www.tvhouten.nl 

de geschiedenis 2014

Clubcircuit Pan van Persijn – 8 feb 2014 – tijd: 1.07.03

affichePanbos2014 (48K)

Best pittig
Hardlopen bij zonnig weer op het vlakke asfalt, helemaal mijn ding. Vraag is dan, wat ik dan op 8 februari, tien graden, in de stromende regen in de Pan van Persijn kom doen, het ruige duingebied tussen Katwijk en Wassenaar met steile, soms gladde heuvels, een enkel trapje en zompige bosgrond. Terwijl, door diverse omstandigheden, mijn conditie zich in de afgelopen weken, maanden zich niet in optimale richting heeft ontwikkeld.

Het antwoord heeft iets te maken met clubgenoten, sfeer en gezelligheid en de onvermoeibare organisatie door Ed Zijl met de ondersteuning van vrijwilligers. En het feit dat dit gewoon een clubcircuit is, en dus. Enfin dat dus.

We, ik was opgehaald door Willem en Arjan, waren vroeg en vreesden voor de opkomst maar het liep snel vol. Ik twijfelde over de afstand maar Corrie wist me te overtuigen; als ik het kan, kan jij het ook.

Het parcours, wonder boven wonder was het ineens droog, was zwaar. Iedere kilometer kostte me tussen de zeven en acht minuten, waar ik er vlak, met geluk, vijf en half nodig heb. In poncho's en regenpak gehulde vrijwilligers wezen perfect de weg. Het ging om vier ronden. Vijftig man op het parcours waardoor je zeker niet alleen liep; af en toe kwamen snellere lopers in vliegende vaart voorbij. De eerste lus ging langs de oostrand, eerst omhoog en dan een lastige daling. Vervolgens, langs het startpunt, het uitzichtpunt, de Atlantikwall en afsluitend een klein stukje verharde weg waar zich een knoepert van een plas had gevormd.

Aangemoedigd door de vrijwilligers die op cruciale punten ons de weg wezen of moesten behoeden voor, letterlijke, uitglijders, was het zeker vol te houden. Ik dacht, als ik in het begin een klein beetje tempo houdt, en de afdalingen goed gebruik houdt kan ik later terugvallen. De hellingen en de trap kosten mij altijd veel energie. Zo ging het ook een beetje.

Voor mij een groot gat, op een gegeven moment zag ik niemand meer. Achter mij liep Corrie die haar eigen prestatie neerzette en in de laatste ronde nog steun van kreeg van Willem - ik was te weinig waard om met haar op te lopen; helemaal gefocust op mijn eigen tempo en overleving. Die laatste ronde was zwaar, Joost liep even met me op toen ik begon. En nadat ik voor de achtste keer bij Marjolein langs geweest was kon ze met me meefietsen. Nog een klein stukje en een heel klein sprintje. Na dik een uur klokte Wim Vermeulen mijn eindtijd.

In een dampig theehuis moest ik even bijkomen. Een loopster die dagenlang veel te weinig gegeten had gaf ik de rest van de banaan die ik had en naast me werd een verstuikte enkel verzorgd. Het kan altijd erger.

Voorschotenloop_2014 (72K)

Voorschotenloop – 16 mrt 2014 – tijd: 58.13

Het wordt weer leuk dat hardlopen
Een jaar geleden liep ik hier in Voorschoten met 52.57 een eigen toptijd. Het ging sowieso erg goed, ik kon alles onder de 55 houden en als ik zo door ging - met drie keer in de week lopen, kon ik na vijf jaar misschien weer eens een halve doen. Maar het liep anders. Door een leeg colablikje smakte ik op het asfalt, en met een gebroken en ontwrichte kaak en een flinke deuk in mijn gemoedstoestand duurde het maanden voor ik lopen weer leuk begon te vinden. Wat zou mijn tijd nu worden?

Een ongeluk zit in een klein hoekje, dat realiseerde ik me onderweg weer toen ik een loopster ondersteund met kussen zag liggen en een ambulance hoorde aankomen. Ik kon doorlopen, de loop is perfect georganiseerd en er bekommerden zich genoeg mensen om haar.

De Voorschotenloop is een thuiswedstrijd, georganiseerd door onze eigen vereniging. Bij de start dus heel veel bekenden, en ook langs de route veel niet-lopers die als vrijwilliger ons aanmoedigde.

De warmte-golf van afgelopen week was iets teruggevallen, er was wel flink wat zon maar ook een best harde koude wind, goed loopweer. In een rustig tempo en met een goed gevoel ging ik weg. Tegen de wind in, verkoelend.

Na twee kilometer hoorde ik, "Tim, ik loop vlak achter je". Oeps, Charlotte. Dat wetend probeerde ik, in gezonde wedijver, het tempo vast te houden maar twee kilometer verder, nadat Marjolein nog een buiging voor ons gemaakt had, ging ze me voorbij en niet veel later zag ik haar paardenstaart uit het zicht verdwijnen.

Tja, op het fietspad lopen met zo'n loop is onontkoombaar dus moet er wel elke keer even een wielrenner tussendoor, die zijn nu eenmaal belangrijker vinden ze volgens mij.

We draaiden de Veurseweg op; exact halverwege wat een zon - had ik niet toch een pet op gemoeten? Iets met 28 op de klok, dat vond ik meevallen, als het maar onder de 30 was. Nu kregen we wind mee, maar daarmee ook meer warmte. Mijn tempo zakte iets maar ik had een aardig ritme te pakken. Volhouden dus. In hoog temp komt dan de eerste man van de 16km voorbij, ik verbleek daarbij. Pas toen de laatste kilometer begon durfde ik iets meer, tikje versnellen en wat mensen voorbij. En dan met de finish in zich nog even een sprintje. Ik ben iets teruggevallen zie ik met ruim 58 op de klok. Maar ik ben tevreden, niet eens kapot en het was leuk.

"Liep je vlak achter me", vroeg Charlotte. Jaha, zei ik, terwijl ik nee-knikte. Dan kom Rinze binnen met een paar seconden boven het uur, ook een topprestatie. Opkrabbelen kan dus, en zeker bij een geweldige loop en zo mooi weer.


Clubcircuit Het Geertje – 29 mrt 2014 – tijd: 59.03
Waar is iedereen?
Bij de start zag ik het al aankomen en het gebeurde ook, nog geen kilometer na het begin van dit Clubcircuit was de laatste loper voor me al ver uit het zicht. Eenieder aan wie ik me nog wel eens kan optrekken of met wie ik kan wedijveren was afwezig; een aantal ervan was ik in Voorschoten al tegengekomen, zelf lopend zonder trainer, waarom weet ik niet maar jammer was het wel.

Negen kilometers op mijn uppie? Nee, Marjolein en Marieke begeleidden me tijdens het laatste kwart op de fiets en Marijke liep me tegemoet. Inderdaad, de M zat in de loop. En door het parcours kwam ik natuurlijk de anderen wel zo af en toe tegen. Maar voor de rest was het alsof ik mijn eigen trainingsrondje liep, maar dan sneller, dat weer wel.

Strak blauwe lucht, volle zon, bijna twintig graden, beetje wind en een snel, strak (weer een wildrooster minder) en open parcours. Korte broek, korte mouwen, naar had ik misschien toch een petje op gemoeten? Ik moest het dus zelf doen; het tempo vast houden, en dat was met de warmte, ofschoon het supergoed loopweer was, best lastig. De eerste en de laatste kilometer, toch een klein eindsprintje, waren de snelste. Verder zat ik gewoon rond de 6 minuten en de kilometers 8 en 9 er zelfs ver overheen. Meer kon ik er niet van maken. De omgeving was mooi maar die had ik al vaker in me opgenomen en de rest van het loopspektakel ging geheel aan me voorbij. Maar met de belangstelling die ik krijg bij het naderen van de finish, perste ik alles eruit, en met (misschien wel exact) 59 liep ik over de eindstreep. Als allerlaatste - dat is geen ramp maar met een groot gat voor mij. Wordt dit meer voor de toppers onder ons, en weet alleen de korte afstand nog mindere goden te trekken? Of moet ik het niet zo somber zien?

Twee flesjes later, voor appeltaart en zo ben ik niet in de rij gaan staan, ging het weer wat beter. Nog even bijkomen op het door kinderen en jonge ouders overspoelde terras, druk maar wel gezellig, en weer naar huis. Verder bijkomen in de zon.

Clubcircuit Wassenaar strand – 10 mei 2014 – tijd: 29.59
Vijf(tig)… clubcircuit op strand van Wassenaar
Een zeer straffe wind blaast langs het strand en ter verhoging van de feestvreugde regent het ook hard, heel hard. Koud en bar zijn de omstandigheden als ik voor de vijftigste keer mee doe aan het clubcircuit. En desondanks is de opkomst goed; vijftig mensen maar liefst, eigen lopers en wat gasten van de Edstafette, gaan de uitdaging aan want los van het weer is het toch altijd gezellig.

Terwijl onze blik wisselt tussen de buienradar en de ramen maken we ons gereed. "Moeten we al", vragen we bezorgd aan elkaar. Marijke gaat op blote voeten, laarzen lijkt toepasselijker. Ik besluit, voor de derde keer in bijna acht jaar, en na ampele overweging, slechts de vijf te doen. Niet veel voor mijn doen, ik heb immers al kilometers nodig om 'er in' te komen.

We starten met wind mee en dat is te merken, de eerste kilometer kost me maar vijf-en-een-halve minuut maar dan gaan we terug, tegen de wind in. Bij het keerpunt heeft iemand zich ongeveer wind en waterdicht ingegraven om de elementen te trotseren. Ik probeer zo goed mogelijk in het spoor van Ellen te blijven en de afstand niet te groot te laten worden. Het wordt vloed maar er is nog een randje 'hard' zand. Twee en een halve kilometer buffelen tegen de wind, afzien maar het lukt, al heb ik ruim een minuut per kilometer meer nodig en dat valt me nog niet tegen overigens. Maar ik kan natuurlijk iets harder want het is korter. De stemming is goed, we high fiven onderweg. En dan bij een reeds doorweekte - het zou toch droog worden - Fons keren we om.

Achter me loopt Ids met een aantal mensen van zijn groep, vlak voor me loopt Ellen en daarvoor, geen idee want te ver weg en ook niet meer in te halen. Even blijf ik naast Ellen lopen maar de wind blaast me bij haar weg, wat klinkt dat literair. Even versnellen dan maar naar de finish en ik klok 29.59 en dat is in dit geval niet onaardig maar Tony en Wim, windvast opgesteld bij de finish, zullen dat ongetwijfeld preciezer hebben.

Maar velen zijn pas op over de helft. Zodra Marja langskomt loop ik met haar op tegen de wind in, ze kan wel wat aanmoediging gebruiken en een beetje energie heb ik wel over. Het hielp vast want voor ik het weet komt ze al weer terug. Zelden zie ik, als achterhoedeloper, mensen binnenkomen, maar nu zie ik, met Robin als eerste alle lopers van de 10 over de streep komen.

Binnen is het warm en gezellig - en droog-. Ook de bediening levert, ogenschijnlijk, een bovenmenselijke inspanning, vijftig mensen van koffie en vaak gebak voorzien lijkt geen sinecure. Vele kleden zich om, een enkeling vergeet dan de spullen weg te bergen waardoor bij het afscheid ergens een broek zwerft. "Hé, dat is mijn broek", hoor ik roepen. Spannender wordt het niet! We gaan naar huis voor een warme douche.

Leiden marathon 10 km – 18 mei 2014 – tijd: 1.03.58
Een uur was niet genoeg
marathon Leiden 2014 (38K) "Loodzware editie marathon", kopt het Leidsch Dagblad de volgende ochtend. Naar had ik maar een kwart van die marathon gelopen maar toch. En "hardlopers hebben last van de warmte", ja dat klopt ook, enkele dagen terug pakte ik nog een winterjas terug uit de kast en nu ineens kwamen tot ver boven de 20 in een, op een plukje na, strakblauwe lucht.

Het is een happening, dat zeker. Gezamenlijk op de fiets naar de stad, onderweg de 5 km aanmoedigen, en al direct op de Garenmarkt andere lopers tegenkomen, sommige al terug van de halve, anderen moeten net als wij, ook nog beginnen, want ja, dat is wel jammer, de tien kilometer start pas om half drie. Maar we gaan naar de start en sluiten in opperbeste stemming helemaal achteraan aan in de rij, waar achter, blijkt even later, nog eens heel veel mensen bij komen. We staan ruim twee honderd meter achter de startstreep, zover zelfs de er geen muziek meer hoorbaar is, de opkomst is geweldig.

Dan gaan we weg, rustig tempo, veel publiek. Drie dagen geleden ging ik met koorts naar huis en de laatste tijd gaat het fysiek wat minder maar zo net naar de start voel ik daar niets van. Goede moed en geen gekke dingen doen, dat is het devies. De eerste kilometers is het zoeken, veel mensen om je heen, schuiven van links naar rechts. Iets maar dan 6 over een kilometer, niet veel maar gezien de omstandigheden passend; zou ik dat vast houden?

met_anderen_marathonLeiden2 (22K) Parcours langs het water, de Nieuwe vaart, zoals een goed Leidenaar het noemt, watertoren, Jaagpad en de 'stierebrug' over. Pas dan komt er echt meer ruimte om mee heen, bijna vier kilometer na vertrek. Het wordt voelbaar en het tempo zakt. Marijke maant me mijn voeten goed op te tillen, het tekent de vermoeidheid. Als we de Van Diepeningenlaan opdraaien, de schaduw in voelt het alsof we over de helft zijn en op de terugweg en dat klopt bijna.

De Splinterlaan, een lang stuk, maar hier en daar ook wat schaduw net als op de singels die later komen. Mijn tempo zakt, ik begon met 6 minuten per kilometer en eindig uiteindelijk met net geen 7. Mijn moeder moedigt me aan op het moment dat we de 6 km passeren en geeft me snel een druivensuikertje, Ed Zijl staat nog een dikke kilometer verderop en dan, eens zover, vlak na een onhandigheidje, als een ambulance er door moet bij de Stationsweg, staat Marjolein er om me na even stilstaan weer aan het lopen te krijgen. De aanmoedigingen zijn nodig want het is zwaar. Het warme weer heeft natuurlijk een voordeel, er is veel publiek, iedereen komt naar buiten; ze slepen je er doorheen, met water, sproeiers en muziek. Ik sjok verder, vorig jaar hier nog zo'n mooie tijd 54.54 maar dat gaat niet lukken, dat was al bij Marjolein, het uur nadert zelfs al met rasse schreden. De Morspoort, jawel nog 1 km en dan even klimmen om de brug op te komen. Het Kort-Rapenburg over, een uur is voorbij.

Mijn goede vriend John van Haasteren is speaker en meldt mijn binnenkomst als hij mij ontwaard. Ik krijg een medaille omgehangen maar kan geen pap meer zeggen. Al snel duiken clubgenoten om mij heen op; Hanny, Monique, Renate, Marieke, Elly, Sonja om er maar een paar te noemen. Paulien is jarig, we zingen ondanks dat we uitgeput zijn. Mijn lief staat aan de andere kant van het hek met het overlevingspakket waar ik ondanks de goede zorgen van de organisatie aan begin.

Door een flessenhals, de hele meute wordt door het Gangetje geperst en dan nog even napraten op de Garenmarkt en naar huis. In het zonnetje bijkomen.

Veldloop op Clubkampioenschap (over 6,5km) – 14 juni 2014 – tijd: 38.43
Niet eerder deed ik mee met de clubkampioenschappen. Dat wil zeggen het onderdeel veldloop, een wat vreemde eend in de bijt op deze, verder geheel aan baanatletiek gewijde, dag; dit om de wegatleten ook iets te laten doen. Zelf voel ik me meer een asfaltatleet maar een cross tussendoor blijft een uitdaging, en nu ik ook in de atletiekcommissie zit is er natuurlijk geen ontkomen meer aan.

Op eigen terrein een leuk parcours, zigzag over het eigen veld - keurig met linten, vrijwilligers en hekjes aangegeven, zandbakje ertussen en dan langs het voetbalveld, achter het tweede veld langs, verder tussen sloot en het honkbalveld (maar hopen dat daar niemand 'uit' slaat), bruggetje over en dat drie, of zes keer. Voor het eerst liep ik in een loop waar ook de bel luidde voor de laatste ronde.

Veel hoekjes, bochtjes een keerpuntje en de genoemde zandbak, dat vraagt energie, en dat geldt ook voor de net niet vlakke ondergrond. Veel snelheid maken - zo ik dat al zou kunnen was dan ook wat lastiger. Al met al een pittige loop dus. Rustig starten net nadat er een miezerbui over was getrokken; minpuntje. Maar gaandeweg werd het zonniger en warmer.

Ik liep een tijdje vlak achter Anja, we wisselden wat af maar net toen ik me afvroeg of ik dat wel volhield zakte zij terug. Jammer. Een parcours meermalen afleggen betekent ook ingehaald worden door de snellere jongens en meisjes en, dat is wel leuk vaak langs alle mensen die zich rond de start verzamelden.

Met een zeer constant tempo, zo rond de 10 km per uur liep ik het geheel uit. Blij dat een ander de rondjes telde. Vlak voor de finish kwam Marijke ineens achterop, merkwaardig, die is altijd veel sneller maar zij bleek een sanitaire pitstop te hebben gemaakt waardoor ze ook nog eens een medaille misliep. Na mij kwamen er nog twee kanjers binnen.

Voor alle lopers was er koffie en koek en kon er in de zon even worden nagepraat daarmee komt een mens weer op krachten.


Run van Roden (kwart marathon) – 21 juni 2014 – tijd: 1.00.07
De Run van Roden, ons jaarlijkse uitje en met ons bedoel ik dan een groepje, zeg 15 lopers, wegatleten heet dat mooi, van Voorschoten '97. De hele, overigens perfecte, voorbereiding van dat weekend doet Ed Zijl, hij komt daar ongeveer vandaan; Grunnen onder elkaar, wel zo handig. Ter plaatse zijn turbo-organisator Alex -druk druk- Jager en Rolina -KY-hotel- Bekkema degene die ons verblijf veraangenamen. Met onze groep hebben we het hotel vol, en dat heeft vanzelfsprekend zo zijn voordelen; een gezellige lounge, wat meegebrachte versnaperingen en gezellige mensen - alle ingrediënten voor een geweldige avond nadat we met zijn allen naar de pizzeria geweest zijn.

roden-vergelijking (18K)

de kilometertijden van vorig jaar (blauw) en dit jaar (rood), eenzelfde patroon maar iets langzamer. De marathon (groen) was een heel ander verhaal.

De zondag na de loop krijgen we nog een fikse fietstocht; dit jaar door de Ommelanden en rond het Paterswoldsemeer, inclusief een bui, een hertje, twee ooievaars en een koffie in de lounge van Kaap Hoorn.

Terug naar de loop, de kwart marathon. Zatermiddag vier uur, het is goed loopweer; veel wolken maar een lekkere temperatuur en een klein briesje. De start is voor ons hotel daarna lopen we het dorpsplein, sorry De Brink rond en gaan we het bos in, het Mensingebos. Ik heb een redelijk tempo maar vraag me af hoe lang ik dat vast kan houden. In de eerste ronde, er zijn er drie, ga ik regelmatig mensen voorbij en kan steeds aanhaken bij een nieuw koppel, tot ik twee dames tref waarvan één de radio op haar bovenarm gewoon aan heeft; ik kan er niet enthousiast over worden maar ik blijf in de buurt.

Run_van_Roden (134K) Peter ben ik voorbij gegaan, maar ik denk dat hij niet heel ver achter me zit, Marijke zit ook achter me, komt zij nog terug of doet ze echt rustig aan? Angelique, die ik vorig jaar kon bijhouden, zelfs voorbij ging in de laatste meters, neemt revanche, ze is ver uit het zicht! Het tempo is, in het bos wel iets gezakt maar op de asfaltweg kan ik weer sneller. Ik merk daarna dat we het bos ín wel omhoog gaan, en in het bos blijft het opletten met stronken en kuilen en het zandpad. Ik verbaas mezelf dat ik nog steeds in de buurt van dezelfde mensen loop. De tweede ronde is moeizaam zeker op het lange stuk.

Dan de slotronde, een gejoel van jewelste voor de dame naast me; het geeft haar een boost want ze loopt langzaam uit, ook 'miss radio' ben ik kwijt. Het wordt zwaar, later zie ik in een ooghoek geel-groen, dat moet Peter zijn die me op de hielen zit. Leuk, maar er zijn grenzen, hij komt erg dichtbij en dan versnel ik, we zijn inmiddels op het asfalt, nog iets, heel gemeen dat wel. Hij laat me gaan, hopelijk mag ik nog wel mee terug rijden. De finish komt in zicht en mijn clubgenoten schreeuwen me naar binnen. "Binnen het uur", roept Ed maar uiteindelijk zit ik er zeven seconden overheen, het is net iets te ver.


Wassenaarse Slag Clubcircuit – 5 juli 2014 – tijd: 57.47

CC_20140705_start "Zal ik even koffie voor je halen", vraagt Marijke als ik uitgeblust ga zitten in het strandpaviljoen. Na de afgelopen 10 kilometer kan ik dit aanbod niet weerstaan. En al snel, ze had geluk, kwam ze terug met cappuccino en een appelpunt mét slagroom. Vanwaar zo uitgeblust?

Niet omdat ik naar 'de Slag' was gaan fietsen. Al had ik meer wind tegen dan ik zou willen daardoor was ik wel goed opgewarmd. Niet eens het parcours over de weg, beetje op, beetje neer, vals - eerder gemeen - plat, maar wel asfalt. Nee, het weer, beetje warm beetje regen beetje wind. Dat was het, broeierig benauwd.

Ooit, maar dat is lang geleden - zes jaar om precies te zijn - liep ik hier net onder de 51 minuten. Die intentie had ik nu niet, maar wie niet waagt… . De start! Niet te snel, helemaal achterin maar na een paar minuten komt de eerste daling waar ik gebruik van maak, iets versnellen, en weer omhoog, even blijf ik bij Marja en Laura in de buurt maar dat wordt niks.

We zijn met de club, dus niet met heel veel (50 man totaal), dat betekent in mijn geval dat er niemand in de buurt is om aan op te trekken. Toch zie ik, achteraf, dat ik een vrij constant tempo had. Alleen de eerste kilometer van de tweede ronde, jeetje weer dat hele stuk, en de voorlaatste, daarna is de finish in zicht en pept Ingeborg me wat op, zak ik wat in.

Even ben ik bang dat de zon toch doorbreekt en het echt warm wordt maar de bewolking wordt alleen dunner, de lucht warmer en het wordt benauwd. Gelukkig vallen er even later weer verkoelende druppels.

CC20140705 (7K) Jammer dat ik niet meer precies weet wat er om me heen gebeurde; Fons die met moeite Larissa kan bijhouden. Willem die op asfalt Arjan moet laten gaan en Marijke die roept dat zie 'die twee dames' er nog wel even uitloopt. Angelique die ik ooit kon bijhouden en nu 23 op de 5 loopt. Rinze, die het toch ook weer presteert en wat dames die de 5 met moeite (maar dat zeggen ze misschien van mij ook) volbrengen en even een wandelpas tussen door doen (dat heb ik overigens nog nooit gedaan), leveren toch een hele prestatie. En Fee, die na de 5 nog even 5 loopt om Corrie op te peppen.

Bij 28.50 keer ik, dat is bemoedigend want dit seizoen hangt 'het uur' zo ongeveer als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Maar het gaat wel zwaar. En dan bij de laatste helling roept Ed dat ik binnen de 58 kan blijven, even aanzetten dus, tot het gaatje, en het lukt 57.47. Uitgeblust dus. Vandaar dat het aanbod van Marijke geweldig was.

Vlietloop – 7 sep 2014 – tijd: 1.00.05

Start_Vlietloop Terwijl ik nog met de electronica om mijn pols bezig ben klinkt het startschot. Om duistere redenen gaan we vijf minuten eerder weg dan gepland. Niet omdat we voor de bui binnen moesten zijn want het is het een zonovergoten bijna stranddag en de temperatuur loopt op. Maar wij zitten niet op het strand, we moeten hardlopen. In die zien had het wat minder gemogen.

Het is al weer vier jaar geleden dat ik hier voor het laatst liep. Ook toen was het een zeer warme dag. En besloot ik geen gekke dingen te doen, dat is ook voor vandaag een goed besluit. Mijn conditie is nog niet helemaal op Olympisch niveau dus ik streef naar elke kilometer gewoon onder de zes minuten. Hoe warm ook, een uur is teveel. Dicht bij huis dus veel bekenden, altijd leuk. Al heb ik het gevoel dat ik wat mensen mis, wellicht zijn die wel naar het strand.

En het lukt aardig, alle kilometertijden liggen tussen 5.53 en 6.05 - dat is de voorlaatste kilometer. De start goed, er staan wat bekenden langs de kant en ik kom rustig op gang. Het is ook een strak en vlak parcours, okay, even de brug over bij Allemansgeest dat is alles eigenlijk. Langs het water en weer terug. Maar vanaf de Krimkade is het nog een heel eind en ik begin vanalles te voelen. Om weer een goede tijd te lopen moet ik veel meer uit de kast halen, bedenk ik. Of, anders gezegd wat meer in de kast laten staan.

Foto Joost, Vlietloop Het tempo zakt ook, denk ik dan maar, omdat er weinig mensen om me heen lopen. Dit stuk is afzien en hoewel het later blijkt mee te vallen heb ik het gevoel niet meer vooruit te komen. Pas als we aan het eind van het Frans Halsplantsoen de hoek om gaan komt het einde in zicht.

De Vlietloop is 10,4 kilometer maar bij de 10 staat ook een klok en die passeer ik nog binnen het uur (ik weet niet eens meer of 58.30 of 59.30) was en dat was bruto. Terwijl ik de Voorstraat in loop worden de winnaars al op het podium gevraagd. Ik tover er ook geen eindsprint uit. Met veel water kom ik een beetje bij en het duurt lang voor ik weer wat kan zeggen. Net iets sneller dan vier jaar geleden, maar ook net niet binnen het uur. Vijf seconden, who cares.


Zoetermeer clubcircuit– 20 sep 2014 – tijd: 59.56
Zoetermeer20140920

Daar waar Zoetermeer Benthuizen raakt langs de Noordhovenseplas en de Benthuizerplas, met een wijds uitzicht op de beetje villa-achtige wijk aan de overkant, en waar ganzen en eenden in het riet worden verjaagd door een uitgelaten hond, loopt het Vestingpad. En dat pad is een het nieuwe parcours voor het Clubcircuit; hoe heeft Ed het gevonden? Het pad loopt naar de Zoetermeerse Roadrunnersclub waar we te gast zijn.

De weilanden zijn nog mistig, en boven het water hangt een dikke nevel. Als je door de mistvlagen gaat voelt het fris aan maar de zon warmt alles flink op tot boven de 20 graden, terwijl de luchtvochtigheid is 100% loopt, een soort stoompan dus.

Met een kleine 30 lopers staan we bij de start waar Johan en Mathijs, Tony en Wim als start- en jurykoppel. We gaan van start, ik met een pet op want ik verwacht dat de zon snel doorbreekt. Rustig tempo in de buurt van Tosca en Renate, Marja en Laura gaan iets te snel. Mijn tempo is constant, tussen de 5.45 en 6.00 per kilometer en na net 14 minuten ben ik bij Marjolein voor het eerste keerpunt. De terugweg loopt iets soepeler en ik kom een beetje in het ritme. Ik zie dat Tosca het opgeeft en Renate zit verder achter me. Voor me gaapt ook een gat.

De mensen van de korte afstand komen voorbij. Zo'n Bert bijvoorbeeld flitst voorbij, Freek ook. Angelique en Marieke strijden gezamenlijk zie ik. Sommige clubgenoten moedigen me aan. Het is zwaar; de zon breekt door waardoor het broeierig wordt.

affiche Zoetermeer (80K) Ik keer wederom en begin aan de tweede helft maar het tempo zakt aanzienlijk, een dikke halve minuut per kilometer. Ik ben niet vooruit te branden, al probeert de zon dat wel. Het lijkt wel een sauna. Okay, dan maar genieten van de omgeving.

Bij 7 kilometer krijg ik weer iets schaduw van de bomen. Het is nog 500 meter naar Marjolein maar het lijkt veel meer. Het zal optisch bedrog zijn over het water, een luchtspiegeling wellicht. Toch lukt het, en dan begin ik aan het laatste stuk. Esther, met de fiets, pept me wat op. Bij die blauwe brug is de finish, maar er liggen drie blauwe bruggen achter elkaar. De finish schuift verder weg.

Maar als dan het eind in zicht is pers ik alles eruit en het lukt me net binnen het uur binnen te komen en heb even nodig om bij te komen. Als ook Renate binnen is zakken we af naar de kantine van de Roadrunners. Een mooie locatie, met goede koffie en, terecht natuurlijk voor een sportkantine, geen appelgebak. Buiten genieten we met zijn allen nog even na in de zon tot de we eruit moeten.

Het was een mooi parcours. Met de fiets maar eens terug om er echt van te genieten!


Katwijk clubcircuit– 11 okt 2014 – tijd: 1.01.44

CC_BennysBeach (9K) Uiteindelijk winnen de wolken en valt er onder het lopen een spatje regen, daarmee wordt de dag grijsgewolkt in plaats van zonovergoten. Voordeel is wel dat het wat rustiger is op het strand. Bij Benny's Beach, Katwijk, verzamelen we voor het verrassingsparcours dat trainer Ed Zijl voor ons heeft uitgezet. De eerste verrassing is het gratis parkeren.

Willem, helaas geblesseerd, baalt, strand en duin zijn wel zijn ding maar het parcours is minder Willem-like dan gedacht waar ik dan weer blij mee ben.

Okee, even mul zand omhoog naar de boulevard en waar je dus ook mee eindigt maar verder is het vlak en hard met een leuke lus aan het eind en, toegegeven, één kuitenbijtertje, een afrit naar beneden die we op en neer moeten nemen. Een klein, te riskant, stukje heeft Ed er uitgehaald waardoor het parcours iets verkort is.

Het duin bij Katwijk is fors verbreed, de boulevard ligt veel verder van strand en tussen strandtenten en boulevard ligt een nieuw pad, dat hobbelen we, vanaf Willem die -als vrijwilliger- bij de vistent (die lucht!) is gestationeerd, op en neer. Op een enkele bestelbus, die zijn lading bierkratten moet lossen na, een probleemloos pad.

Wat het is weet ik nog steeds niet maar de snelheid is er uit. Ik neem me voor heelhuids aan te komen en doe 'kalm' aan. Rustig beginnend, (zelfs - zonder daarmee hààr prestatie te willen bagatelliseren) achter Renate in de achterhoede van het deelnemersveld maar gaandeweg maak ik iets meer snelheid, de paar 'afdalingen' doe ik zo snel dat de afstand groter wordt.

Twee maal op en neer, dat is voor mij vier stukken van bijna een kwartier. Net na mijn eerste stuk -keerpunt Marjolein- komt de eerste van de korte afstand al over de finish. Ik moet dan nog drie kwartier! Geen wonder dat bijna iedereen al weg is als ik over de finish kom.

Ondanks mijn gemoedelijk tempo is het wel even diep ademhalen als ik op de helft ben en in het mulle zand omkeer. Vlak na de helft, altijd mijn dip, probeer ik vast te houden. Warm, pijntjes, twijfel, adem, en het tempo maar het lukt en na de laatste aanmoediging van Marjolein is het einde in zicht. Het tempo zakt iets maar met de aanmoediging van Matthijs en Marieke begin ik aan het laatste stukje.

Ik word enthousiast binnengehaald door het resterende groepje en eenmaal terug bij Benny's Beach bieden Marja en Laura me koffie met appeltaart én slagroom aan. Dat maakt altijd weer veel goed.


Voorschoten clubcircuit– 22 nov 2014 – tijd: 52.55
Velostrade2014_metdedames Die verschrikkelijke man op de Velostrade voorbij? Ondanks een steenkoude ochtend, 5 graden maar liefst, werd het snel aangenaam en besloot ik in zomertenue het parcours van dit Clubcircuit af te leggen. Mijn prestaties zijn nogal wisselend de laatste tijd dus ik had geen idee wat het ging worden. Maar goeie zin was er wel.

Fons had, ofschoon het parcours heel bekend en op het eerste gezicht al even saai is, afgelopen woensdag, er de hele training aan gewijd - de Velostrade tussen het Wedde en de British School. Waar precies de bochtjes en de hellinkjes, en winst pakken waar je kan, en hoe je eindelijk die verschrikkelijke man die je altijd eens voorbij wilde, ook voorbij kon. Ofschoon alle tips en tricks bij mij al snel worden overspoeld door een overlevingsstrategie en een hoe-haal-ik-de-finish-gedachte werd het toch werkelijkheid. Geen verschrikkelijke man, maar gewoon clubgenoot Mark ging ik na de helft gewoon simpelweg voorbij, was vrij uniek is. Het lag minder aan mijn kwaliteit maar meer, begreep ik van hem, om het neutraal te benoemen, aan zijn kwantiteit, maar toch. Ik vrees wel dat het een incident zal blijven.

Het begon al goed. Het lukte me lang om bij Marja, Laura, Siem en Mark te blijven, in een tempo van onder de 5.30. Maar even na het eerste keerpunt, 3km, werd mij, en Mark zag ik, dat te zwaar, ik zou mezelf zo opblazen en ik was maar net weg. In een tempo van 5.45 ging ik verder en bij Wim en Tony begon aan de tweede ronde waarbij Wim iets riep met 27! Wauw, dat was een mooie tijd, volhouden!

appeltaartVelostrade2014112 (4K) Ik nam me voor te onthouden wat er allemaal gebeurde. Bert en Martijn schoten snel voorbij in een tempo dat ik alleen op de fiets haal en Miranda zette op de 5, volgens mij mede door het flitsende shirtje, een eigen schitterende prestatie neer, en dat gold ook voor Renate op de 10 maar in een hele andere orde van grootte. Marijke zat Marieke weer eens op de hielen en Angelique kon dat net niet bijhouden dit keer. En ja, over die andere veertig die meeliepen weet ik niet veel meer. Okay Corrie natuurlijk, ze was er gelukkig weer!

De tweede helft ging zwaarder, langzaam kwam de zon ook door en toen ik aan het laatste kwart begon merkte ik dat mijn benen zwaarder werden. Nu maar hopen dat ik in het begin genoeg tijd had gewonnen om goed uit te komen want ofschoon ik hier met tijden strooi, kijk ik onderweg zelden op mijn horloge, da's alleen leuk voor achteraf. Uiteindelijk met een klein sprintje, wat bijna teveel van het goede was, kwam ik net onder de 56 binnen.

De volgens de techniek verbruikte 990 calorieën, heb ik, voor meer dan de helft, na afloop aangevuld met de appelpunt met slagroom. Je moet het ergens voor doen natuurlijk.


Zoetermeer Snowworld clubcircuit– 13 dec 2014 – tijd: 47.18 (7,4)
Het laatste clubcircuit is traditioneel in Zoetermeer in de, wat ik dan maar noem achtertuin van Snowworld. Het lopen daar is welhaast niet mogelijk zonder het vooruitzicht van de warme apfelstrudel met warme vanillesaus die we later binnen zullen nemen. De entourage binnen is geheel in alpine-snowwhite-après-ski-stijl met, het lijkt speciaal geselecteerd, goedgeboezemde meisjes in dirndljurken. Buiten echter is het een mix van de Russische steppe, Schotse hooglanden en Hollandse heuvels dat elke gezelligheid en sfeer ontbeert maar daar komen we ook niet voor.

Door de lukraak kunstmatig opgeworpen heuvels, ik schat een meter of twintig, dertig hoog loopt een smal pad, eerder stroomgeul wat we volgen om drie rondjes van zo’n twee-en-een-halve kilometer te maken.

Zoetermeer_dec_2014_PS_2 (56K) Her en der in het heuvellandschap staan letterlijk en figuurlijk goedgemutste vrijwilligers, het is best koud, om te voorkomen dat we finaal het spoor bijster raken en te waarschuwen. Hier gaat het naast snelheid om behendigheid. Stijl omhoog, op de voorvoet en stijl omlaag, voorzichtig maar met grote passen, vals plat waar geen eind aan lijkt te komen en scherpe hoeken waar je gemakkelijk in de blubber onderuit gaat. En, o ja nog een wildrooster, ook altijd leuk zeker als je vermoeid ben.

Ik ga, vanzelfsprekend, enthousiast van start. Rustig tempo want alles wat ik loop moet ik drie keer lopen. Marja, Anja en Mark laat ik na de eerste kilometer gewoon gaan en Corrie zit vlak achter me. Uitlopen is het belangrijkste de snelheid moeten we maar even laten voor wat het is. Net iets meer dan een kwartier kost het eerste rondje.

Ik loop Johan bijna omver omdat ik niet weet of ik voor of achter hem langs moet, dan maar eroverheen dacht ik. Daarna ga ik de berg weer op.

Grappig effect is dat je overal om je heen mensen ziet lopen. We maken een acht dus er zit ook ergens een kruispunt waar Cor als je een ware verkeersregelaar, gelukkig voor hem is het niet superdruk, rechts voor laat gaan.

Van wat er verder gebeurt krijg ik weinig mee. De lopers van de korte afstand, zij hoeven maar twee keer snellen voorbij, ik laat ze. Het is volhouden en als ik voor de laatste keer de helling op ga komt het einde in zicht en met wat aanmoedigingen moet het lukken. De twee ronde kost me 40 seconden meer, de derde bijna anderhalve minuut. De vrijwilligers krijgen het koud maar als loper ben ik blij met mijn korte mouwen; ik warm goed op, al doe ik na de finish snel iets aan.

Het laatste stuk is lang en omhoog maar dan afwaarts een sprintje naar de finish. Het is gelukt. Vorige jaar na mijn ongeluk nog maar twee rondjes, nu toch weer drie. Tevreden kan ik het hardloopjaar afsluiten.


omhoog    2004    2005    2006    2007    2008    2009    2010    2011    2012    2013    2015    2016