is. Het tempo is redelijk het zand is hard maar heel soepel gaat het niet. Ik, maar ook anderen kunnen lastig koers houden. Teveel naar de zee-rand geeft het risico dat je straks door opkomend vloed ineens door het water van een 'binnenzee' moet ploegen. Da's wel een dingetje.
strandbeeld van Ids Bakker

foto Ids Bakker

De mensen voor me zakken wat af, en omdat ik het tempo wel vast weet te houden ga ik wat mensen voorbij. Maar het kost wel moeite.
Uiteindelijk doemt Marjolein op. Gelukkig loopt er iemand met een Voorschoten'97 shirt voor me. Met de gele strepen fungeert het shirt als een goed mistlicht, het zwarte shirt ervoor is al snel even grijs als de mist. Vlak na het keerpunt ga ik nog iemand voorbij, geen idee meer wie. En dan zie ik in de verte nog iemand. Tekin wellicht, het is vaag. Ineens voel ik mijn benen behoorlijk en wordt het lopen op karakter. Ik kijk op mijn klok hoever we zijn, iets dat bijna nooit hoef te doen. Even volhouden en dan is er de finish waar ik met groot applaus over heen kom.
's Middags heb ik een high tea omdat mijn moeder jarig is, het lekkers smaakt nog beter dan het al was.

omhoog    2004    2005    2006    2007    2008    2009    2010    2011    2012    2013    2014    2016