www.tvhouten.nl 

de geschiedenis 2013

Clubcircuit Panbos – tijd: 1.00.55
Afzien in het Panbos

De thermometer wijst een punt aan tussen de twee nullen. En met mijn slaperige kop is het net of ze knipogen.
"Echt het valt mee", lijken ze te willen zeggen. Dat klopt. De zon schijnt, het waait nog nauwelijks en het wit is grotendeels verdwenen. Het vooruitzicht te moeten hardlopen, trekt me nog niet echt. De griep heeft er in gehakt. Maar als ik bedenk wie er allemaal zijn en wat er allemaal gedaan is; Ed Zijl was al om acht uur in het bos om het parcours uit te zetten, kan ik niet meer terug.
Na een half uurtje fietsen arriveer ik bij het startpunt in het Panbos. Iedereen zit er nog bij de warme kachel. De opkomst is aardig, vooral door de gasten. Startnummer 1166 wordt het voor dit jaar.
"Kom op Tim, we gaan inlopen". Laura neemt het heft in handen. Het parcours ziet er goed uit. Beetje wit, maar niet glad; al is enige voorzichtigheid wel geboden.
Nadat we met zijn allen op de foto zijn geweest gaan we van start. Ik loop op met Laura, Angelique en Marja. In toch best een redelijk tempo. We moeten viermaal eenzelfde parcours. Het pad, rechts omhoog dan klimmen, dan een afdaling, de houten brug en zigzaggend achter de start langs, stukje vlak en dan de trap op. Grote bocht en een afdeling en dan een scherpe bocht om de bunker. Klimmen en dalen en over de weg naar het startpunt. Gelukkig zorgen Matthijs, Katinka en Marjolein er voor dat we op de kruispunten ook de goede weg nemen. Ed heeft er weer iets moois van gemaakt.
Na een ronde (2,5km en 14,39) laat ik Laura en Angelique los. Dat gaat te snel. Met Marja loop ik verder. De tweede ronde gaat een halve minuut langzamer (15,00). Ik ontwaar nog een loper, dat blijkt Erik te zijn. Langzaam laat ik ook Marja los. Het is zwaar. Mag ik de griep de schuld geven? Het tempo zakt nog verder. Ga ik voor het eerst een loop niet volbrengen? Rustig tempo houden. Het moet kunnen. Ik kom steeds dichter bij Erik, die volgens mij voor het eerst een tien loopt.
Vlak voor de finish De derde ronde kost me nog eens een halve minuut (15,30). Ik twijfel, gaat het lukken? Nog een keer die trap. Gek genoeg herstel ik ineens behoorlijk op het rechte stuk. De zon komt door en het wordt steeds warmer. Als ik aan mijn laatste ronde begin zie ik al mensen huiswaarts keren. Een enkeling ziet me voorbij komen en moedigt aan.
Laatste ronde. Alles nog één keer, dat geeft moed. Erik is ver achter me en ver voor me zijn de anderen. Om me heen niemand. Blik op oneindig. En dan net over het uur kom ik binnen. De laatste ronde weer in 15 minuten gedaan. Het tempo was dus hoger.
Met moeite vind ik een hoekje om even te zitten. De gezelligheid gaat volledig aan me voorbij en dat gebeurt niet vaak. Tegen de wind naar huis, ook dat nog! Maar ja 's middags op de bank weet je het weer: volgende keer ben ik er weer….


Voorschotenloop– tijd: 52.57
Een mooie dag

Ik heb vandaag bij de Voorschotenloop een topprestatie geleverd! Ik liep, met 52,57, mijn op een na snelste 10 kilometer sinds ik in 2005 begon met wedstrijdlopen. Daarmee is mijn prestatie een beetje vergelijkbaar met die van twee andere toppers; Arita Jol en Dorien Schmidt (en er waren er meer), zij liepen voor het eerst de 10 Engelse mijl. Benieuwd naar hun verhalen, kan ik hier alleen het mijne vertellen.
Het moet een boost zijn geweest voor de organisatie toen ineens de zon doorbrak. In deze veel te lange winter viel vandaag, elders in het land, nog sneeuw maar hier was het aardig loopweer. Okay, de Horstlaan naar de Veurseweg was straf tegen de wind in, en ook het eerste stuk was behoorlijk winderig, maar daarna, met de wind in de rug en zelfs iets meer zon, begon de tweede helft, die dan ook iets sneller kon. Op de tweede helft won ik zelfs een hele minuut.
Het tempo zat er goed in. Ik zag mensen als Harry en Jan bij mij in de buurt en dat gaf moed. En langs het spoor kwam ook Hein langszij. Ik kon hem redelijk bijhouden, mede natuurlijk door de geweldige aanmoediging van Joost en later Marjolein, al bleef ik me afvragen of ik dat echt vol ging houden. Ik zou al tevreden zijn om bij Hein in de buurt te finishen; hij loopt immers altijd redelijke tijden. Na een beetje wisselen begon ik bij de 8 kilometer ongeveer wat uit te lopen en dus kwam ik nog voor hem binnen. Maar ik weet ook zeker dat ik zonder hem het tempo nooit had kunnen vasthouden.
Het liep best lekker. Ik durf het haast niet te zeggen, maar op een gegeven moment kreeg ik het zelfs nog warm! Alle kilometers zaten in de 5-twintig, alleen de voorlaatste ging iets minder. Afgezien van het ene bospaadje en het smalle houten bruggetje, wat dit keer niet glad was, is het natuurlijk ook een vrij snel parcours.
Aan het eind zag ik Theo ineens lopen. Ga ik die nog voorbij? Even trekken, het moet kunnen. En jawel het lukte. Daarna Fred? Nee, dat was een stapje te veel erbij, de Finish was net iets te ver weg dus ik moest hem voor laten gaan.
O ja, in welke kleedkamer zat ik ook al weer - dat moet je onthouden. Maar desondanks stond ik weer op tijd bij Finish om onze andere helden binnen te halen. Het was een mooie dag!


Clubcircuit– Jeu de Boer, Hazerswoude – tijd: 41.27
Hazerswoude_23mrt2013_2 (46K) Twee aardige vergelijkingen: een jaar geleden liepen we in de warme zon nu vriest het en is de gevoelstemperatuur min zes, hetgeen voor eind maart heel bijzonder is. Anderzijds liep ik dit parcours bij Jeu de Boer, op de Gemeneweg nabij Molen de Rooie Wip, eerder, toen mijn honderdste loop, ook toen met forse wind.
Nu met harde en koude wind is dit parcours opnieuw een uitdaging. We piekeren ons suf over wat we aan moeten, en hebben medelijden met Marjolein die als keerpunt stil moet staan. In de serre van Jeu de Boer staan een openhaard, een kachel, en vlak voor de start zo'n veertig man. Dat maakt het behaaglijk warm maar daar komen we niet voor.
Het parcours is iets ingekort en heel simpel, een accolade in het maaiveld volgens google-maps. Een heel recht parcours met een hoekje aan het einde. Heen wind mee, terug wind tegen.
Hazerswoude_23mrt2013_1 (41K) Wind mee, dat merk ik. De eerste kilometer in 5.02, dat is mooi meegenomen. Ik houd het goed vol maar na het keerpunt is het ploeteren. Keihard tegen de wind in, het kost veel kracht. Rustig tempo en stapsgewijs. Ik besluit achter Hein te blijven maar die haakt af, jammer. Nu heb ik geen richtpunten meer. Ook Angelique die me op de boulevard nog achter zich liet ben ik voorbij. Ja, in de verte zie ik twee lopers, wie zijn dat toch? Vlak voor de helft, twee auto's naast elkaar op de weg voor een babbel; moet kunnen. Tegen de wind was het 5.35 per kilometer, nog niet eens onaardig. Maar nu; "again, again", denk ik op zijn teletubbies. Mijn tempo ligt lager, slechts een fractie blijkt achteraf. En als Ed vraagt hoe het gaat, kan ik hem rustig positief antwoorden, energie zat!
Dan schrik ik. De twee voor me, waar ik heel langzaam op inloop, zijn Carolien en Willem. Normaal gesproken mensen die me ver achter zich laten. Okay, het vertekend wat en er is ruim zicht maar ik zie ze toch maar. Uiteindelijk bleek er maar 30 seconden tussen te zitten. Ik probeer de laatste twee kilometer die afstand iets te verkleinen. Alles eruit, en dan kom ik op 41.27 binnen, volgens mijn klokje 7,7 km. Als ik dit vasthoud gaan er mooie tijden komen op de 10km.
parcours Jeu de Boer 20130323 (36K)

Braasemloop– Roelofarendsveen – tijd: 41.27
Mooie tocht!
Het is een schitterend parcours, mooi langs het water en door de polder. Vandaag konden we daar, met eindelijk zon, echt van genieten. Ik weet, hier liep ik zes jaar geleden mijn magische tijd van 50.45 maar, ondanks dat ik de laatste tijd steeds beter loop, dat is nog te hoog gegrepen.

Braasem2012_met_Marja_Jacq (9K) Toen we in Voorschoten in de (bijna) vrouwvolle auto van Laura vertrokken hing er nog een dichte nevel. Maar nu is er een klein beetje blauw en het groeit, nog niet heel warm maar de zon zien maakt al veel goed. Lange mouwen, korte broek, besluit ik na lang dubben, het is onduidelijk wat het weer gaat doen.

Braasem2012_groep (14K) Een drukke start, goede opkomst. Vanaf de start loop ik met Angelique op. Als ik haar bij kan houden zit ik goed. Zij zorg er in ieder geval voor dat ik snel start, en dat scheelt tijd. Lekker rechte stukken in een redelijk tempo. Onderweg was er even gedoe tussen een verkeersregelaar en wielrenners die breeduit verstoord op het parcours staan, maar dat was niet mijn pakkie-an. We volgen een koppeltje. De koploper vertelt dat hij in Leiden bij de halve pacer was voor 2 uur exact. Maar vandaag ging ie, zijn vrouw liep achter hem, slechts voor de 55 minuten. Wij hadden meer energie liepen van iets van ze weg.

Dan komt de weg langs het wijde water. Anqelique blijft achter. Moet ik rustiger gaan lopen om te voorkomen dat ik mezelf opblaas? Nee, het gaat goed, dus we gaan er voor. Bij de Noordkade/Witte Singel zie je de achterliggers even. Ik heb redelijk afstand genomen, in de verte zie ik ook Laura en Marja. Dan volgt bij zes altijd even het moment dat ik mijn rug voel. Rechtop lopen, goed ademen en doorgaan. Later zie ik dat ik ook wel erg hard ging die kilometer (rond de 5.11). Het wordt steeds warmer; even de mouwen opstropen voelt niet goed, zo laten maar. Er is best wat volk op de been om ons aan te moedigen, vermoedelijk gelokt door het zonnetje. Het laatste deel is iets saaier maar ach, de finish is in zicht. Bij negen kilometer word ik voorbij gelopen door de koploper van de halve marathon. Mijn hemel wat een tempo.

Aanvankelijk ging ik net zo snel als bij de Voorschotenloop. De tussentijden zijn vergelijkbaar, maar in de laatste twee kilometers zakte ik wat af waardoor ik een iets minder goede tijd maakte dan toen. Over de finish, 53.59 dat is mooi. Een bos bloemen, flesje water, banaan en met zijn allen nog even koffie en op de foto. Het was gezellig.

De Omloop op tempo
De Omloop betreft één - groot vierkant, Herenweg heen en Leidsevaart terug. Minder saai dan het oude dubbelloops parcours met industrieterrein. We starten met wind in de rug. Ik start snel; even kijken of Hein bij te houden is. Dat is dom want aan het eind had ik dat best goed kunnen maken, uiteindelijk zit er maar 25 seconden tussen, hij wint. Helaas zie ik Jaap Hoek al snel terugkeren met een hamstringblessure. Ik realiseer me dat ik nog nimmer iets gemankeerd heb, lucky me!

Omloop_2013_Michel Westerbeek (69K) Een stevig tempo, net onder de 5.30 de kilometer. Als we bij de eerste waterpost zijn zie ik Roger langszij komen, en hij probeert met bij te houden. Samen houden we het tempo erin. Het wordt goed warm, meer dan verwacht, een petje was beter geweest, nu loopt het zweet in mijn ogen. In de berm zie ik Leidsch Dagbladfotograaf Hielco Kuipers staan, maar die zoekt vast mij niet.

Ik zak iets terug maar op de Leidsevaart voel ik wat wind in de rug, die meer verkoeling dan kracht geeft. Als er een koppeltje langs komt weet ik aan te haken en dat komt het tempo ten goede, later merk ik dat Roger is afgehaakt. Even weer die rug, linker schouder, wat zou dat toch zijn. Een tijdje gaat het zo door, de koploper van de halve komt voorbij en tegen die tijd loop ik op met nog maar één dame, startnummer 238 Sonja van der Marel blijkt later, we houden elkaar in tempo. Een stevig tempo waarmee we nog wat lopers passeren. Zodra we naar rechts gaan is in feite het einde in zicht maar we moeten ons niet verkijken. Het is meer dan tien!

De pijntjes zijn verdwenen, het komt er op aan stand te houden. De Maandagsewetering op en dan lonkt, in de verte, de sporthal. Net onder de 55 passeer ik de tien kilometer, mooi tijd maar we zijn er nog niet. Eerder stond ik bij Corinne van der Valk van de NSL zo mooi op de foto vlak voor de finish, dit jaar is het niks, ik had het niet in de gaten. Ik besluit toch nog het tempo iets op te voeren. Een eindsprint moet mogelijk zijn. Clubgenoten moedigen je aan en dan kun je niet achterblijven.

Op 56.53 kom ik bij 10.43km over de streep. Vorig jaar nog boven het uur. Dat is niet slecht. Met wat water en sinaasappel, hee geen bananen bij de finish, kom ik weer bij. Marja, Laura, Petra en Rogier zaten vlak achter me. Ik bedank mijn medeloopster, en zij mij. We babbelen nog wat na en halen, want daar kwamen we voor, de plant op die er voor ons staat. Dan mijn chip nog uit mijn schoen peuteren en het Circuit zit er weer op.

Alweer onder de 55, Leiden Marathon
Het jongetje op de Roomburgerweg had het helemaal begrepen. "We moeten ze vrolijk maken", riep hij tegen vrolijk klappend tegen zijn moeder. Een mevrouw in Leiderdorp begreep het niet. "Ze kunnen toch op het fietspad gaan lopen want ik moet er nu langs", riep ze. Voor het overige waren er vooral enthousiaste mensen die ons aanmoedigde om vooral vol te houden. En dat was nodig want geheel in tegenstelling tot de verwachting en de voorspelling in was onverwachts de zon doorgebroken en liep de temperatuur snel op. Nee, we klagen niet.

Grappig genoeg was dat vorige jaar ook zo, alleen toen had ik net op tijd mijn pet uit de tas gehaald.

marathon_2013_leiden (7K) Dit jaar een nieuw en verfrissend parcours voor alle onderdelen van de Leiden Marathon, zo ook dus deze 10. Niet de Lammeschans, maar de langs de Zoeterwoudsesingel door de Professorenwijk over de brug naar Meerburg. Jaagpad langs en via Leiderdorp, Lage Rijndijk en Singels naar de Morspoort. Vandaar het bekende stuk naar de finish. Veel groen vooral in het begin en veel water waar we langs liepen.

Een groepje clubgenoten dat 's ochtends, sommigen voor het eerst, de halve doet heeft minder zon en minder warmte. Voor hen veel beter schat ik in. Ze hebben er geweldig voor getraind en ze blijken het allemaal met glans te hebben doorstaan. Mijn 2.02.34 van 2006 halen zij niet, dat lukt alleen de snelle types van de club, en dat doet me dan wel weer goed.

Vorig jaar ging het heel moeizaam. Ik zat boven het uur en dat moest dit jaar veel beter gaan. Meer trainen en minder kilo's en dat helpt. Alleen extreme weersomstandigheden konden roet in het eten gooien. Zou het nu ineens te warm worden?

Ik was enthousiast vertrokken, wat heet, snel zelfs met 5.09 na de eerst kilometer. Corrie, weer helemaal in de race, zou ik bij het bier wel weer zien. De mensenmassa stuwde ons voort. Maar door de snelle start zakte mijn tempo de eerste kilometers telkens met 10 seconden. Allemaal achteraf bezien want tijdens de loop heb ik niets bekeken, voor het eerst ook niet bewust met iemand op, of meegelopen. Echt mijn eigen ritme. En ik weet het tempo goed vast te houden, ook al wordt het in Leiderdorp steeds zwaarder. Pas bij de Spanjaardsbrug, voorbij de 6km zakt mijn tempo tot 5.45. De enthousiaste peptalk van Ed helpt wel, het gaat iets beter. Dan, even verderop mijn moeder, over de tachtig maar toch langs de route, ook dat helpt. We moeten nog een hele lus bedenk ik me.

MetCorrieBierNaMarathon (11K) Daar waar ik vorig jaar nog kon aanzetten voor een versnelling blijf ik nu hangen - maar toen liep ik nog veel langzamer. Onder de Morspoort door, heel veel mensen, over de Rembrandtbrug, wat een helling. Het laatste rechte stuk. Ik moet het vasthouden!

Ik klok op 54.54. Nooit liep ik zo snel in Leiden, en alweer onder de 55; zoals alles 10-wedstrijden dit seizoen, dat was jaren niet gelukt. Het smaakt naar meer. Maar eerst de smaak van bier, de rest daarna.

Wassenaar, Paviljoen Sport Clubcircuit
Zand en schuim en een dnf
Een straffe wind blaast langs de kust, zand stuift omhoog en het wolkendek heeft een donkergrijze bloemkoolstructuur. De wind maakt het zo koud dat velen zich afvragen of korte broek en korte mouwtjes wel verantwoord zijn. De zee is opgetrokken tot de mullezandrand, en het koude water en mulle zand worden gescheiden door een dikke, hoge en vooral brede laag viesgrijs schuim.

We verzamelen binnen bij Paviljoen Sport en durven nauwelijks naar buiten. De opkomst is niet groots. Sommigen moeten nog bijkomen van een halve en anderen zien deze ontbering niet zitten denk ik. Of is het te laat? Half elf starten we, eigenlijk meer een nu-zit-ik-aan-de-koffie tijd. Daar moeten we Ed Zijl, die dit alles perfect organiseert maar eens naar vragen.

Maar ter zake! Er moet gelopen worden. 8 kilometer Wassenaarsezandbak aangevuld met cappuccinoschuim in een windtunnel. Da's iets heel anders dan het veilige asfalt in het zonnetje van afgelopen zondag. Wim fluit ons weg. We ploegen tegen de wind in door het zand richting Michel, daar moeten we keren en naar Marjolein.

CC_Wassenaar_20130601 (10K) En dan gebeurt het. Ik denk: "dit gaat niet". Ik ben nog geen honderd meter verder. Het zand is te zwaar dit keer en het schuim blijft als dikke brokken aan mijn schoenen zitten alsof ik een klompvoet heb. Ik wissel wat af tussen water en schuim. Een klein stukje langs het water maar daar zak je net te diep weg om goed tempo te houden. Na anderhalve kilometer besluit ik een ronde af te maken en er dan mee te stoppen.

Stoppen? Ja, voor het eerst. Dit is de 130e wedstrijd waaraan ik deelneem; negen jaar na de eerste loop in 2004. Een week na een schitterende tijd op de Marathondag in Leiden. Nooit blessures ( afkloppen), en soms barre omstandigheden; ik noem een Puinduinrun. Hiervoor heb ik niet alleen conditie nodig maar ook kracht, teveel kracht en die heb ik niet.

Ik waarschuw Marjolein maar die wil er niks van horen. Ik begin aan het laatste stuk. In dit tempo zou ik meer dan een uur moeten lopen, ploegen, en veruit de laatste loper zijn, Hein loopt al ver voor me en hij is de laatste. Dan zie ik hem in de wandelstand schieten, en dat houdt hij lang vol maar vlak voor de helft gaat hij toch weer sneller lopen. Is dit een kans voor me. Nee, besluit ik. Ik stop.

Het is onbevredigend natuurlijk, maar ach een DNF'je hoort er toch ook bij, en om toch nog even in beweging te blijven loop ik heel rustig Corrie tegemoet die later is gestart. Dan maar een trainingstempo. Voor ik thuis mijn schoenen schoon ga spuiten sluiten we af met koffie en dat vraagt nog best wat geduld, het wordt vrij ambachtelijk bereid, dat dan weer wel.

Over veertien dagen Roden. Daar hebben ze vast geen zand…


Roden, Run van Roden
Roden-239 (263K) Vier uur, startschot! Ik doe, met 11 clubgenoten, mee aan de Run van Roden. Ver van huis maar heel gezellig. We zijn vanochtend uit Voorschoten vertrokken en gaan morgen na een fietstocht pas weer terug. We overnachten in het KY-Hotel, dat pal aan de start van de Run ligt.

De kwart marathon (10,5km) die ik loop is drie rondjes; een mooi parcours met een stukje dorp - de Brink- en dan door het Mensingebos. Dat bos komt goed van pas want de zon is toch nog doorgebroken dus de schaduw is welkom. Het bospad is zacht, mede door de regen maar gelukkig net niet te soppig. Wel is er een stuk zandpad waar het zand te mul is om goed te lopen, we gaan over de berm. Afgezien van de Hoge Veluweloop in 2006 heb ik niet eerder zo in het bos gelopen.

Ik ga hard van start en loop op met Angelique, van onze eigen club, en een andere dame met een groen Univé, daar plukt u de vruchten van, shirt. Na de brede weg moesten we versmallen om op het fietspad te komen; het is vrij druk.

Lange tijd weet ik het tempo goed vast te houden, of anders gezegd, het tempo van de mensen om mij heen. Vlak voor de eerste doorkomst laat ik Angelique los, de andere dame kan ik langer bijhouden al merk ik dat het tempo hoog ligt - ook haar laat ik wat later gaan. De warmte wordt voelbaar.

Na de eerste ronde voel ik even de benen als we weer het bos ingaan. Er komen wat snelle lopers voorbij. Niet naar kijken, eigen tempo houden! Ik zak wat af en worstel me naar de tweede doorkomst. Dan krijg ik weer wat energie, nog één ronde. Nog steeds zie ik Angelique in de verte maar de afstand wordt heel langzaam kleiner. Ga ik dat inlopen? Heb ik die reserve nog?

Als we het bos uitkomen is het nog ruim een kilometer op de verharde weg. Versnellen dan maar. Dat gaat goed, misschien wel door mijn nieuwe schoenen die nu goed ingelopen zijn? Alle reserves even aanspreken. Het is nog wel ver, maar het lukt. De kwart marathon doe ik in 56.22. Daar ben ik wel tevreden mee.

Ed Zijl die het georganiseerd heeft, heeft gereserveerd in de lokale pizzeria en daarna genieten we in het hotel na van de dag en ontvangen een aandenken van de club.


Willy Noord, zon, zee en zand en lekker gelopen.
Willy Noord, viermaal eerder liep ik hier met het Clubcircuit. Het strand en de boulevard zijn goed en leuk om te lopen, beetje op en beetje neer, maar de mulle strandopgangen en basaltblokken van de Buitensluis zijn minder fijn voor een vlakke asfaltloper met iets minder kracht in de benen zoals ik. Wel is het er, maar dat zal toeval zijn, altijd mooi weer. Zo ook vandaag met een hele lichte koele zeewind.

WillyNoord2103juli (8K) Aanvankelijk lijkt het rustig maar niet lang voor de start is het ineens drukker, zelfs Joost is er en, veel leuker nog Miranda, zij is voor het eerst. Nieuwe mensen, een goede zaak!

Helaas besluiten een aantal mensen 'slechts' de 5 te doen. Waardoor het achterin het deelnemersveld van de 10 rustig wordt. Half elf, het startschot. Als Ed uitlegt dat het parcours ook over de strandopgang gaat doe ik Willem de suggestie toch iets meer in de parkeermeter te gooien. Te laat, ik moet gewoon een beetje doorlopen.Mijn tempo ligt niet hoog. Het sponzige strand, gelukkige geen mul zand, kost kracht. Ik zie voor mij Mark en daarvoor Carolien (onbereikbaar), Laura en Marja zitten achter me en als ik mijn best doe blijft dat zo. Niet iemand in de buurt en dat heeft het voordeel dat ik me niet gek kan laten maken; daar is het immers veels te warm voor.

We hoeven nog niet tussen de badgasten te laveren. Maar als ik al die mensen lekker zie liggen in de zon of spartelen in het water krijg ik het gevoel dat ik iets verkeerd doe. Enfin, volhouden. Marjolein is in zicht dat betekend dat we kwartwege zijn. Boulevard op en heel langzaam loop ik in op Mark. Hij gaat niet hard. Ik loop een flink stuk met hem op maar hij heeft last van de warmte en kan mij niet bijhouden. Gelukkig ga ik op de boulevard, zodra ik van de strandopgang bekomen ben, iets sneller.

Even mijn handen omhoog voor de foto, dat lukt en dan naast Fons, die 5 loopt en later is gestart, loop ik het duin op naar het keerpunt. Een pittige helling en dan even mul zand. 'Bel voor de laatste ronde'. De tweede ronde gaat, zie ik later, fors langzamer. Ik kom niet meer onder de 6 minuten per kilometer uit, ook niet op de boulevard waar een willekeurige loper meeloopt en tegen me aan begint te praten. Het is een kwestie van volhouden en dat lukt, niks méér.

Van het duin af het strand op. Joost -die natuurlijk al lang binnen is- legt op de video vast dat ik allergisch lijk voor zand. Ik stok helemaal. Maar met de aanmoedigingen doe ik de laatste meters. Na een liter water, flesje sportdrank en wat schaduw ben ik weer helemaal mens. Het is gezellig, maar de parkeermeter roept.

Zoeterwoude – 't Geertje – 14 december 2013 – 57.42
't Geertje, geen idee wat het zou worden
Op het Geertje liggen zo ongeveer mijn hoogte en dieptepunt. Twee jaar terug dik 58 minuten, en vijf jaar terug net 50. Wat zou ik er nu, na 16 weken zonder wedstrijd vanwege een kaakbreuk vergezeld van ernstige schade aan het gebit, en dat alleen maar omdat er een colablikje in mijn voorwiel schoof, nog van kunnen maken. Ik had géén idee.

Korte broek maar lange mouwen. Een goede keus want na de eerste kilometer viel er een lange koude regendouche over ons neer, - mijn benen vinden dat niet zo erg maar het bovenlijf is wat minder gehard - en dat terwijl we tegen de straffe wind in moesten langs de Zoetermeersplas, dat is geen meer want het Zoetermeer is niet meer. Het tempo liep danig terug en ik voelde direct dat een toptijd er niet in zat, Marja, iemand die doorgaans nog wel bij te houden is, liep al snel een eind voor me en meer mensen waren er in de achterhoede van de 10 helaas niet te vinden. Ja, Corrie, maar die was met haar eigen revival bezig, ze scoorde uiteindelijk een toptijd; voor het eerst sinds lang binnen het uur.

Het eerste keerpunt is bij Ids. Hij staat in de stromende regen, met fototoestel, en ik zwaai om zijn statief heen na 14.13, en dat had ik vooral te danken aan mijn snelle start. Na de draai direct weer wind in de rug, dat liep wel lekkerder maar veel voordeel biedt het me niet, de koplopers van de 5 kwamen me ook al voorbij. Toen ik keerde lag er iemand plat op de grond achter het wildrooster maar het bleek mee te vallen - 28 half, en weer terug. Zou het toch nog wat meevallen?

2013_11_09_Geertje (47K) Nee, het tempo zakte. Toch voelde ik dat ik conditie genoeg had om het vol te houden, maar dan moest ik geen rare dingen doen. Weer Ids, en dan het laatste stuk op naar de koffie. De regen was verdwenen, slechts even een soort neveldouche maar gaandeweg kwam zelfs de zon er weer doorheen. Het eind is verraderlijk, de finish ligt net een heuvel verder dan je denkt. En als ik de mensen bij de finish in zich krijg wil ik het tempo toch nog iets omhoog doen.

Binnen de 58 minuten kom ik uiteindelijk over de streep, maar het duurt tot voorbij de finish van Corrie dat ik weer op adem ben.

Bij Boerderij 't Geertje vul ik de gebruikte energie weer aan met een appelpunt met slagroom. We babbelen nog wat en dan schuif ik bij Arjan in de auto voor de reis terug.


start_Zoetermeer (6K)

Zoetermeer – Snowworld – 14 december 2013 – 49,48 (7,5km)
Niet meedoen? Geen optie!
Als je tegen bergen, dat wil zeggen de heuvels van het Zoetermeerse Buytenpark bij Snowworld, als een berg op ziet heb je een probleem. Pas vrijdagavond laat liet ik Willem weten dat ik wel mee wil rijden. Nee, niet 'graag' en Laura ziet dat direct als ik binnenkom. Insiders kennen het verhaal van mijn kaak, en dat aangevuld met wat kleine zorgen en ander ongemak is voldoende aanleiding om lekker thuis te blijven.
Edoch, het is mooi weer, en de dag doorkomen zonder mijn charmante loopvriendinnen, en okay vrienden, de apfelstrudel met vanillesaus, en de in dirndljurkjes gestoken meisjes van Snowworld én het feit dat Ed Zijl vast al voor dag en dauw met vrijwilligers het parcours had verkend en uitgezet zorgt er snel voor dat je die optie laat varen.

Dan rest er nog één uitweg, niet het lange – dat wil zeggen driemaal, maar het korte parcours lopen, en dat is dan tweemaal. Het zijn rondjes van twee en een halve kilometer over zeer bultig en ruig terrein. Maar de regel 'bij gemak geen gebak', verbiedt mijzelf apfelstrudel te nemen bij 5 km. Corrie en Suze twijfelen ook maar we besluiten er gewoon gezamenlijk voor te gaan. Drie rondjes, niet zeuren en zo heeft de lange afstand een leuke achterhoede.

Laverend tussen de opgetrommelde vrijwilligers die ons het juiste spoor wijzen, moeilijk ogende koeien, en een als kerstman verkleedde trainster omzeilen we plassen en glibberige bochten en gaan we heuvel op en af, verder hier en daar nog voorbij scheurende ATB'er die zo in de Dash-3 reclame kan. Vanaf de helling zie je de anderen lopen. We vormden een sliert door de bergen, mooi gezicht. Ik kom gelijk met Marieke binnen na de eerste ronde, ik vertel er niet bij dat zij 5 minuten later startte, ze was dan ook snel weer uit het zicht. En in de tweede ronde kwam natuurlijk Joost Lucassen voorbij, ik was op weg naar twee-derde, hij naar de finish; maar ja hij is dan ook veel jonger. Het is al bijzonder dat hij, op een zo ruig parcours, aanwezig is.

finish_Zoetermeer (6K) Ik heb mezelf niet geklokt dus geen tussentijden. Het eerste rondje gaat soepel, de tweede iets minder. We hebben wel eens een zwaarder parcours hier gehad maar de neiging toch iets aan te zetten kan ik goed onderdrukken, als ik iets overheb moet het bij de finish, we moeten immers wel drie keer die heuvel op. Corrie en Suze lopen vlak achter me. Halverwege de derde ronde raakt Suze achterop en wordt verder door Marjolein aangemoedigd. Corrie en ik lopen iets uit, en zo naast elkaar kan het niet anders dan dat we iets versnellen, zonder gek te gaan doen. Nou ja, hand in hand over de finish, zo gek toch weer wel.

omhoog    2004    2005    2006    2007    2008    2009    2010    2011    2012    2014    2015    2016