www.tvhouten.nl 

de geschiedenis 2012

Leiden Atletiek Bosloop, 8 januari 2012 – tijd: 56.57

Bemoedigend resultaat.
Het nieuwe jaar is onstuimig begonnen. Harde wind en hoog water maakten dat dorpen gevacueerd moesten worden. Zo erg is het hier niet maar het parcours van de Bosloop door het Leidse Hout en de Kagerzoom (de lange afstand) is te drassig en wordt evenals vorig jaar toen de vorst het parcours teisterde, iets aangepast.

Nu schijnt de zon, het is helder, minder wind en dus lekker weer om te lopen. Wanneer liep ik dit parcours in korte broek?

Ternauwernood weet ik een plekje voor mijn tas in de stampvolle kleedkamers te bemachtigen en loop wat in. Alle clubgenoten die ik dit jaar nog niet gezien heb, wens ik het allerbeste en ook mijn grote vriend John van Haasteren, achter drie rijen dranghekken verscholen met ijsmuts en microfoon - wat een spreker is die man - begroet ik nog even.

Dan is het opstellen voor de start. Het aantal deelnemers is fors maar het is geen gedrang.

Het gaat verbazend lekker, veel beter dan vorig jaar. Natuurlijk mede door de aanmoediging van Elly en Bram bij de start en, iets verderop, Marjolein.

De eerste kilometer 5.35, vasthouden Van Houten, dat gaat lekker. Gelukkig ben ik in zomertenue want het is best warm in de zon. Er passeert een diepgaand gesprek over Cito-toetsen. Gelukkig gaan ze sneller, dat leidt alleen maar af. Ik praat niet, nooit eigenlijk, die energie heb ik niet, een kreet hier en daar, that's all.

Even klimmen en de Stadspolderweg op waarbij ik steeds een lopertje voorbij schuif. Mijn moeder staat iets verderop, een aanmoediging doet altijd goed. We lopen de Merenwijk andersom, dus eerst de Broekweg af - het is er mooi - een landelijk tafereeltje met die knotwilgen. Ik heb een Voorschotenshirt in het vizier, maar die gaat rechtdoor voor de lange afstand.

Wij keren langs de buitenrand van de wijk weer terug. Bij 5 zit ik op 28.40, dat is bemoedigend maar ik zak iets in tempo als ik de helling weer op moet, maar met de afdaling maak ik dat wel goed. Willem komt voorbij, hij is niet ontevreden, het gaat niet slechts vindt hij, maar hij moet, voor de 15, nog een heel eind via Oegstgeest.

Ik moet niet te snel het tempo opvoeren, door het Leidse Hout is het nog een heel eind met een verraderlijke lus. Marjolein vrolijkt me op: "blijf lachen, je bent er bijna".

Voor me uit schat ik wie ik nog voorbij kan. Eerst een stevige kale loper en daar weer voor 'paardenstaart'.

De man ga ik vrij snel voorbij, hij is op, maar de dame lijkt juist nog veel energie te hebben en loopt uit. Ik ga een aantal anderen voorbij en wordt zelf nog gepasseerd door zo'n langeafstandsloper die giga hard gaat.

We draaien de Van Slingelandtlaan op, finish in zicht maar ik weet niet hoeveel we nog over de baan moeten. Ik versnel en ineens doemt de dame met de staart op, ik ga voorbij en op de baan trek ik een strakke sprint. Alles moet er uit. Later blijkt dat ik net binnen de 57 binnen ben. Dat is hier de laatste drie jaar niet gelukt en sowieso al weer een jaar geleden in een wedstrijd. Bemoedigend dus, op naar de Puinduinrun….

Puinduinrun 22 januari 2012 – tijd: 43.13

Pindinrun fohvh.
Puinduin2012_Foto_BAvTrieru (10K) Even denk ik dat het luid gejuich bij de Finish voor mij is. Dat is ten dele waar; Carolien, Louise, Ed, Corrie, Willem, Katinka, en wie vergeet ik, moedigden (vermoedelijk) mij aan. Alle anderen joelden om de eerste vrouw die vlak voor me liep en die er al 3 rondes, dus 10 kilometer, op had zitten. Ik ging voor 2 rondes dat is 7 kilometer.

Aan het laatste rechte stuk begin ik bij 41.22. Ik realiseer me dat als ik sneller wil zijn dan vorig jaar nu het moment is om aan te zetten. Hoewel, de duizend traptreden hebben hun werk gedaan. Het bultige parcours heeft zijn sporen in mijn spieren achtergelaten en de energie moet inmiddels uit mijn kleine gehaald worden om nog voort te kunnen. Mijn kleine teen blijkt groter dan gedacht want het lukt. Ik ben toch bijna een minuut sneller dan vorig jaar.

Een hele rustige start, bescheiden als ik ben start ik bijna achteraan, daardoor even in de file. Met z'n vijfhonderden ineens naar boven gaat niet zo snel. Iets verderop krijgen we ruimte en kan ik wat versnellen, we gaan naar beneden. Dan rondje vijver, (pas op glad!) en naar de eerste trap. Ik begin enthousiast maar na veertig treden wordt het te zwaar. Het is druk op de trap. Boven is er weer ruimte en ik zet er direct vaart in. Ik passeer Katinka en dan naar beneden in de eerste afdeling. Het lijkt wel of niemand dat durft. Gewoon gaan! Ik geef toe het is modderig en niet zonder risico maar hier is wel tijdwinst te behalen.

Buitenom naar de westkant, trap op, lopen, trap af, trap op. Ik passeer Corrie en weet dat er geen trap meer komt. Nog een mooie afdaling die eigenlijk te druk is om tijd te winnen. Ik laat me vallen en zwaai, net op tijd de brug op.

Puinduin2012 Vlak voor het keerpunt hoor ik Corrie me aanmoedigen. Met het uitgedunde deelnemersveld weer omhoog. Meer ruimte. Ik kijk niet op de klok en neem me voor niet te strijden met andere lopers. Eigen tempo en blijven leven. Als ik de tweede keer de vijver rond ga komt de kop van de wedstrijd me voorbij. Met name de meisjes schieten bij het zien van de trap al in de wandelstand maar ik loop tot onderaan. Minstens!

"Rechts houden snelle loper", hoor ik de vrouw voor me roepen als ik afdaal. "Nou even maar hoor tot ik beneden ben" zeg ik.

Ik ben blij dat ik gekozen heb voor korte mouwen en korte broek want mijn temperatuur loopt behoorlijk op. Nu ben ik bij het trap-op-trap-af deel. Voor een fotograaf versnel ik mijn pas en loop rechtop, ben benieuwd. Jaren oefenen op de stationstrappen maakt dat ik trap af altijd mensen voorbij ga.

Zo nu naar de finish. Mooie tijd 43.13. De auto van Willem vlak achter de finish. En met banaan, eierkoek, sportdrank (en water) en chocola vul ik de verloren calorien weer aan. Leuke gadget gekregen: een Haags springth, thuis thtjespringh. Ja maar vandaag niet meer!

HoogteProfiel_Puinduin (10K)

Uithoorn Z&Z–circuit 29 januari 2012 – tijd: 57.44

Topdag in Uithoorn
Een grote bel met koude lucht hing gisteren boven Rusland en die kwam hierheen wist Willemijn Hoebert te vertellen. Inderdaad. Met exact nul op de op schaal vertrokken we naar een Uithoorn. En wat doen hardlopers als het koud is? Die doen een rondje 'wat heb jij aan' en de laagjes vliegen in het rond.

De Legmeer in Uithoorn, een nieuwe locatie - dus nieuw parcours was het niet alleen berekoud maar ook beregezellig; een heus zeemanskoor zong ons door het halfuur heen dat wij moesten wachten nadat de halve weg was.

In tegenstelling tot vorige week besloot ik geen risico te nemen. Drie lagen, thermo, lange mouwen en clubshirt kort plus petje en handschoenen. Ik had in Nova Zembla naast Doutzen niet misstaan. Ook besloot ik wat meer naar voren te gaan staan en me op te trekken aan de anderen om me heen.

Snel na de start tegenwind op de Noorddammerweg, koud maar in een pittig tempo trek ik me op aan de medelopers. 5.30 is de eerste kilometer, dat zegt meestal weinig. Hou ik dit vast?

We klaverbladden de brug over, lekker in de afdaling versnellen. Iemand begint tegen met te praten maar ik reageer nauwelijks. Waar heeft ie 't over….?

Om me heen veel dames, sommige zelfs keuvelend. Maar n dame, in bijna pijnlijk oranje shirt (Corry 1698) loopt strak. Pikzwarte paardestaart en ik probeer haar bij te houden. Dat lukt goed en heel lang. Zij heeft blijkbaar een heel goed ritme want ik loop vier kilometers aaneen 5.38. Dat is spectaculair voor mijn doen, en ik voel me nog steeds goed. Er passeert een hond met een startnummer. Tja, alles kan blijkbaar.

Het parcours valt mee, we lopen door het oud poldergebied, en aan de rand van nieuwbouw. Veel groen en een lekker vlakke rechte weg. Ik weet het, niet iedereen vindt dat leuk.

Na de vier zijn we gedraaid en lopen we voor de wind. Net door de 28 passeer ik de vijf. Dat maakt dat ik warmer wordt en bij zes stop ik mijn handschoenen en petje in mijn shirt.

Het lukt me zelfs om uit te lopen en bij een nieuw koppeltje aan te haken. Dan ga ik nog sneller, twee keer 5.34. Zo constant heb ik nog nooit gelopen. We draaien het bedrijventerrein op. Ik ga me zorgen maken. Hou ik dit vol?

Toch ga ik nog iemand voorbij. Dan buigen we van de Randweg af, naar de Randhoornweg - ja veel fantasie in de straatnamen hier - en de finish in zicht. Mijn tempo zakt iets.

Te laat begrijp ik dat de klok het 10 kilometerpunt is. Ik zat heel dicht op de 56 en dan moeten we nog 240 meter. Ik trek toch nog een sprint ga er nog velen voorbij. 325e word ik, terwijl ik de laatste twee keren bijna 400e was.

Het is geen toptijd geworden maar het ging wel heel erg goed.


Clubcircuit Het Eiland van Ome Nick 25 februari 2012 – tijd: 54.26

Een nieuwe lente een nieuwe loop.
OmeNick2012 (46K) Alvorens ik van maar liefst twee dames koffie n gebak kreeg aangeboden moest er wel even een prestatie van formaat worden neergezet waarbij twee dames, maar wel twee andere een belangrijke rol speelde.

Ter hoogte van het vroegere Veur bij het eiland van Ome Nick, een rustiek uitspanning tussen Voorschoten en Leidschendam hebben wij ons verzameld. Aldaar begin in een nieuwe lente, al is het pril, een nieuwe loop, het clubcircuit 2012. Het klassement is nog schoon en hier zet men de trend.

De tassen staan binnen, waar de bediening zich opmaakt om straks dik 60 man van koffie en vaak ook gebak te voorzien; een exercitie die elk jaar het uiterste van hen vraagt.

Buiten staan wij, een enkeling - waaronder ikzelf - in korte broek en korte mouwen, voor een snel en strak parcours gemarkeerd met waardevolle vrijwilligers.

Geheel tegen mijn gewoonte in heb ik voor deze loop royaal ontbeten vanwege een feestontbijt met mijn zoon die vandaag 18 wordt; als dat maar goed gaat. Ik sta bijna vooraan dus op de eerste honderd meter stormt iedereen voorbij; ik ken mijn plek maar laat me desondanks niet van de wijs brengen en kom in een goed tempo, ruim onder de bij de 5,5 minuten per kilometer.

Ik focus mij op de dames voor me, ik moet proberen de afstand vast te houden of te verkleinen. De wind is koud, maar ook verkoelend, in trance neem ik een bocht te vroeg bij de tunnel. Na het eerst keerpunt zakt het tempo iets. Met wind mee warm ik behoorlijk op en ben ik blij met mijn zomertenue.

Halverwege, blijkt achteraf zat ik op 27.18, een geweldige tijd maar tijdens de loop concentreer ik me volledig op mijn krachtsinspanning. Ik zie, nadat een mestkar vlak voor me langs gaat, Carolien en Marieke gelijk opgaan, fotofinish bij onze dames? Bij zes kilometer zie ik dat de afstand tot de dames verkleint. Ik ga Ilona voorbij maar weet van haar te weinig om daar de waarde van in te schatten. Marja en Anja lopen dan, naar mijn inschatting binnen bereik. Alhoewel, veel extra's heb ik nu zeker niet, ondanks de aanmoedigingen van medelopers op de 5. Wederom weer bijna de verkeerde weg, ik moet wel bij de les blijven.

Bij 7,5 neem ik de bocht zo krap dat Marjolein bijna omtuimelt. Joost moedigt me aan, achter me lopen Ton en Robert in rustiek tempo zonder pretenties. Mannen voor me, zie ik niet, er loopt er n anderhalve minuut voor me zal blijken. De tien is bij de mindere goden nog niet echt populair.

Ik bepaal mijn tempo aan de hand van Marja en Anja, dat helpt want de afstand wordt steeds kleiner, en vlak voor de 9km ben ik beide voorbij.

Geen idee welke tijd ik zit, ik ga gewoon door maar realiseer me dat het niet heel slecht kan zijn. Vanaf de laatste bocht is het nog een heel eind merk ik. De schaduw van de lantaarnpalen valt over de weg en bij de voorlaatste zet ik een bescheiden eindsprint in.

Het is bijna twee jaar geleden dat ik zo'n tijd neerzette! Door de dames, zeker! Door het feestontbijt, wie weet? Bij de volgende clubloop ben ik zelf jarig, spannend!

Zorg en Zekerheid, Leidse Roadrunnersloop 4 maart 2012 – tijd: 58.36

Rondje Vlietland met de Roadrunnersloop We zijn nog niet koud weg, letterlijk en figuurlijk, of ik voel het al, dit gaat het niet worden. Nog los van de krappe hier altijd wat onhandige start, zo van de straat naar het smalle fietspad langs de weg, gaat het moeizaam. In tegenstelling tot vorige week toen ging het veel beter. Dat het koud is deert me niet. Misschien heeft Louise wel gelijk, deze loop is te dicht bij huis. Je mist de pre-warming, de morele warming-up met elkaar in de auto. Of zijn het mijn spieren die nog last hebben van het IKEA-knutselen gisteren? Minder voor de hand liggend is dat het aan mijn broek lag. Mijn odlootje kon ik niet vinden, wie weet was dat het wel.

Jammer dat het parcours niet meer zoals eerder onder de A4 doorgaat, daar wordt gewerkt. Nu lopen we langs de Vliet, dan een rondje, en dan weer terug. Tweemaal langs Joost, tweemaal op de foto.

Ik besluit er het beste van te maken en gewoon rustig aan te doen. Okay, maar niet te relaxed. Marja laat ik gaan - nadat ik haar vorige week voorbij ging kan ze zich nu revancheren, maar Ad schud ik halverwege af, dat weer wel; even versnellen in de bocht, het werkt dank aan Ed voor de truc. De kilometertijden lopen (te) dicht tegen, of over, de 6 minuten. De zesde gaat met 5.46 nog het snelste - het is de eerste terug naar huis.

Roadrunnersloop2012 (329K) Het parcours maakt dat je regelmatig je voorgangers en je volgers ziet dat is wel leuk en in door het park zigzaggen we een beetje maar spannend wordt het niet. Veel fietsers, wielrenners, een enkele auto en dagjesmensen zich aan ons niets gelegen laten liggen. En dan moeten we weer aan de kant omdat de eerste man van de 15 voorbij komt. Mijn hemel ik ben nog niet eens bij 6 (of was het ergens anders).

Het is fris, de zon laat zich niet zien maar ik ben blij dat ik zomers gekleed ben. In de tweede helft ga ik toch steeds weer een enkeling voorbij en loop van koppeltje naar koppeltje door. Afgezien van de brug aan het begin en aan het eind is het parcours vlak, maar bij 9 dus wel even omhoog. Het einde komt in zicht. De aanmoediging van Marjolein en dan het laatste stuk, veel clubgenoten moedigen me aan. Die laatste kilometer gaat veel sneller dan de rest en op het uur houd ik maar anderhalve minuut over.

We babbelen nog even wat na en gelukkig ben ik warm genoeg om me niet in de stampvolle dampende kleedkamer te hoeven omkleden. De software haperde vandaag ook even want in eerste instantie heb ik volgens de site een toptijd gelopen van 44. Was dat maar waar!

Zorg en Zekerheid, Voorschotenloop 18 maart 2012 – tijd: 55.40

Een mooie tijd

Maart roert zijn staart. Zaten we drie dagen geleden nog buiten in de zon, vandaag staat er een harde koude wind die het niet erg aangenaam maakt. Droog is het maar net en een dik wolkendek doet het ergste vermoeden.

De lopers van de 5 komen binnen. Even aanmoedigen dus. Marjolein heeft ook meegelopen, wat een doorzettingsvermogen. Een aantal mensen heeft een PR, het is een snel parcours. Ook Ed heeft een PR, lukt mij dat ook nog over ruim tien jaar?

Charlotte is er ook. Het is al lang geleden dat we samen opliepen, we gaan het weer proberen. Bij de start is het gezellig, veel bekenden bij zo'n thuiswedstrijd. En ook langs de route bekenden, zoals Elly die mij vorig jaar nog voorbijging maar nu geblesseerd is. Jammer voor haar, maar het aanmoedigen doet ze geweldig, Rosa en Merel.

We starten redelijk achterin, in de luwte. Het is even inkomen maar het tempo is lekker, eerst tegen de koude wind in, al valt die in de bebouwde kom mee. De kilometerbordjes mis ik maar bij 4 zit ik op 22.31. Ik loop dan bij een groepje en dat is goed vol te houden; Paar mannen beetje keuvelend, n buigt af naar 16 en twee dames, een paardenstaart met zwarte pet. Vlak voor me loopt Harm Klifman, maar dat zegt niets, Harm is recreatief marathonloper en dit zal wel een recreatief moment zijn.

Exact halverwege keren we terug, van af de Horstlaan de Veurseweg op, en dus nu wind mee. Ik klok net boven de 28, dat is heel niet gek. Het tweede deel doe ik meestal sneller. Ik proef even het genoegen Harm voorbij te gaan. Het koppeltje is uiteengevallen maar n dame, Astrid volgens de uitslagenlijst, blijft in de buurt. Ik loop iets op haar uit maar bij Rosenburgh, mijn tempo is dan wat gezakt, loopt ze weer vlak achter me. We houden elkaar op tempo, en gaan het spannend maken.

Kruip-door-sluip-door, het smalle pad en het bruggetje, komen we weer langs het spoor. Richting station Voorschoten kruip ik langzaam naar voren, steeds weer iemand voorbij. Joost maakt een filmpje; Ik ga net een dame voorbij en Astrid volgt. Maar het lijkt of twee dames mij volgen. Toch wordt het zwaar. Wind mee betekent ook geen verkoeling meer.

Dan die rare slinger op de Bachlaan. Daar zie ik Anja voor me. Dat moet te doen zijn, bedenk ik. Het tempo op de laatste twee kilometers moet iets omhoog. Als ik haar voorbij ga probeert ze iets te versnellen maar het lukt haar niet om me bij te houden. Ik ben op Astrid nu iets meer uitgelopen. Ik schroef het tempo op.

Laura heeft gelijk, de Richard Wagnerlaan is altijd langer dan hij lijkt. De start is ver weg maar ik zie de klok naar de 57 (bruto) tikken. Een kleine sprint maakt dat ik nog binnen de 56 over de meet ga.

Anja weet wat haar volgende keer te doen staat, zegt ze. Dan komt Astrid, aan wie ik deze tijd mede te danken heb. En Charlotte, wat meer naar achteren maar immer vrolijk. Voor een lange nababbel is het te koud. Dan komt even de zon door maar door de maartse staart regent het een uur later alweer. We hadden geluk!

Clubcircuit Pan van Persijn, Katwijk 24 maart 2012 – tijd: 1.02.58

Soort verjaarsfeest

Clubcircuit Pan van Persijn Talrijke felicitaties en vlak voor de start een 'lang zal die leven'. Op je verjaardag met een clubcircuit meedoen is een feest. En als dan ook de zon schijnt kan de dag niet meer stuk.

Het jachtgebied, ooit van de Heren van Persijn is ruig, heuvelachtig en bosrijk en een enkele bunker herinnert aan het recente verleden.

We verzamelen op het ruime terras van het theehuis. We lopen hier voor het eerst en dat heeft een hoop inspanning gekost. Die gaat het ons ook kosten trouwens.

Omdat ik de rest van de dag nog feest moet vieren mag ik het 'van thuis' het niet te gek maken. Ook Ed waarschuwt het parcours is pittig dus doe het rustig en geniet vooral.

We gaan van start. Tot Merel, dan het bos in en, jawel, omhoog. We slingeren door het woud en dan weer langs de start waar de lopers van de 5 nog wachten.

Dan weer het bos in, mooi parcours, naar boven en een stukje door het open duingebied waar de zon al aardig doorbreekt. Nadat iedereen op gang is en er nog wat mensen voorbij gaan blijven er een paar achter me hangen.

Oef, zelfs een trap. En dat krijgen we dus vier keer. Mwah, het feest kan beginnen! De zon breekt goed door en hier zo in de beschutting van de duinen valt de wind weg. De temperatuur loopt flink op. Maar gelukkig is er ook regelmatig beschutting van de bomen. Tijdens de afdalingen laat ik me vallen en ofschoon ik bijna uit de bocht vlieg gaat het goed en levert het tijdwinst op.

Hier en door zijn de verkeerde afslagen gemarkeerd met lint en soms met levende vrijwilligers. En keer twijfel ik maar gelukkig zie ik mijn voorganger nog in de verte.

Na het grote veld, we zijn dan bij 2 kilometer, langs Marjolein - op de foto - en Elly. En dan zit de eerste ronde erop. Er verandert weinig, de mensen achter mij blijven achter me, al komt eerst Anja en later Ilona wel erg dichtbij. Slechts de trap zit ertussen, maar schijn bedriegt, de trap is zwaar. Mark, houdt vaste afstand. Volgens mij is hij een van de nieuwe lopers.

Op de helft ga ik gelijk over de streep met de snelste vrouw op de vijf. Zij is klaar, ik niet.

Zoals gezegd vier keer rond, dus acht keer langs de meet waar al mensen op terras zitten maar ook mensen staan om je op te peppen. De derde ronde is het dieptepunt ondanks het feit dat een eekhoorn een eindje meeloopt, mijn tempo zakt maar als ik dat heb volbracht is er de laatste ronde. Rustig aan, en doorgaan.

Na afloop op het terras onder de bomen. Gezellig, even bijkomen. Het is druk! Jaja die clubcircuits worden razend populair.

Omloop van Noordwijkerhout 22 april 2012 – tijd: 1.00.43

lekker in de zon

Als gevolg van het immer verrassend Hollands klimaat liepen we in de stralende zon. Nog geen uur eerder waren we onderweg nog bang voor aquaplaning zoveel water als er naar beneden kwam maar niets was minder waar. Om oververhitting te voorkomen stond er wel een harde wind. Deze Omloop is de laatste van het Circuit dus naast de traditionele plant keerde we huiswaarts met iets wat het midden hield tussen een kopje en een soepkom; een mok maar wel een forse!

Maar daar moest je wel wat voor doen. En nadat we de kinderen en de 5, waarbij we ruim vertegenwoordigd zijn, hebben zien weggaan zijn wij aan de beurt. Het lange rechte stuk evenwijdig aan de Provinciale Weg hebben we wind mee. Ik start heel rustig en zak daarmee naar de achterhoede. Okay rustig! Maar zes minuten voor een kilometer wordt teveel. Daar moet een schepje bij en zodra ik toestemming krijg van mijn hamstring lukt dat. Het gaat iets soepeler.

We draaien een kwartslag de Tespellaan op. De EHBO-dames staan werkeloos langs de kant. Ik hoef, als ik goed kijk een beetje helaas, geen beroep op ze doen. Dan volgt er een leuk stuk door een soort van park. Vergezeld van een volgeladen golfkarretje onderweg naar hole one komen we langs de eerste waterpost. Een spons zie ik zo gauw niet, dat was wel handig geweest want de zweetdruppels - heel zout - lopen in mijn oog. Dan maar een puntje van het shirt.

Het tempo gaat omhoog. Halverwege zit ik rond ruim onder de 29, en dan draaien we naar de Leidse Vaart. Een grote delegatie ouderwetse scooters wil het fietspad op maar dat vind de organisatie niet zo'n heel goed plan.

De Vaart op dus, en dan is er wind tegen. Verkoeling dat wel en loper voor loper kruip ik naar voren. Een enkeling probeert mij bij te houden maar dat lukt niet en dat geeft toch een goed gevoel. Dan komen de eerste lopers van de halve voorbij. Tja, daar kan ik niet aan tippen. Omdat de zon goed is doorgekomen is nu ineens toch wel lekker dat het een beetje waait.

"Hey Tim", hoor ik ineens. Het is Astrid waarmee ik in Voorschoten lange tijd heb opgelopen. Ze is op, toch valt haar eindtijd mee.

Daar waar anderen aan het eind inzakken, kom ik als diesel, blijkbaar pas op gang. Inmiddels zijn we de hoek omgegaan en de Pilarenlaan op, en dus nog maar een kilometer verwijderd van de finish. Het gaat nog meevallen. Zodra de sporthal in de verte zichtbaar is weet ik dat er nog een tandje bij kan. Het lukt me nog een aantal mensen voorbij te gaan. Vorig jaar gingen we hier nog mooi op de foto.

Een aantal clubgenoten staat vlak voor de finish en moedigt me aan. Bij 10 zit ik dik in de 58 maar we moeten nog een eindje. Uiteindelijk ben ik nog anderhalve minuut sneller dan vorig jaar.
Daar kijk ik van op.

Leiden Marathon 20 mei 2012 – tijd: 1.01.38

ineens warm

De Leidse Marathon, vroeger altijd in juni maar omdat het dan vaak te warm was een maand vervroegd. Klopt, daags ervoor werd er nog gewaarschuwd voor onweer met hagel en harde windstoten. En dan ben je als loper op je hoede.
Onderweg, met Elly, naar het parcours voor de tien kilometer, om twee uur - wie verzint zoiets - werd het steeds zonniger. Zou het noodweer ons straks alsnog overvallen?
Op de Garenmarkt uiteraard medelopers. Je ziet ze direct; van het opvallende geelgroen springen de tranen je direct in de ogen. Het rode startnummer kleurde er leuk bij.
We gaan richting start, maar niet nadat ik eerst nog even mijn petje uit mijn tas heb gehaald die al was opgeborgen want ik vertrouw het toch niet. Cor, met zwarte stip, mag in het speciale vak van de echt snelle mensen. Marja en Laura, aangestoken door de trainingen van Fons laten ons flink inlopen. Dan sluiten we achteraan bij de massa op de Breestraat.
Gejoel; er is een startschot gelost. Vijf minuten later mogen wij ook langs de start. Speaker John van Haasteren heeft me gespot en meldt dat ik er ben. Het eerste stuk is geweldig, zoveel mensen. Maar het is warm, dat merk ik snel. Mijn tempo gaat snel omlaag. Nadat de tweede op het randje zat gaat de derde kilometer fors over de zes minuten. Ik besluit tot een relaxed tempo, een mens moet heel blijven.
Er is best nog wel veel schaduw; zoals op de Boshuizerkade maar daarna vangen we weer veel zon. De Haagweg en zeker de Waddingerbrug is afzien. We gaan de Stevenshof in. Louise moedigt aan en zegt precies wat ik denk, het is gekkenwerk, belachelijk maar ga door, of zoiets. Op de brug staan veel bekenden en dat doet goed.
Een waterpost, maar ook hier alweer geen sponzen meer. Jammer. Ed staat op een goed punt; de Rijndijk. We zijn dan over de helft en daar ligt mijn dip. Zeker als we de brug over gaan naar de Mors. Het is er stiller, een saaie wijk en te ver van de finish. Ook in andere jaren gin het hier moeizaam. Pas met de Jacob Catslaan in zicht, voor de laatste keer hier dit feestgedruis want volgend jaar is er een ander parcours, krijg ik langzaam iets meer energie. Ik weet eindelijk een spons te bemachtigen. Maar versnellen zoals me anderen jaren nog lukte gaat niet.
Dan komt Elly achterop; "kom op samen naar de finish". Om haar bij te houden moet ik het tempo toch wat opvoeren, dat lukt nauwelijks. We komen Ad tegen en die haakt weer aan maar voor de tunnel laat ik ze gaan.
Dan is de Morspoort in zicht, er is weer meer publiek. Marjolein deelt een soort van goedbedoelde reprimande uit. De poort is vol muziek en mensen en dan de Rembrandtbrug over, dat is nog even pittig.
Het Galgewater op. Daar loopt Elly! Binnen bereik? Ik besluit van niet maar ze komt toch langzaam dichterbij. Ze heeft het zwaar en ik spreek alles aan wat ik nog over heb. Vanaf de Boommarkt lopen we weer samen. We zetten nog wat aan. Alles goed en wel maar nu moet ik haar wel bijhouden. Even overweg ik een eindsprint maar dat lukt niet. Toch is mijn laatste kilometer nog de snelste zal later blijken.
De speaker, was het Rolf, ziet mij en Elly binnenkomen en meldt dat. Dat is leuk. Dan uithijgen, biertje, banaantje, drankje. Dan loop ik een mensenfuik in op het Gangetje. Tussen twee hekken worden we samengeperst en we kunnen niet verder omdat aan het eind de boel al wordt opgebroken.
Maar geduld wordt beloond en dan huiswaarts.



Strand Wassenaar 9 juni 2012 – tijd: 50.47

strijd tegen de elementen poster_strand20120609 (52K) Het schuim stuift over het door wind en water strak geschuurde vlakke strand. Het is begin juni maar de weergoden laten het er aardig bij zitten. De opkomst is niet heel groot; een aantal lopers wandelt voor het goede doel in Haarlem en sommige zullen zich wel bedacht hebben. Wij niet, wij zijn er. Dit clubcircuit zal ons nog lang heugen. Het parcours is eenvoudig: stukje noordwaarts, keren, heel stuk naar het zuiden, keren (bij wie anders dan Marjolein) en naar de start. Voor diegene die een lange afstand doen geldt dan het Teletubby-adagio "again again".
Maar zo simpel is het niet. Op strand is de wind toegenomen tot kracht 7 tot 8, de wolken weten ternauwernood een grote lading water boven te houden en het is een graad of 15. Het wordt eb, dat wel.
We gaan van start met wind mee waardoor we een goed tempo krijgen. Maar na een halve kilometer draaien we tegen de wind in. Laura loopt naast me en het gaat bijna stapvoets. Het zand is niet hard en niet soppig, maar geeft toch net iets teveel mee.
Twee kilometer lang hangen we voorover in de wind. Ondertussen gaan de korte lopers in straf tempo voorbij. Schouderklopjes van Ed en Marieke. Ons tempo loopt terug tot, zo blijkt later - net boven de 7 kilometer per uur, zoekend naar de beste stukken strand gaan we wat heen en weer. Na een kwartier komt Marjolein in zicht. De kopgroep gaat, met wind mee, als een speer voorbij. Corrie staat in het water en zet ons op de foto; coupe tegenwind!
Marjolein, strak ingepakt danst in de wind. Wij gaan om haar heen en lijken vleugels te krijgen. De wind duwt keihard in onze rug en bijna vliegend gaan we voort. Het kost veel minder energie, ik kan zelfs nog praten. Ons tempo met wind mee komt, bleek wederom later, net niet boven de 12 kilometer per uur. Het compenseert de tegenwind behoorlijk. We gaan superhard; ik zeker; Laura gaat altijd al harder.
Maar na de eerste ronde komt weer het onvermijdelijke keerpunt en moeten we opnieuw tegen de wind. Het eerste stuk ga ik aan kop, later gaat Laura voorop. Af en toe wisselen we. Het is raar, je komt niet vooruit maar het kost ook niet heel veel energie.
We houden het tempo goed vast. Nog wat aanmoediging en dan komt het eind in zicht. Laura kan haar eigen benen haast niet bijhouden. Mij lukt dat beter maar ik versnel toch niet. We gaan samen over de finish. Binnengehaald door slechts enkelen die hun koffie hebben laten wachten voor hun clubgenoten. Misschien terecht; blijven staan kost een hoop moeite en als we allemaal tegelijk aan de koffie waren gegaan waren we nooit aan de beurt gekomen. Maar dat is een heel ander verhaal.



Star Balmstrandloop 28 juni 2012 – tijd: 45.32

Loper voor loper naar voren
StarBalm20120628 (4K)
De zomer is weer begonnen en dus ook de Star Balmstrandlopen op het Noordwijkse strand. Na het noodweer vorige week, toen ik er niet was, is het nu rustig weer. Een beetje warme landwind met, ik schat toch ruim 25 graden. Het is drukkend warm en ondanks de fikse wolkenpartij boven het strand zakt de zon er niet achter.
We worden weggetoeterd. Ik ga rustig van start. Al blijkt later mijn eerste kilometer samen met de laatste - op de seconde, de snelste te zijn. Er zijn drie mensen die ik ken en die zijn van een andere categorie. Ik moet het in die zin dus alleen doen. Door het lage water is er een mooi, best hard strand en alle ruimte voor de lopers. Na n en twee gaan er, zeg maar de meesten, al terug en niet iedere loper heeft de blik vooruit!
Mijn spieren moeten zich blijkbaar even voegen naar het strand want ik voel achtereenvolgens mijn zij, mijn heup, mijn enkel en mijn knie even mopperen.
Na een tijdje wordt het rustiger en zie ik drie lopers voor me. Voor het tempo zijn zij mijn houvast. De afstand wordt niet kleiner. Dan hoor ik een vreselijk sloffende loper achter me. Het is een veel jonger meisje, ik schat nog geen 16, die naderbij komt. Maar later is ze weer verdwenen.
Heel langzaam wordt de afstand tot mijn voorgangers kleiner. En dan doemt in de verte de vlag op voor het keerpunt. Het is nog geen 23 minuten als ik keer, dat kan nooit 4 km zijn maar daar maak ik op dat moment maar even geen probleem van. Helaas blijft n loopster staan om wat te drinken. Al stelt het niet veel voor, ik heb nu wind mee maar het gaat zwaar. Ik probeer een straf tempo vast te houden en meter voor meter op de anderen in te lopen. En dat lukt zowaar; vermoedelijk nog het meest omdat zij het tempo niet weten vast te houden. Achteraf zie ik dat mijn tempo zeer constant was, alle kilometers zijn tussen 5.58 en 6.16.
Bij het 2km-keerpunt is er wel water maar geen bekers, van een koppeltje loopt er een nog even terug en komt snel weer voorbij. Vermoedelijk is hij heel snel en loopt voor de leuk met zijn vriendin mee. Zij houdt het maar met moeite vol.
Dan doemen er twee mannen op in de verte. Zal ik? Zou het? Het zijn twee mannen. Enfin blijkbaar valt hun tempo zo terug dat ik ze snel nader. Een van de twee schiet in de wandelstand, de ander loopt nog iets verder, we hebben dan nog een kilometer te gaan.
Ik voel mijn bovenbenen steeds meer. Verschrikkelijk, de warmte drukt en het zweet loopt in mijn ogen. Dan met de finish in zicht ga ik die ene man nog voorbij. En finish bij 45.32. De tweede helft liep ik 6 seconden sneller.
De bananen en de bekertjes zijn helaas al op. Ik pak een vuil bekertje en het water dat ik krijg gooi ik over mijn hoofd. En de man die ik voorbij ging biedt me zijn banaan aan. Dank!
Met Ed weer terug naar Leiden. Toch mooi zo'n strandloop

Lopen zwemmen en drinken, seizoensafsluiting 2012
"Jij ook Tim?".
"Nee Laura ik niet!"
Plaats van handeling: het strand. Daar wordt mij, na de training, gevraagd of ik ook een duik in zee neem. Geen sprake van dus. Graag zou ik alle kanjers noemen die het wel deden maar helaas ik weet niet alle namen.
Traditiegewijs is de laatste training, ofschoon we gewoon doorgaan, met zijn allen op het strand. De drie trainers verspreiden zich en eenieder sluit zich aan. Op dat moment ligt er de kans om even een andere groep te proberen. En die ambitieuzen zijn er. Bruno verrast ons en kiest Fons. Joost weet wat beginnelingen te overreden mee te gaan en de rest mijzelf incluis kiest voor het vertrouwde.
We hobbelen het strand langs en zien de lopers van Fons zich groeperen terwijl om hen heen het water zich lijkt te sluiten. Vermoedelijk liep het goed af, ik heb ze later nog gezien.
We wachten met smart op het trainingsrepertoire van Joost, tandjes erbij, rustige huppel of wandelen. Maar niets. Pas na dik twintig minuten - Charlotte zit al bijna in Katwijk - meldt hij zich. "Hier naar boven". In het mulle zand klauteren we naar de duintop. Onderwijl meldt Joost dat we een eenvoudige duurloop doen van een uurtje. Nadat een ieder het zand uit de schoenen heeft geklopt gaan we verder.
Na een eerste vermoeden, omdat we rechts gaan, blijkt later de keiharde waarheid. Het Laarzenpad. Joost, nieuwe lopers moet je niet afschrikken. Maar Marleen, een van hen, vindt het wel spannend. Er rest ons niets anders dan voort te gaan. Brandend zand en nergens water zong Gert Timmerman. Dat niet, maar pittig was het wel. Met tong op de schoenen komen we bij de koffietent.
Dan eigen tempo naar de Parkeerplaats. Miranda heeft een leuk tempo, hoezo beginner, en ik weet het nog bij te houden ook.
Genoeg gelopen. Tijd voor koffie. Het terras stroom vol met lopers, al dan niet na een duik in het frisse nat. Mooi beeld: moeder en dochter in identieke groene bikini. De bestelling wordt twee keer opgenomen, de batterij was leeg
Even is het spannend, gaan we naar binnen, want we voelen steeds meer spetters. Sommige houden vol, anderen gaan naar binnen waar een royale ruimte is gereserveerd.
En dan is het tijd voor cadeaus. De trainers worden namens de lopers bedankt voor al het aangedane leed dat hardlopen heet, en krijgen daarvoor een blijk van waardering. Terecht want, als ik onze groep zie; probeer dat zooitje ongeregeld maar eens in bedwang te houden. En we genieten er toch elke keer weer met volle teugen van.
Ik weet niet of er donderdagochtend nog lopers laveloos op het strand zijn teruggevonden, maar toen ik huiswaarts keerde was het nog reuze gezellig. Na de zomer, loop gerust zelf eens, gaan we er weer tegenaan!

Willy–Noord, 9 juni 2012 – tijd: 48.25
Topprestatie op de boulevard
CC_katwijk20120922 (83K) Ofschoon afgelopen nacht er een zondvloedachtige regenbui voorbij kwam is het nu droog. Ja, de zon komt zelfs steeds meer door de wolken. En een stevige noordwestenwind, zeker hier aan het strand, zorgt voor verkoeling.
We starten bij Willy-Noord onderaan bij de Buitensluis en al snel kom je dan op de boulevard. Het parcours is simpel; tot het eind en weer terug en dan nog een keer. Bij de start loop ik met Angelique, Marja en Laura in een best hoog tempo al. Marja en Laura lopen heel langzaam uit. De eerste kilometer (in 5.28) lukt het me Angelique bij te houden maar dan laat ik haar gaan. Wel kom ik in een goed ritme. De kilometertijden zijn daarna allemaal rond de 5.45.
De zon breekt goed door en de wind wordt soms door het duin tegen gehouden. Het wordt nog warm. Het is gewoon stranddag dus af en toe laveren we tussen oudjes met wandelstok en kinders met schepnetten. Het is stijgen en dalen. Tot het eerste keerpunt is het even inkomen, we hebben geen zand maar wel een trappetje. Dan wind tegen. De afdaling is nog lekker maar het vals plat omhoog is zwaar.
De lopers van de 5 komen voorbij en er zijn er die zelfs voldoende energie hebben om ook mij nog aan te moedigen. Het zijn (weer) vooral dames die vijf lopen en mannen die tien lopen. Jammer, met dames om je heen loopt het toch leuker.
Ik ben bijna halverwege. Het is goed uitkijken bij de sluis, een paaltje, naar beneden, zand, basalt en de bocht om, maar alle geweldige vrijwilligers leiden ons in goede banen.
Dan opnieuw omhoog. Het is zaak het tempo vast te houden. Dan zie ik dat Angelique ook Marja voorbij gaat. Maar Laura is voor haar te ver. Lukt het mij, nu ik warm gelopen ben, ook om iets dichterbij te komen?
Katwijk20120922_klein (11K) "Ben jij de laatste", vraagt Marjolein waarna ze door omstanders terechtgewezen wordt. "Je moet hem aanmoedigen". Maar nadat ik via de trap weer bij haar kom maakt ze dat ruimschoots goed.
Het laatste stuk, het is zwaar! Het tempo - ik begin overal van alles te voelen - zakt wel iets. Toch wordt de afstand naar Marja kleiner. Als Marjolein naast me fietst, voer ik het tempo toch iets op. Het risico is dat ik te ver moet en plots in de wandelstand schiet. Het kost heel veel moeite maar het lukt. Mijn tempo gaat omhoog. Ik kan Marja voorbij en de finish is dan dichtbij genoeg om soort van halfdood neer te vallen. Ik zie het wit van Hotel Savoy steeds dichterbij komen. Ik pers er werkelijk alles uit. Achteraf blijk ik een fenomenale snelheid te hebben.
Het lukt en met 48.25 op de 8,6km heb ik een mooie tijd vind ik. En nadat Corrie een cappuccino voor me heeft gehaald kom ik weer helemaal bij.

Voorschoten Velostrade, 6 okt. 2012 – tijd: 54.39
OUDERWETS SNEL OP DE VELOSTRADA
De weegschaal liet mij weten dat het sneller kon. Wat je niet hebt hoef je immers niet mee te sjouwen; de vakantiekilo's, ja zelfs meer dan die, waren weer verdwenen. Tweede voordeel was de thuiswedstrijd, de Velostrada; fietspad maar dan deftig, vanaf de club richting Wassenaar. En ofschoon we tot vlak voor de start nog twijfelden tussen borstcrawl en vlinderslag begon het spoorslags open te breken en brak wonder boven wonder de zon door.
Affiche_clubcircuit_2012_6_6_oktober_2 (96K) Ik ga gelijk met een vlot tempo van start. Zo snel dat ik me na enkele honderden meters erover verbaas dat Laura achter me blijft. Volhouden, hoe langer hoe beter. Met een tempo in de buurt van de 5.20 gaat het wel hard overigens. Het parcours kennen we van buiten en kent geen verrassingen, alleen hubbel op en hubbel af bij het station. Vandaag waren er wel een paar geweldig grote plassen. Ik besloot te kijken hoe lang ik het volhield in dit tempo. Tot het eerste keerpunt zou zeker mooi zijn maar. Marjolein joelde van waardering, ik bleef volhouden.
Vlak achter me Laura en voor me Tamar, dochter van Anja en dus ook een stuk jonger. Daarvoor de Toppers, te snel voor mensen als ik en erachter de Keien die, zoals Dorien, het voor het eerst, of toch maar weer doen iedere keer. Op naar halverwege. Er zit een rare knik dus het is langer dan ik denk.
"Om Tony heen", roept Wim en vult dat aan met iets wat met 26 begint. Huh? Dat betekent dat ik op een tijd van 54 loop. Waar heeft de man met de hamer zich verdekt opgesteld? Tamar zakt iets in en ik ga haar voorbij. Ik zit nog steeds onder de 5.30 maar het wordt ook warmer. Het gebeurt mij weinig maar de tweede helft zal langzamer gaan. Laura put moed uit de aanmoediging van Han. Na de plassen zak ik iets in, en nog geen twintig meter verder gaat ze voorbij. We zijn bij 7km.
Mijn snelheid zakt wat omlaag en ik zie Laura in de verte verdwijnen. Ik probeer toch het tempo zo goed mogelijk vast te houden maar dat is lastig als je alleen loopt. Geen sprintjes meer, niemand voorbij - let op Joost -. Op het laatste stuk zit ik in de buurt van de 52. Blijf ik onder de 55? Het lukt iets te versnellen en in de buurt van 54.30 kom ik binnen. Dat is lang geleden!
We mogen na afloop in de businessclub waar de koffie en het gebak gesponsord wordt, en dus goedkoper is. Anja trakteert op koffie, geweldig! Taart doe ik niet, wellicht kan ik volgende keer nog sneller.

Stompwijk 'Geertje 24 nov. 2012 – tijd: 53.28

Steenkoud, potdicht maar een toptijd!
Een blik op de thermometer. We beginnen bij nul, dacht ik toen. Dat gold ook voor het zicht. De Stompwijksepolder stond dik in de mist. Ik schat dat een meter of honderd wel het maximum was. Toch stond er bij pas vernieuwde Geuzenbrug bij de geitenboerderij een fiks aantal hardlopers. Om deze omstandigheden te trotseren en ik was er n van.
poster_CC20121124 (29K) Opgewarmd door sinterklaasliedjes in de herberg aldaar waren er nog twee zaken af te handelen. Een door Ed Zijl uitgezet fenomenaal V-vormig parcours en de afterparty met koffie met appeltaart.
Een snelle start, de eerste kilometer in 5.07 maar ja we moesten even warm worden. Met minder kilo's loop je lekkerder dat merkte ik direct. Het lukte me zelfs om in de buurt van Hein te blijven, dat was nog niet eerder gelukt en verbaasde me ook. Door de vorm van het parcours zag je regelmatig andere lopers die voor of achter je liepen. Snelle jongens, al op de terugweg of anderen in een lekker eigen tempo genietend. Ik met mijn handschoenen nog aan en Bert in korte mouwen, een breed scala van dik ingepakt tot strak atletisch.
Loop ik zo hard, of wordt het echt minder koud? De zon is waterig in de wolken zichtbaar, het is windstil. Wel moeten we voorzichtig zijn op het rooster, het kan glad zijn. Een van de hoogtepunten van een clubcircuit is het moment dat Marjolein in zicht komt. We zijn op ruim een derde. Met beslagen brillenglazen duw ik mezelf door de mist. Even na de helft voel ik even mijn rug, bijna vertrouwd. Rechtop, goed ademen en gaan! Het tempo zakt heel langzaam maar de zesde kilometer gaat het weer iets sneller.
parcourc uitzetten foto Ed Zijl Nog steeds met Hein gelijk op. We blijven bij elkaar en ik waak er voor niet uit te lopen. Strak de binnenbocht en soms voel ik dat ik harder kan maar wacht toch. Er is nog een fors eind te gaan. En voor het eerst ook maar in de buurt van Hein blijven zou mooi zijn. Het geeft me een heel goed gevoel.
Weer keren we bij Marjolein. Nu komt het erop aan. Nog dik twee kilometer, en we zijn er. Hein is niet het type van de eindsprint dacht ik. Ik wel. Andere lopers zitten te ver voor of achter ons. Met nog een kilometer doe ik mijn handschoenen uit, die prompt vallen - laat maar liggen - en versnel ik iets, het is gedurfd. Maar Hein laat me gaan. Zonder hem had ik dit tempo zeker niet vol kunnen houden. Mijn dank is groot maar iets eerder binnenkomen is ook heel leuk en dat lukt me. En op de klok staat 53.29. Wauw!
Het is bijna vier jaar geleden dat ik zo'n tijd liep. En na appeltaart met slagroom, Marjolein die mijn handschoenen meebrengt, en wat lekkers uit het winkeltje keren Willem en ik zeer tevreden huiswaarts.

Lisse, Ter Specke 2 dec. 2012 – tijd: 53.29

SNELSTE TIJD IN VIJF JAAR
Tegen het einde van het jaar krijg je hagel, regen, storm en kou en als hardloper weet je het dan al: Tijd voor de Ter Speckeloop. Op zaterdag vroeg ik me nog af of ik vandaag de rugslag of de vlinderslag zou doen maar dan plots is het Ter Speckecircuit voorzien van strak blauwe lucht en breekt de zon door. We hebben geluk. Slechts halverwege komt er even een buitje voorbij maar daar blijft het bij. Ik loop hier voor de zevende keer dus het parcours is bekend en laat zich makkelijk onthouden.
Vorige week een goede tijd gelopen op het Clubcircuit dus er moet vandaag wel wat inzitten. Hein loopt een eindje voor me. Als ik hem goed volg kom ik redelijk uit. Na de start wat gedrang omdat het niet heel breed is (waarom lopen we het parcours niet andersom?). Ga ik dit tempo volhouden?
Gelukkig heb ik die thermo uitgedaan. Ik loop volledig op eigen tempo, aanhaken lukt niet en de mensen die ik zie lopen vooral wat langzamer, of veel harder. Ik weet het tempo redelijk vast te houden. Bijna halverwege zie ik 26 op de klok, dat is mooi, dan weer even de haast vertrouwde pijntjes maar in trance loop ik door, ik herken zelfs Marleen niet die enthousiast zwaait. Vlak voor de acht loopt er een man naast mij, zwaar ademend maar pittig tempo. Ik wil hem voorblijven. En de truc die Ed geleerd heeft werkt: in de bocht versnellen. Er valt een gat. We moeten dan nog een kilometer. Ik neem me voor nog 'een paardenstaart' en een HRR-man in te halen. Moet lukken, tandje erbij, zou Joost zeggen.
Het laatste stukje. De baan op de mannen voor me zijn op, dat zie ik maar ik heb nog iets over als ik weet dat de finish aan de overkant ligt. Een sprintje en ik ga ze voorbij. Mijn naam schalt over het veld. Hein staat vlak voor me, ik miste een paar seconden om hem voor te blijven. Dan moeten we wel erg lang wachten op ons presentje. Ik wil water! Het flesje dat ik krijg laat ik door de EHBO-man openmaken. Mijn handen zijn t koud. Ik hoop maar dat het zijn zwaarste klus is vandaag. Mijn tijd is 53.29. Het is vijf jaar geleden dat ik zo snel liep op de 10km. Ter Specke 2007 deed ik 53.15. Ik kan niet anders dan dik tevreden zijn!
Petra en ik rijden met Roger mee terug en omdat hij een taart gewonnen heeft, doen we nog even een koppie koffie met taart. Dan naar huis voor een warme douche!

omhoog    2004    2005    2006    2007    2008    2009    2010    2011    2013    2014    2015    2016