www.tvhouten.nl 

de geschiedenis 2015

Clubcircuit Pan van Persijn – 2 feb 2015 – tijd: 38.49
Best pittig
Panbos2015_1 Hardlopen bij zonnig weer op het vlakke asfalt, helemaal mijn ding. Vraag is dan, wat ik dan op 8 februari, tien graden, in de stromende regen in de Pan van Persijn kom doen, het ruige duingebied tussen Katwijk en Wassenaar met steile, soms gladde heuvels, een enkel trapje en zompige bosgrond. Terwijl, door diverse omstandigheden, mijn conditie zich in de afgelopen weken, maanden zich niet in optimale richting heeft ontwikkeld.

Het antwoord heeft iets te maken met clubgenoten, sfeer en gezelligheid en de onvermoeibare organisatie door Ed Zijl met de ondersteuning van vrijwilligers. En het feit dat dit gewoon een clubcircuit is, en dus. Enfin dat dus.

We, ik was opgehaald door Willem en Arjan, waren vroeg en vreesden voor de opkomst maar het liep snel vol. Ik twijfelde over de afstand maar Corrie wist me te overtuigen; als ik het kan, kan jij het ook.

Panbos2015_2 Het parcours, wonder boven wonder was het ineens droog, was zwaar. Iedere kilometer kostte me tussen de zeven en acht minuten, waar ik er vlak, met geluk, vijf en half nodig heb. In poncho's en regenpak gehulde vrijwilligers wezen perfect de weg. Het ging om vier ronden. Vijftig man op het parcours waardoor je zeker niet alleen liep; af en toe kwamen snellere lopers in vliegende vaart voorbij. De eerste lus ging langs de oostrand, eerst omhoog en dan een lastige daling. Vervolgens, langs het startpunt, het uitzichtpunt, de Atlantikwall en afsluitend een klein stukje verharde weg waar zich een knoepert van een plas had gevormd.

Aangemoedigd door de vrijwilligers die op cruciale punten ons de weg wezen of moesten behoeden voor, letterlijke, uitglijders, was het zeker vol te houden. Ik dacht, als ik in het begin een klein beetje tempo houdt, en de afdalingen goed gebruik houdt kan ik later terugvallen. De hellingen en de trap kosten mij altijd veel energie. Zo ging het ook een beetje.

Voor mij een groot gat, op een gegeven moment zag ik niemand meer. Achter mij liep Corrie die haar eigen prestatie neerzette en in de laatste ronde nog steun van kreeg van Willem - ik was te weinig waard om met haar op te lopen; helemaal gefocust op mijn eigen tempo en overleving. Die laatste ronde was zwaar, Joost liep even met me op toen ik begon. En nadat ik voor de achtste keer bij Marjolein langs geweest was kon ze met me meefietsen. Nog een klein stukje en een heel klein sprintje. Na dik een uur klokte Wim Vermeulen mijn eindtijd.

In een dampig theehuis moest ik even bijkomen. Een loopster die dagenlang veel te weinig gegeten had gaf ik de rest van de banaan die ik had en naast me werd een verstuikte enkel verzorgd. Het kan altijd erger.

Voorschotenloop2015_klein (129K)

Voorschotenloop – 15 mrt 2015 – tijd: 1.04.38

foto derden Koude thuiswedstrijd voelt warm aan
Als er één loop is die gezellig is – voor mij persoonlijk dan, is het de Voorschotenloop. Talloze bekende vrijwilligers langs de kant die je aanmoedigen, en dat ook nog onder het gewone publiek. Je waant je een bekende Nederlander, ik zou graag iedereen daarvoor hier bedanken maar dan vergeet ik vast iemand. Je voelt bijna niet meer dat het gewoon berekoud is, want dat was het. Half maart zes graden, bewolkt en koude wind. Er zijn betere omstandigheden denkbaar, maar zeggen wij hardlopers dan, het wasdroog. En met een thermo-tje onder het clubshirt, en lange broek –dat weer wel, kom ik een heel eind.

Ook merk je haast niet meer dat tien kilometer best ver is. Mijn laatste tien was door fysieke omstandigheden waardoor lopen en trainen lastig waren, alweer vier maanden terug, op de Velostrade, dus het was weer even wennen. Die eerste paar kilometers gaan wel, ik deed het op trainingstempo, rustig tempo van boven de zes minuten de kilometer. Andere jaren liep ik hier nog wel eens fanatiek met anderen, maar nu zonder me ook maar iets aan te trekken van wie dan ook om me heen – in mijn omgeving liepen ook weinig bekenden.

DSC_0349 (24K) Het eerste stuk door Voorschoten – ik zie al mensen jacks uitdoen, het is toch warm als je loop. Iemand langs de kant roept, “hou vol, je bent er bijna”, da’s erg optimistisch. Dan langs het spoor. Boven op de helling had mijn lief zich strategisch met het fototoestel opgesteld zodat ik er weer mooi op sta. En, groot voordeel, op een foto kun je niet zo goed zien dat het niet zo hard gaat.

Ik ben net het driekilometerpunt voorbij als de koplopers me alweer tegemoet komen, in hoog tempo.

Dan gaan we rechtsaf, de Horstlaan op richting Veurseweg. Recht tegen de wind in, en dat is best koud, maar het is maar een klein stukje. Net voor de 32 minuten draai ik, precies op de helft, de Veurseweg op en dan snel weer rechts, het Laantje van Wissen, richting Natuurpad, lekker smal, goed opletten. Na het station, we hebben er zeven gehad – kilometers dan, geen stations, gaat het wat zwaarder, het wordt volhouden.

DSC_0435 Er is nog even de extra lus maar dan begint de laatste kilometer. We zigzaggen door de wijk en dan doemt in de verte de boog op waar ik onderdoor moet. Met aanmoedigingen gaat het goed, en dan even heel kort een kleine versnelling.

Het zit erop. De twintigste Voorschotenloop, mijn tiende, en tevens mijn 150e wedstrijdloop. Niet de beste, maar wel een hele leuke.


Clubcircuit Het Geertje – 22 mrt 2015 – tijd: 27.59 (kort)
Een loop waar een luchtje aan zat …
Op de eerste dag van de lente spoedde Marjolein zich vol goede moed naar haar plek. Die plek is het keerpunt in onze loop, al jarenlang, en waar dan ook. Je moet twee maal om haar heen, of eenmaal als je de korte afstand doet. Ook vandaag, en al begint vandaag de lente, het is koud met een nare wind en vlagen regen, niks lammetjes, zonnetje, flierefluiters. Grijs, koud en nat, meer niet.

Het was voor boer X dan ook een uitgelezen moment de gierput eens schoon te spuiten en zijn terrein te ontdoen van ongerechtigheden. Op Marjolein, die voor zijn boerderij stond, had hij niet gerekend. Zij had zich goed gekleed op de weersomstandigheden maar een knijper voor haar neus was ze toch vergeten. Ze besloot iets van de boerderij weg te lopen.

Aii, toen raakte de toppers – ikzelf had er veel minder last van, in de war. Liepen zij in deze barre omstandigheden nu toch een toptijd? Dat zou geweldig zijn! Nee, natuurlijk niet – het parcours was iets korter. De opmerking, ‘het is maar een spelletje’ zou niet goed gevallen zijn want voor sommigen staan prestaties hoog aangeschreven. Terecht, maar we konden Marjolein, als vrijwilliger, niet (letterlijk) stank voor dank geven.

Terug naar mijzelf. Ik besloot de korte afstand te doen. De rest van de dag zou ik een huis vol visite hebben en met de Voorschotenloop vorige week nog in de benen kon ik beter rustig aan doen. Knallen doen we later wel weer eens. De wind had over de Zoetermeersplas vrij spel dus het was al pittig genoeg. Lange mouwen, lange broek: maart roert zijn staart!

20150321_112811 (55K) Een redelijk snelle start, dat ging ik niet volhouden dacht ik. Toch viel het mee. Tempo van 5.40, 5.50 kon ik de hele loop handhaven. Renate liep vlak achter me, en Marianne iets voor me, pas aan het eind ging ik haar voorbij ze had het moeilijk en moest even in de wandelstand. Met exact 28 minuten ging ik over de streep, in de iets verkorte vijf.

Heel even leek het of de zon doorkwam maar het was een schijn-beweging, grappige woordspeling trouwens. Voor de wind op heen weg een klein stukje net even lekker, maar bijna de hele terugweg werden we koud geblazen. Niet eens de moeite genomen om op de achterhoede van de 10 te wachten, waarin onder andere Laura, Marja en de jarige Ilona de elementen trotseerden.

Even opwarmen met een warme chocomel, in het restaurant van ’t Geertje. Pondje kaas mee en huiswaarts met Marijke en Herman. Thuisgekomen brak de zon even door. Dat zal je altijd zien.


Clubcircuit Wassenaar strand – 30 mei 2015 – tijd: 32.07 (kort)
Clubcircuit Wassenaar duin – 13 juni 2015 – tijd: 29.53 (kort)
Dubbelloops-verslag, strand en duin
Twee zaterdagen (30 mei, 12 juni) die volgen op twee warme zomer-vrijdagen vallen fiks tegen. De zaterdag ertussen, op de Clubkampioenschappen, is het stralend weer, maar nu wij strand en duin gebruiken om hard te lopen, Ed heeft tenslotte weer een Clubcircuit uitgezet, zijn de weergoden ons slecht gezind. Of je moet blij zijn dat we niet door de hitte bevangen worden. Overeenkomsten en verschillen in dit dubbelloops-verslag.

Strandpaviljoen Sport is onze basis. En de ene keer blijven we op strand waar we de helft van de loop strak tegen de harde wind in lopen en, dat dan weer wel, de andere helft vooruitgeblazen worden. Wim en Tony die start en dus finish bemensen houden zich met moeite staande. De andere keer starten we in de duinen en hebben we gezelschap van de regen, die precies op tijd ophoudt, en –volgens mij- duizenden wandelaars die de Kippenloop doen. Dat levert wel leuke reacties op.

Voordeel van duin is dat we gewoon over het asfalt heen en weer lopen, ligt glooiend en alleen het laatste stuk naar Marjolein die boven op de Slag staat is even klimmen. Het strand is vlak maar zacht en soppig, zwaar lopen. Wellicht was dat de reden dat de opkomst daar wat minder was.

Beide keren loop ik de korte afstand, vijf kilometer, de toestand van gewricht en gewicht zijn van dien aard dat ik even rustig doe. Een SI-dingetje, minder lopen, minder bewegen dan raak je alle energie die je bij de borrel opdoet maar lastig kwijt.

Bij de strandloop start ik rustig in de achterhoede , Corrie, Nicolette, Tekin en Annelies. We worden richting Marieke geblazen waarna we omkeren en twee-en-een-halve kilometer tegen de wind in mogen. Een van de dames heeft een windjack aan en vangt daarmee alle wind, dat komt de snelheid niet ten goed. We ploeteren voort, zo her en der nog een binnenzeetje als hindernis Ik weet de kilometers maar net binnen de zeven minuten af te leggen, en Marjolein lijkt eindeloos ver weg te staan.

In de duinen is de oriëntatie handiger, wederom Annelies, Corrie en Tekin in de buurt, en twee gastloopsters, Suzanne en Liza –die volgens mij nog een heel jong is? De start gaat sneller, hier de kilometers net binnen de zes minuten. De wetenschap dat ik maar één keer op en neer hoef geeft moed. Corrie en Annelies laat ik achter me – tien twintig meter mooier is het echt niet, en ook ga ik, al verbaasd me dat – ze loopt wel erg relaxed, Suzanne voorbij. Dan het ‘meisje’ nog. Ik weet haar wel bij te houden en bij Marjolein ga ik haar nota bene tegen de helling op, dat ik dat nog kon, voorbij.

Marjolein is keerpunt waarna we weer omlaag gaan in de duinen en wind mee op het strand krijgen. Altijd fijn bij Marjolein te zijn. Tekin gaat soms in de wandelstand maar wel zo dat ik hem niet voorbij ga. Grrr. Nadeel van mensen achter je laten is dat je ze niet meer ziet, en de eerste voor me is ver uit het zicht. Op gevoel dan maar het tempo vasthouden.

Matthijs en Marieke zorgen bij Duinoord dat we niet verstrikt raken in wandelaars en fietsers die ons daar kruisen. Dan het laatste stukje. Fijn op het strand is dat je rechtstreeks op de finish loopt en ziet waar je moet zijn. In de duinen blijk ik me altijd te verkijken, de finish was toch nog een bocht verder.

En ja hoor, daar komt ‘die’ Suzan voorbij, haast fluitend. Ik wist ‘t. Ach, nog een klein stukje even tegenwind en een eindsprintje omdat ik net binnen de 30 wil zitten. Op het strand waai ik ook binnen maar dan pas bij 32 minuten.

De lopers van de 10, die dit parcours gewoon twee keer afleggen, moet ik eigenlijk ook weer gaan doen trouwens, wilen vast ook even enthousiast binnengehaald worden. Daarna koffie, dat wel maar geen appeltaart, da’s voor vijf kilometer teveel van het goede….


Clubcircuit Katwijk, Willy Zuid 19 september 2015– tijd: 26.56 (kort)

Tik, tik, tik… Nee het is niet de klok, het zijn de druppels op de balk van het zonnescherm. Hmm, dat was niet helemaal de planning. Het zou een mooie dag worden.
Onderweg naar Katwijk, op de fiets, even nog een paar druppels maar daarna blijft het droog vermoedelijk waait de wind de lucht droog. Maar wind aan het strand da's welhaast onontkoombaar. En, om eerlijk te zijn, niet heel erg, anders raken we maar oververhit bij dat hardlopen.

Willy Zuid is de plaats van handeling. Niet de mooie rieten fauteuils met dikke witte zachte kussens binnen maar het strand dat er voor ligt. Vandaar hollen we, na een klein stukje strand, naar boven, mul zand natuurlijk, en dan over de boulevard, die bij Katwijk downhill en uphill gaat helemaal noordwaarts. Tussendoor bij Ids even een op- en neertje bij een zijpad, onontkoombaar want hij staat er met zijn waakhond en aan het eind loodst Katinka ons een zijpaadje in waarna Marjolein als keerpunt staat. Dan terug. De opkomst is niet spectaculair, geen dertig mensen, jammer.

Vandaag doe ik maar één keer want vijf lijkt me mooi voor deze dag. Dat maakt wel dat ik iets fanatieker kan lopen, en voor ik het in de gaten heb is de finish in zicht. De stukjes mul zand daargelaten is het een lekker parcours. Ik heb een hoog tempo, zeker als ik na een ruime kilometer op gang ben gekomen. Een eindje voor me lopen Ellen en Tekin, maar tè ver om de hoop te hebben dat ik er voorbij kan. Wat daarvóór loopt is sowieso onbereikbaar, en ik weet dat wie achter mij loopt mij niet meer voorbij zal gaan. De situatie is helder dus.

Maar nadat ik bij Marjolein gekeerd ben heb ik, gewent al langere afstanden, nog best veel energie en ik gooi het tempo omhoog. Dat werkt, langzaam kom ik toch in de buurt van Tekin, die wat afzakt. En dan komt ook Ellen in beeld. Ik blijf bij haar in de buurt. Ik maak kilometers in 5.22 en 5.17. Gaat dat wel goed? Ik besluit toch door te lopen. Normaal is Ellen, looptechnisch dan, een maatje te groot voor mij. Om mijzelf niet op te blazen blijf ik bij haar in de buurt maar ze is niet in vorm vandaag.

Ik zet door en kom dan vlak achter Caecile te lopen (die dit parcours in 20 minuten kan afleggen - echt waar), zij is al aan de nieuwe ronde bezig, maar het geeft wel een kick.

Dan komt de finish in zicht en op 26.56 kom ik over de streep. Tien jaar geleden liep ik 24.56 op de vijf, en zonder mul zand. Ik kan tevreden zijn.

Om niet stil te blijven staan loop ik de anderen tegemoet en met Arianne loop ik weer naar de finish, samen lopen maakt je toch sneller. En dan is er koffie bij Willy Zuid.


Clubcircuit Stompwijk, 't Geertje 17 oktober 2015– tijd: 25.34 (kort)

TOPSNELHEID
Het is wel kort. Normaal kom ik na ruim een half uur pas in de mood, de eerste kilometers zijn slechts afzien. De tien kilometer lijken mij, als diesel dan ook op het lijf geschreven. Ook langer wel maar dat heb ik even opzij gezet. Vijf daarentegen is een andere tak van sport. Pats, gelijk weg, snelheid maken en voor je je goed en wel realiseert dat je weg bent is de finish al weer in zicht.

CC20151017_01 (83K) Oké, ik overdrijf iets, dit gaat meer op voor de 100 meter à la Dafne maar toch. Bij een eerdere vijf merkte bij het keerpunt, halverwege dat ik alweer onderweg terug was. Tenslotte is voor wie 10 gewent is, vijf toch maar ongeveer de helft. Nu alleen nog even een snelle start, want ik moet altijd wel even op gang komen. En klaar is Kees.

Het Geertje, de geitenboerderij nabij Stompwijk is een van onze vaste locaties. Een traditionele locatie waar cappuccino nog onbekend is, koffie verkeerd niet natuurlijk, en op de toonbank nog een ouderwets papieren kladblok ligt waar de prijzen van de bestelling keurig onder elkaar worden opgeteld. Dat duurt soms even, maar de kwaliteit van de taart en de cake maakt een hoop goed.

Terug naar het hardlopen. Nabij het Geertje heeft Ed Zijl een parcours uitgezet, exact – wat anders, twee-en-een-halve kilometer over het fietspad en langs de (rustige) weg, richting Stompwijk. Enige echte hindernis is een vee-rooster. Wel moeten we aan de kant blijven want verkeer gaat voor. En als je toch goed oplet, kijk ook even uit over de weilanden met schapen, koeien en allerlei vogels.

Heen en terug, en voor wie 10 kilometer loopt nogmaals heen en terug. Wim ‘schiet’ ons weg en ik kom snel op gang, afgelopen week niet gelopen dus ik bruis van energie, was het een valse start slechts een enkeling voor mij. Pas na enkele tientallen meters komen de meeste groten der aarde mij voorbij. Ging ik dan echt te snel weg? Sta ik straks halverwege al zonder stroom?

Maar nee, het gaat goed. Piepje van de mijn klokje bij de eerste kilometer, 5:15! Wat? Rustig jongen, je moet er nog vier. Er loopt een flinke ploeg achter me en voor me zit een groot gat. Alleen Esther heb ik in het vizier, maar die loopt 10 toch kan ik haar tempo een beetje bijhouden. Ik blijf ook bij de andere kilometers dicht bij de 5 minuten.

Het is niet warm, beetje miezer, dat is lekker het verkoeld iets, de zon laat zich niet zien. Het is voor het grootste deel een lange rechte weg maar niet saai door het uitzicht en goed zicht op medelopers. Om Marjolein heen, en dan beginnen aan de terugweg. Ik zie dat ik behoorlijk ben uitgelopen op anderen. Zelfs Tekin zit behoorlijk ver achter me.

Op de terugweg zonder anderen voor me is het lastig het tempo te bepalen. Het huis in de verte komt langzaam dichterbij. Arita roept dat een podiumplek nog in zicht is, vermoedelijk de plek ernaast of ik moet Bert, Freek, Willem, Ton en Herman nog even voorbij dan kom ik in de buurt.

Een keer eerder, november 2012 liep ik dit parcours, op de 10, toen een toptijd, 53:11. Het lijkt nu weer heel goed te gaan. Bij Ids is het nog 700 meter. Ik ga het voelen. Met de (weinige) wind mee is de verkoeling minder. Al een eind voor de finish begin ik met tellen om het tempo vast te houden. Het resultaat mag er zijn, 25:34. Alleen mijn eerste vijf, tien jaar geleden gingen sneller.


Clubcircuit Voorschten, Velostrade 14 november 2015– tijd: 25.43 (kort)

Afstand?
Totaal uitgeput, zonder nog enige energie en aan het eind van je kunnen moet je één ding als loper bij de finish niet vergeten. Je klokje stoppen, kijk bij een wedstrijd ze doen het allemaal tenzij ze alleen maar voor de leuk lopen, wat overigens veel verstandiger is.

Dat klokje vermeldt, mits bij de start op tijd ingeschakeld - en dat is ie, de tijd die gelopen is. Maar sinds de TomTomrevolutie geeft het ook aan waar en hoe ver. Loopt een gedreven hardloper een toptijd dan zijn er twee mogelijkheden; of de hij is echt geweldig in vorm, of de afstand klopt niet en al die hooghangende satellieten zullen hem, of haar dat duidelijk maken.

Zo ook mijn klokje, die wees gisteren nog lang geen 5 kilometer aan toen ik na 25.42 bij tijdwaarnemers Wim en Tony over de streep kwam. Ik had mijn 25.34 van vorige maand net niet kunnen verbeteren. Het parcours was strak, recht en snel; de Velostrada - het gepimpte fietspad tussen Voorschoten en Leidschendam.

Ik ging snel van start, kon zelfs Marijke even bijhouden, en wist een redelijk tempo vast te houden, van rond de 5.25 per kilometer, maar op sommige stukken moest je fors tegen de wind in. Iets klimmen bij station Voorschoten en in de verte Marjolein die het keerpunt markeerde. De terugweg ging soepeler maar de tegenwind had wel wat energie gekost nadeel was dat wind mee geen verkoeling brengt.

Siem bleef te ver voor me, uiteindelijk 15 seconden maar toch ga er maar aan staan. Mark - die 10 liep, kon ik nog wel voorbij . Maar ja, hij moest nog een keer. Het laatste rechte stuk even die schouder voelen, rustig jongen, recht op en diep ademhalen. Maar ook: let op je moet het wel overleven zal ik maar zeggen. Enfin dat lukte al had ik minder energie over dan vorige keer.

Terug naar het klokje en de afstand. Ed Zijl, onze Clubcircuit organisator die het parcours had uitgezet, verzekerde mij dat het echt 5 kilometer was. Tuurlijk als je een goede tijd hebt ga je daar niet aan twijfelen. En had Ed niet het parcours met een wieltje opgemeten? Jazeker, die hooghangende satellieten kunnen hem wat. Zelfs twee keer had hij gemeten!

Vermoedelijk heeft hij van de start naar het keerpunt exact 2500 meter afgetekend. Heen en terug dus exact 5 kilometer. Maar terug van het keerpunt naar de start is het altijd iets korter, dat is iets wat Ed nog niet kan weten. Ik ook niet, niemand trouwens. Dat heeft iets met de lichtsnelheid en de temperatuur te maken -wordt ooit nog eens ontdekt. Tot die tijd krijgt Ed (uiteraard) gelijk. Zeker zolang ik een mooie tijd loop!

Clubcircuit Zoetermeer, SnowWorld 19 december 2015– tijd: 31.27 (kort/5,5)

Klimmen en dalen in Zoetermeer
Aan de vooravond van de kortste dag van het jaar lijkt het welhaast de warmste dag van het jaar. Okay het miezert heel even een beetje en in de wind voelt het fris aan, maar vandaag dubbele cijfers op de thermometer betekent lopen in korte broek en korte mouwen. Dat is wel eens anders geweest hier.

Hier, dat is in dit geval de achtertuin van SnowWorld Zoetermeer, waar puinheuvels begroeit zijn met woeste vegetatie en waar woest-ogende runderen je pad kunnen versperren. Traditioneel sluit Ed Zijl hier het Clubcircuit van onze vereniging af met een stevig portie klimmen en dalen. Het geheel afgesloten met een apfelstrudel binnen bij de dirndldames.

Ik doe een seizoen kort en dat wil zeggen dat ik maar twee keer het uitgezette parcours doe, de lange-afstand is driemaal het parcours. We starten één minuut na de lang-lopers. Start tegen de heuvel op om illusies te voorkomen maar daarna een forse afdeling en dat nog gewoon op het betonnen wegdek. Okay, een wildroostertje erin dus wel opletten.

Ik ga snel van start en loop op de achterhoede van de lang-lopers in. Ik schrik zo van de Kerstmanverschijning dat ik iets te vroeg naar boven draai, maar strafseconden krijg ik niet. Dan omhoog waarna een afdaling volgt. Een smal pad, de geul, vermoedelijk uitgesleten door waterstromen bij regen is net te krap om lekker te lopen, dan maar over de grasrand. De eerste kilometers doe ik in net meer dan 5 minuten. Dat gaat goed.

Maar het geheel moet dus nog een keer. Na het keerpunt zakt mijn tempo dan wel iets, maar het lukt bij de Anja, Marja en Laura te blijven die de lange afstand doen. De hele weg weet ik goed onder de 6 minuten te lopen mede omdat ik weet dat ik "maar" twee keer hoef. Uiteindelijk ga ik Laura niet meer voorbij, Marja loopt naast me en Anja erachter. Maar die moeten nog een ronde!

Uiteindelijk klok ik 31.27 na 5,5 kilometer en dat is voor dit parcours heel mooi. Om niet helemaal af te koelen want ik ben behoorlijk verhit loop ik de anderen tegemoet en met Marja de laatste kilometer weer terug. Geen gebak, dat doe ik alleen bij lange afstanden maar als we met de hele groep aan de koffie zitten kom ik weer helemaal bij.

CC2015_dec02 (100K)

omhoog    2004    2005    2006    2007    2008    2009    2010    2011    2012    2013    2014    2016