www.tvhouten.nl 

de geschiedenis 2011

Leiden Atletiek 9 januari 2011 – tijd: 57.58

Niet zo snel maar wel heel constant!
De eerste loop van het jaar bij Leiden Atletiek heeft ups en downs. Het parcours is een thuiswedstrijd. Ik woonde 10 jaar in de Merenwijk en als echte Leidenaar ken ik ook de rest van het parcours goed.
Ook zijn start en finish altijd gezellig, iedereen die je nog niet gezien hebt kun je nog het allerbeste toewensen en er heerst een sfeer alsof men elkaar na een lange winterstop weer terugziet.
Maar het parcours is smal en druk met hier en daar 'slecht wegdek' waardoor het vaak dringen is. Enkele zondagswandelaars willen geen millimeter wijken en kijken alsof we hun zondagsrust verstoren.
"Heb je je dag?", vraagt Laura om te polsen of ze voor of na mij zal finishen. Het is goed weer, zonnig maar met een koude wind dat ziet er goed uit. Maar door sneeuw, ijs en feestdagen hebben mijn spieren niet die oefening gehad die ze nodig hadden. Een enkele keer lopen in sneeuwgrond leverde drie dagen spierpijn op. Maar om op de vraag van Laura terug te komen, ik schat dat ze voor me finisht.
Ik start niet erg snel, 5.52 zie ik op de klok. Moet ik me nog zorgen maken om mijn uurlimiet?
Mijn tempo ligt niet hoog, mijn benen willen niet echt, maar ik houd het wel goed vast en af en toe ga ik toch iemand voorbij. Bij de 2 kilometer houd ik 20 seconden over op 12 minuten. Vasthouden, denk ik bij mezelf. Dat lukt, uiteindelijk loop ik, op de laatste na, alle kilometers tussen 5.47 en 5.54, voor mijn doen heel bijzonder. Dat moet ik vaker doen, maar dan sneller.
In de Merenwijk is het veel warmer, we lopen uit de wind en de zon komt goed door. De eerste man op de 10 is ons al weer voorbij op de weg terug. Ongelooflijk.
Bij 3km komen de dames van de club mij voorbij, zie je wel! Maar Saskia blijft bij mij lopen, later gaat ze voor me uit. Op het pad achter de Merenwijk haak ik bij een aantal mensen aan maar dat tempo ligt toch iets te hoog. De Broekweg op waar schaduw is, is het lekker lopen. Het is zwaar maar ik geniet er toch wel van. Bij de waterpost pakken een paar dames een bekertje maar gooien het weer weg. Het lukt ze niet te drinken tijdens het lopen. Ik kan het ook niet, misschien moet je dat oefenen. Dan gaan we weer omhoog richting Stadspolderweg, mijn moeder die langs het parcours staat geef ik mijn handschoenen.
Tijdens de afdaling van het viaduct maak ik wat snelheid maar op de Zweilandlaan ga ik toch steeds meer mijn benen voelen.
Met het zich op de finish moet je door het Leidse Hout nog 2 kilometer, slopend. In de verte zie ik Saskia, zou ik die voorbij kunnen? Zodra we de Hout uit zijn zie ik dat de afstand kleiner wordt maar het kost ook wel veel moeite.
De laatste kilometer is mijn snelste 5,16. Behalve Saskia ga ik ook Ad van de Brand nog voorbij. De baan op, nog een klein stukje en voor de finish lukt het nog even te versnellen. Als ik geluk heb wordt ik op 57.59 geklokt, 58 klinkt weer minder.
Bij vertrek zie ik de 15km lopers weggaan maar ik ben op. Ook de stampvolle, benauwde krappe kleedkamers zijn weer een minpuntje en na de loop is de kantine zo vol dat je over de hoofden kunt lopen.
Toch heb ik er weer van genoten en na een warme douche kom ik weer helemaal bij.

Ter Specke, Lisse 16 januari 2011 – tijd: 56.16

Zonnig Ter Specke, weer eens wat anders!
Normaal gesproken gaan we begin december, steevast in weer en wind, want altijd slecht weer, richting Lisse. Daar is dan de eerst loop van het Zorg en Zekerheidcircuit. Maar omdat begin december sneeuw en ijs het wel erg makkelijk maakte zonder enige inspanning een afstand af te leggen, je gleed toch wel door, besloot de organisatie tot een verplaatsing.
En zie, nu schijnt de zon. En sta ik in met korte pijpen en korte mouwen klaar voor een lange afstand.
Natuurlijk sta ik daar niet plotseling. Daar gaat een gezellige autorit aan vooraf met Arjan en Hein op de achterbank, Louise er tussenin, ja de heren boffen maar weer. Ik zit voorin want sinds ik met Louise een achter in een busje heb gezeten (gelegen) durf ik niet zo goed meer naast haar te zitten. Willem rijdt, dat zou ik ook kunnen doen maar omdat ik daar voor niet de benodigde papieren heb is dat niet verstandig.
Wat in de beslotenheid van de bolide van Willem besproken wordt mag ik niet verklappen maar de afstand Leiden - Lisse biedt voldoende tijd trainers, lopers, loopevenementen en onszelf kritisch en vol humor te beschouwen.
Ter zake! Er klinkt een schot, en omdat de massa in beweging komt zal dat wel het startschot zijn. Achter me collega's van Frank die verantwoordelijk zijn voor de tijdwaarneming. Dat gaat zo goed dat zelfs zij mogen meelopen. De zeer lange charmante dame die er bij stond heb ik niet meer teruggezien maar daar kwam ik dan ook niet voor.
Het parcours van Ter Specke is kinderlijk eenvoudig. Iedereen kan meedoen: viermaal rechtsaf en dat twee keer. Okay, om de lopers wakker te houden is er een wormvormig aanhangsel gecreëerd wat tot voordeel, of nadeel, heeft dat je ziet wie er voor je loopt.
Ik voel me, minder ingepakt, stukken beter dan vorige week en heb een lekker tempo. De eerste kilometers moet ik er nog wel even inkomen, mijn tempo zakt iets. Een groepje dames van Plantaris heeft ongeveer het zelfde tempo en daar sluit ik bij aan.
De tweede ronde kom ik goed op gang. De Plantaris-dames laat ik achter me, en met een loopster in vooral roze verhoog ik het tempo. We houden elkaar goed bij maar het tempo ligt hoog.
Steeds denk ik: "laat haar maar gaan", maar - het klinkt gek - het lukt me niet. Ik kan niet loslaten. Het zwaarste moment is als we de 9km gepasseerd zijn. Maar als we linksaf gaan voor het stuk naar de baan krijg ik weer energie. We lopen dicht op elkaar en dat gaat bijna mis als zij iemand voorbij gaat die ik niet zag. Ik zie ook Ad voor me lopen: haal ik dat?
We draaien de baan op waar Ed me aanmoedigt en roept dat ik in de nu in 55 zit.
Een sprintje dan, alles eruit en tot het gaatje. Ik moedig Ad aan als ik voorbij ga en sprint naar de finish.
Ik ben tevreden. De laatste kilometer zelfs in 5.05 en dat terwijl het tweede deel al zo veel sneller ging. Bij 5 stond ik op een eindtijd van 57.32. Alle reden om tevreden te zijn.
Ed is tevreden. Marja en Laura, maar volgens mij iedereen, hebben ook een goede tijd gemaakt. Ik trek iets warms aan en met Barbara en Petra drink ik koffie.
En met de bloembolletjes, ja de Bollenstreek, wat wil je, naar huis.
Het domste wat een hardloper kan doen is zich aanmelden voor de Puinduinrun en dat deed ik. Volgende week: de Puinduinhel!

Puinduinrun, Den Haag 23 januari 2011 – tijd: 44.06

Net niet aan puin in de Puinduinrun
De Puinduinrun is een loop van uitersten. Een mooi T–shirt bij de start, al maar geen druppel water na de finish (gevolg van een communicatiefoutje) is een voorbeeld. Het parcours kent ook uitersten. Het bestaat uit een, in de jaren 60 kunstmatig opgeworpen heuvel; sloop– en bouwafval en andere overbodige grond waar dan nu een keurig groen laagje overheen ligt. Ga je daarover hardlopen dan moet je dus regelmatig op, en dat gaat met trappen van zo'n honderd treden, en neer, en dat kan met de trap maar ook over een smal glibberig pad.
Totaal zo'n duizend treden als je het parcours, zoals ik, tweemaal aflegt.

Het begin is niet zo spannend; de heuvel op, de vijver rond en omdat het nogal vol was, was versnellen of beetje tempo maken niet echt aan de orde.
Daar doemt de eerste trap op. Velen gaven het al direct op. Dat is jammer want dat houdt ook op. Bergafwaarts kon ik nu wel wat tempo maken, de trap naar beneden was een eitje. Hoewel ook daar weer mensen gingen wandelen. Kijk je moet wel een beetje voorbereiden natuurlijk.
Langzaam loopt de massa uit elkaar en kun je zelf het tempo bepalen. De tweede trap op, in tempo kom ik tot de 60e tree. Bovenaan een snelle bocht naar de afdaling waar ik weer een paar mensen mee voorbij ga en helemaal als we 60 treden naar beneden moeten. Wie veel op stations komt leert dit vanzelf snel te doen.
Natuurlijk, er is wel enige reden om voorzichtig naar beneden te gaan. De treden bestaan uit bielzen en met dit weer is het nat en glibberig.
Dan komt het ergste een trap waarna je nog verder omhoog moet. Je ligt dan bijna aan puin. (dat moet eigenlijk op z'n Haags maar daar waag ik mij niet aan). Maar daarna wordt het makkelijker. Een afdaling en een vlak stuk tot je moet keren voor de tweede ronde.
Als je, net als ik geleerd heb (van Ed, jaja het moet gezegd) de afdaling te gebruiken om te versnellen dan is dat een groot voordeel. Het lukt en in een rustig tempo loop ik de eerste ronde af.
Na 22.49 neem ik de bocht omhoog voor de tweede ronde. Nu met iets meer tempo. Ik begin warm te lopen en tot de trap houd ik dat vast. Rond de vijver gaat de koploper van de "driemaal–groep" voorbij in een aanstootgevend gemak met een hoog tempo. Ach ja, hij is nog jong zie ik.
De trap is slopend. Wandelen dus maar, en de afdalingen en vlakke stukken kan ik nu beter gebruiken doordat er fors wat lopers, die één ronde liepen, zijn afgevallen.
PDR_met_Ed (15K) Met de aanmoediging van Ed, houd ik het tempo vol en loop van paardenstaart naar paardenstaart. Het leek wel over er minder mannen meededen. Ze liepen in elke geval niet bij mij in de buurt.
Dan is de finish in zicht en weet ik nog een enkeling voorbij te lopen en het tempo iets te versnellen.
Ik klok 44.06 als ik met de enthousiaste aanmoediging van Louise, Ed, Fons, Willem en Marlous over de eindstreep kom. Minder snel dan in 2007 en 2008 toen ik ook hier liep. Maar ja, toen was ook ik nog jong.

De tweede ronde loop ik in 21.17. Dat is toch anderhalve minuut minder.
Op het T-shirt staat " 'n gezonde geis in un gewond lichaam". Zo erg is het niet, maar zwaar was het weer wel. Maar als we met z'n vijven bij de auto staan hebben we al weer reuze lol.


AANMOEDIGINGSPRIJS 27 januari 2011

Het is woensdagavond kwart over zeven. Tijd om mij voor te bereiden op de training. Dat kost moeite want in huis ruikt het naar pannenkoeken die mijn zoon heeft opgewarmd. Mijn vrouw is net binnen en loopt, na een lange werkdag, met een welverdiend glas wijn rond. Ik kijk naar buiten, het is donker en koud. Heel koud. Nat niet, nee dat is het enige pluspunt.
Dan valt mijn blik op de kast waar een duim de lucht in wijst. Het is De Aanmoedigingsprijs die ik heb gekregen tijdens de prijsuitreiking van het clubcircuit. In de motivatie werd nog iets gezegd over enthousiasme. Daar kan ik me nu, op dit moment, niks bij voorstellen. Enfin, zo'n prijs krijg je niet voor niets.
Okay, dus dan maar naar boven. Als ik het licht aan doe beweegt de bol wol op het bed en gaat er een oog open. Ik zie de poes denken: "Gaan we doen?".
duimpje_aanmoedigingsprijs (5K) En zodra ik iets uit doe, zie ik haar denken, "die spoort niet". Oog gaat weer dicht.
Tja, vanuit zo'n positie ben je nooit erg gemotiveerd om de warme gezellige omgeving te verruilen voor de buitenlucht. Mijn troost is dat er misschien nog wel veel anderen zijn die hetzelfde doormaken. Jaha, en Bruno misschien wel in korte broek.
Min zeven, vereist wel enige thermo en drie laagjes moet voldoende zijn. Mijn schoenen heb ik na de Puinduinrun niet helemaal schoongemaakt.
Ik doe het raam open. Aaagghh, en snel klop ik mijn schoenen uit. Niet nadenken, gewoon gaan. Over twee uur sta ik al weer onder de warme douche.
Onderweg kom ik al lotgenoten tegen die al aan het lopen zijn. Het is de vroege groep en als ik de baan op ga komen passeer ik de beginners die er al een uur op hebben zitten. Het zijn er veel, dat is leuk. Als de opkomt nu, met dit weer zo goed is kan het alleen maar beter worden.
In het materialenhok, ja wij atleten hebben het goed voor elkaar, verzamelen wij. Het is er stampdruk want buiten wachten is geen optie en de komende en gaande groep passeren elkaar.
Echter, ondanks deze kommerlijke locatie is de stemming van de 20 man in het materiaalhok opperbest. Tussen de discussen, kogelstootkogels en ander spul zoek ik een reflectiehesje want we gaan 'naar buiten'. De baan lijdt wat onder het weer, zullen we maar zeggen.
Marieke_enik

Marieke en ik met de Aanmoedigingsprijs

Ids is soort van zoek maar er blijkt een vervanger. Wij vertrekken.
We doen een rondje zo, rondje zo, rekken en strekken, oefeningen, versnellinkje hier, versnellinkje daar. Soms lekker rustiek achteraan en soms toch Charlotte er even uitlopen. Beetje babbelen met Siem, Bruno en Peter om er maar een paar te noemen. En natuurlijk ook veel lachen want daar is altijd wel een aanleiding voor bij Joost.
Dan komen we weer op honk. Daar valt verder na het omkleden niks te beleven. Kantine en dus ook toiletten zijn dicht, hoewel er nog wel voetballers zijn.
Na een warme douche zak ik onderuit op de bank om met chocolademelk en ontbijtkoek de verloren gegane calorieën aan te vullen.
Onderuit liggend valt mijn oog weer op Die Duim. Ik ben er blij mee, zeker. Maar ach, zo moeilijk is het allemaal niet. "Gewoon even doorzetten", zeg ik zacht.
Het gordijn beweegt. De poes, die nu op de verwarming ligt, is het met me eens!

Eiland van Ome Nick 12 maart 2011 – tijd: 56.03

Clubcircuit: we zijn weer begonnen
Voor de hardloper zijn er maar twee belangrijke evenementen. Het eerste is de marathon van New York. Het tweede is de start van het clubcircuit van Voorschoten 97 traditioneel bij het eiland van Ome Nick. De eerste happening is ruimschoots bekend maar het tweede minder. Dat is maar goed ook, want een megabelangstelling als in New York zou het rustieke Voorschoten niet aan kunnen. Daar waar ik voor de loop, in het centrum, nog iemand op echte klompen zag lopen en vlak voor de start nog koeienmest rook.
Desondanks was er een ruime opkomst die de horeca aldaar op haar grondvesten deed schudden en iedereen ternauwernood van koffie kon voorzien. Ook waren er betrekkelijk veel niet-lopers, waarvan een aantal bereid was gevonden langs het parcours boeren, buitenlui en racefietsen voor een confrontatie met de hardlopers te behoeden.
Beloofd was mooi weer, zonnig en ongeveer 13 graden. Alle reden dus voor een korte broek en een shirtje. Dat was bij aanvang dan nog wel koud want de zon had zich nog niet laten zien. Maar gaandeweg brak de zon door en liep de temperatuur dusdanig op dat de afsluiting met koffie op het terras kon plaatsvinden. Dat was de afgelopen twee jaar wel anders.
Het clubcircuit is, gezien de groeiende belangstelling waarbij niet iedereen iedereen meer kent, overgestapt op de startnummers. Dat was ook voor de nieuwe tijdwaarnemers, Wim en Toni gemakkelijker.
Ik startte snel en begon redelijk goed, maar voelde ik nu iets trekken in mijn scheenbeen? Na het eerste keerpunt ging het wat beter. Marja en Laura gingen deze keer wel erg hard, want mijn tempo was toch niet zo laag, dacht ik. Corrie die ik normaliter wel bij kan houden liep de 5, en Charlotte met wie ik vorig jaar opliep was vandaag met de junioortjes op het voetbalveld. Weinig houvast dus. Ook mijn Polar had ik niet; Polar heeft immers bijna een maand nodig om een batterijtje te vervangen.
Toen ik na 5 Wim iets met 27 hoorde roepen was ik niet ontevreden. Zou ik dat vasthouden? Ik zag dat Marieke (die andere) was afgehaakt, met kramp bleek later.
Enthousiaste reacties en duimpjes van de medelopers. "Blijven lachen Tim", hielpen natuurlijk. Achter me liep Marijke, nog herstellend en Elly - met haar personal coach ernaast op de fiets -.
De zon brak goed door en even een dip rond de 6 maar daarna kwam het laatste stuk. Blik op oneindig en doorlopen. De laatste hoek om, en daarna kwam de finish. Na die hoek zag ik dat Corrie en Hein een stukje tegemoet waren gelopen. Met alles wat ik nog had, en dat bleek nog best veel. Zette ik de eindsprint in.
Jammer dat ik geen klokje had, dan had ik die 3 seconden nog wel gewonnen. Nu kwam ik op 56.03, slechts 10 seconden van de tijd van vorig jaar. Gelukkig konden we voor het eerst sinds lange tijd nog wat nagenieten in de zon.

Voorschotenloop 20 maart 2011 – tijd: 58.32

Geen geweldige tijd, wel geweldig weer
Het was een verrassende dag. Eindelijk hadden we een stralende zon en we hadden een geheel ander parcours. Uit nood geboren, het aanleggen van een fietspad is iets wat de provincie nog niet onder de knie had, dus dat was afgesloten. Vooraf kon ik nog even de clubgenoten aanmoedigen die de 5 liepen. Daarna moest ik zelf aan de bak.
Het is rokjesdag. In het startvak bleken meerdere loopsters zich aan het hardlooprokje gewaagd te hebben. Al vond Louise dat de benen eronder wel wat meer kleur mochten hebben.
Grote opkomst, pas een minuut na het startschot ging ik over de mat. Even op gang komen. En in het gewoel een plek vinden. Charlotte had de smaak te pakken want die was al snel verdwenen. Ik liep in het begin al sneller dan Robert maar die moest dan ook veel verder. Zwaaien naar mijn moeder die als vrijwilliger ook elk jaar actief is en dan draaien we de Van Beethovenlaan op. Ad loopt naast me. Kijk, als die ik die bij hou dan zit ik goed. Zo'n thuiswedstrijd heeft ook als voordeel dat er veel bekenden langs het parcours staan. Allen dank voor de aanmoediging!
Na een dikke kilometer staat Petra langs de kant, na Bram al de tweede die me op de foto zet. Even lachen. Ik hoop dat het gelukt is, want ik lach niet veel tijdens het lopen.
Het gaat nog moeizaam. Ad is wat uitgelopen en ik begin te merken dat het best warm is. De Leidseweg geeft wat verkoelende tegenwind. Een, altijd eigenwijze, automobilist vindt dat hij er best langs kan. Gelukkig hebben we op de Voorschoterweg een royaal fietspad, de massa is inmiddels wat uit elkaar gelopen dus daar hebben we voldoende aan.
Langs wat parkjes zigzaggen we naar de Bachlaan en dan komt de tweede ronde in zicht.
Niek zet me op de foto, deze keer niet met Charlotte want die is echt helemaal verdwenen. En Ed roept nog even dat ik wel rechtop moet lopen.
Inmiddels kom ik iets beter in mijn ritme en loop ik zelfs wat uit op Ad. De eerste 15 lopers gaan me voorbij maar ook nog iemand die zeer gezet, heel wit en vol zweet is. Iemand waar je normaal heel negatief over zou zijn maar die nu toch maar meeliep. Echter, een kilometer verder was hij afgehaakt.
Als wegatleet maak je toch wel wat mee. Eerst die auto die er langs wilde, vervolgens iemand die juist ons parcours geschikt vond om zijn kleine dochter te leren lopen, een automobilist die nog net niet op de vuist ging met een verkeersregelaar, en fietsers die eveneens de verkeersregelaar negeerden maar werden aangesproken door een motoragente. Yes!
dsc_4015 (217K) Een paar honderd meter voor de hoek bij de burgemeester Berkhoutpark zie ik ineens helemaal niemand meer voor me. Ik loop alleen, en mijn tempo zakt wat af.
Schaduw weer langs het park. Lekker en dan beginnen we aan de laatste kilometer.
Inmiddels is (zelfs) Elly bij me gekomen. Dat hoort niet maar blijkbaar kan ik even niet harder.
Maar met de finish in zicht kan ik nog iets versnellen. Ik zie dat de klok aan de 59 begint, dat is wel veel. Ik ben later gestart maar dit is niet genoeg. Uiteindelijk wordt het 58.33. Mwah.
Nog even hier en daar wat napraten en dan zit het er weer op. Het is nog steeds zonnig en dat maakt een hoop goed!

De Braasemloop 3 april 2011 – tijd: 57.05

Genieten in de polder
Zondagochtend vroeg. Ik trek de gordijnen open en verwacht regen en plassen water in de tuin. Dat was immers de voorspelling. Maar niets van dat. Het is zonnig en de thermometer suggereert echt lente. Voor het eerst in sinds 2007 doe ik weer mee aan de Braasemloop. De Zandvoortcircuitrun, waar ik aan meedeed was altijd tegelijk.
Toen, vier jaar terug, en ook minstens even zoveel kilo's terug, liep ik hier, nog jong van geest en ruim onder de 50 jaar, mijn beste tijd in een officiële wedstrijd. 50.45 om precies te zijn.
Maar dat ga ik niet meer halen. Gelukkig zijn er meer zaken waar je voor mee doet. En bij deze loop is dat zeker de omgeving. Het is langs het water een mooie loop. De Braasem was helemaal glad en in een hele lichte nevel gehuld. Een geweldig uitzicht verder langs hele mooie huisjes en rustige binnendoor paadjes. Mooi stukje ook aan het eind van de Noordkade bij café De Haven. Rustiek Roelofarendsveen.
Het weer, zoals gezegd was ook een reden. Hoewel, de nevel maakte dat het behoorlijk vochtig was. Windstil, dus ook geen verkoeling en die had ik, want de temperatuur - in ieder geval de mijne - liep behoorlijk op.
Tot slot, maar dat geldt elke loop is er de gezelligheid met de clubgenoten. Een reden om niet mee te doen was het zeer beperkt aantal toiletten maar dat was deze keer voor mij geen probleem.
De start in een nieuwbouwwijk. Vier jaar geleden was dit nog weiland. Snel weg in een lekker tempo. De Googemolenweg, leert Googlemaps me, ging goed. In Oude-Wetering even klimmen om aan de overkant langs het water te kunnen. Ik ging hard ik voelde het maar dit hield ik niet vol. Na twee snelle kilometers (5,24 en 5,29) zakte ik naar net onder de 6 minuten al dat kwam dat ook door de helling. Langs het water ging het weer beter maar daarna zakte ik weer in en bleef ik rond de 5.50 hangen. Rood hoofd, warm, zware benen het wilde niet vlotten. Toch liep ik wel lekker.
Vermoedelijk loop ik achteraan want er is niemand van de club voorbijgekomen en ik zie geen andere voor of achter me.
Dan komen vlak voor de 7 kilometer de lange rechte stukken. Er gaan nog wat mensen in volle vaart voorbij maar anderen haken en af en gaan in de wandel. Langs de route gelukkig nog mensen die je aanmoedigen. Als je tussen wat mensen van de Plantaris loopt is het helemaal feest want die kennen volgens mij iedereen in het dorp.
Dan komt de laatste kilometer. Ik neem me voor niet te snel te versnellen want dan stort ik neer. Ik herken het parcours niet goed meer en weet dus niet precies waar de finish is. Dan zie ik 56 minuten. Een paar honderd meter lukt dat.
Alles er uit op de Korte Goog, maar het is net iets te ver. 57.05. Bij de finish een fles water, een soort van wollen muts, als beloning, en lang uitpuffen.
Omkleden en nadat we in de kantine waar we koffie drinken, ternauwernood een woedeaanval van een tweejarige overleven, komt Willem, die de halve loopt, binnen in een recordtijd van 1.44.36. Wauw!
Hij wist dat we stonden te wachten en heeft zich daarom gehaast. Sympathieke jongen toch?


Clubcircuit Wassenaarse slag, Paviljoen Sport 9 april 2011 – tijd: 53.51

Wassenaar tot de Slag, een hele slag.
"Even klimmen tot het blauwe bordje en daarna blijft het vlak". Louise pept me nog even op. Tijdens de laatste kilometer, misschien wel meer, loopt ze met me op. Daardoor lukt het me het tempo vast te houden.
Die laatste klim valt zwaar. Wat is er aan de hand dat mijn benen zo protesteren? Maar zodra het blauwe bordje geweest is volgt nog maar één ruime bocht en is de finish is in zicht. Geduldig wachten daar de andere lopers. Ze halen me met luid applaus binnen.
Het was stil achterin. Vaak komen er na mij nog wel anderen maar de opkomst was helaas niet spectaculair.
De laatste keer hier in het duinparcours wist ik op het laatste stuk drie dames voorbij te lopen vooraleer ik finishte, dat lukte me nu niet.

Door te fietsen naar Wassenaar had ik al een redelijke warming-up. De start ging goed en best snel en misschien was dat ook wel het probleem. Overmoedig door de ervaring van vorig jaar had ik goede zin. Pas na ongeveer een kilometer kwamen Laura en Marja me voorbij. Zelfs Hein bleek nog een tijdje achter me te lopen. Toen zij voorbij waren vroegen mijn benen zich al af wat ik aan het doen was. Tekenend was al dat ik bij het eerste keerpunt op 2,5 mijn klokje vergat. Alle energie ging al in de prestatie zitten.

Toch genoot ik nog wel van wat er verder gebeurde. Ulla, toch klein van stuk, op de voet gevolgd door twee lange mannen. Die ze later helemaal had afgeschud. Frank die, altijd vrolijk, zijn duim opstak en Ed die me maande er vooral van te genieten, en omhoog te kijken. Ook de natuur om me heen bleef prachtig. Niet in de laatste plaats door de zon die doorbrak, al had dat ook weer zijn nadelen.

Halverwege riep Peter een tijd (26,20) die of aangaf dat het niet exact tien kilometer was, of dat ik op weg was naar een Olympische kwalificatie. Het was, bleek later, het eerste. Serieus had ik overwegen af te haken maar dat was me nog nooit overkomen dus ook nu niet. En, ach één keer op en neer en ik was er. Who cares.

Robert loopt, best rustig, voor me en ik nader hem met rasse schreden. Ik ben jaloers op zijn techniek. Daarbij vergeleken is het mijne maar armoedig geslof. Vlak voor hem passeer ik Anita die vandaag onze Marjolein is. Robert is zijn dip, die dus niet zijn techniek beïnvloedt voorbij en zet weer aan. Ik blijf achter. Anita volgt me en moedigt me aan. We zijn er bijna. En dan komt Louise me redden.
Opvallend is dat mijn tweede helft echt langzamer ging dan de eerste (26,20 tegen 27,30), dat overkomt me maar weinig.

Hoe dramatisch het ook allemaal klinkt, na tien minuten lacht het leven je weer toe en bestel je twee cappuccino en een appelgebak. Wel moet ik wachten tot iedereen die voor me staat geweest is.
"Jullie zijn toch al lang binnen", zeg ik. In de veronderstelling dat ze dan koffie hadden gehaald.
"Jazeker, maar we hebben op jou gewacht", antwoordt iemand.
Kijk, dat zijn nou echte clubgenoten!

Noordwijkerhout, Omloop 17 april 2011 – tijd: 1.02.12, 10,45km

Noordwijkerhout, Z en Z zit er weer op.
De speaker wist niet hoe vaak hij het moest herhalen: de tocht door de Bollenstreek. Jaja, maar de mooie bollenvelden lagen wel aan de andere kant van de snelweg waar wij langs liepen en dus zie je ze niet merkte Laura terecht op.
De Omloop had een nieuw parcours dat vooral recht en lang was. En ik ben er nog steeds niet uit of het een succes was. Eindeloze rechte stukken hebben immers ook hun nadeel.

Het was een dag met wat hindernissen. Niet alleen bij het vertrek in Voorschoten, waar onze onvolprezen chauffeur terug moest omdat hij zijn tas vergeten was, ook in Noordwijkerhout ging de start niet vlekkeloos. Vlakvoor het moment daar was had iemand de sterker uit de opblaasboog getrokken waardoor die over de startlijn zakte.
Volgens mij waren er ook mensen van de organisatie die in de war waren want waar de gebruikelijke kilometerbordjes ook stonden, niet langs het parcours. Ja een paar zo her en der en soms vlak achter elkaar.
Ikzelf was ook iets vergeten. Mijn pet! Maar dat merkte ik pas tijdens de loop. Ik had bij het weggaan nog niet verwacht dat het zo warm zou worden.

De start ging niet onaardig. Broeierig, er even inkomen en toch ook nog niet heel soepel. Ook vorige week had ik daar last van. Mijn tempo lag daardoor niet hoog, ik zit blijkbaar even in de minder goede dagen. Marja, Laura en Hein gingen voorbij. Daarna kwam Elly -ons aanstormend talent- ook al vervaarlijk dichtbij.
Toen, zoals gezegd een heel eind rechtdoor langs de snelweg (N206) over de Herenweg. Pas bij 4km, zag ik later op de kaart gingen we oostwaarts.

EHBO'ers zaten in vol ornaat in het zonnetje en wij ploeterend langs de paden die ook door fietsend Nederland werden bevolkt. Even een spons om me nat te maken want de temperatuur liep op. Daardoor liep het zweet ook in mijn ogen. Dat was minder. Mooi pad door natuurgebiedachtig park en zelfs kleine stukjes schaduw.
Gelukkig waren er voldoende verkeersregelaars. Ook weer bij de bocht naar de Leidsevaart. Want de meeste fietsers moesten niks hebben van het geloop op hun fietspad.

Omloop_NWH_2011 Toen de vaart langs. Bijna 4 kilometer achterelkaar. Ik ging een enkeling voorbij want ik kreeg iets meer tempo. Eén dame met een paardenstaart putte daar vermoedelijk zoveel kracht uit dat ze me even later weer voorbij ging in volle vaart. Tja.
Mijn kilometertijden lagen dicht tegen de 6 minuten. Bij enkele bruggetjes kon ik naar beneden, hoe weinig ook iets versnellen maar het bleef te weinig.
Tot in mijn ooghoek een groepje dames opdook in een lekker tempootje. En wie schetst mijn verbazing? Juist, Elly Pracht zit er ook tussen. We hebben nog twee kilometer te gaan en ik probeer aan te haken. Sterker nog ik besluit de kop te houden om te voorkomen dat ik afval.

Anita die het heel zwaar heeft, vooral door de pollen zien we wandelen. En dan bij de bocht, op 10 kilometer is het nog 450 meter. We passeren nog enkele andere lopers. Ik weet iets uit te lopen en houdt dat vast maar het moet uit mijn tenen komen. Petra maakt een foto maar het lukt me dit keer niet meer te lachen. Ook andere fotografen leggen dit moment mooi vast.

De finish, uitgeput! De warmte heeft meer mensen parten gebeld. Willem niet, die liep, vermoedelijk door de knoflook weer een toptijd. Vlak voor me pikt iemand de laatste orchidee weg want iedere loper krijgt altijd een plant bij deze omloop.
Het duurt tot ver in de avond voor mijn hoofdpijn verdwenen is maar het was desondanks een gezellige dag.

Leiden Marathon 15 mei 2011 – tijd: 58.10

Leiden, een thuiswedstrijd
Lopen voor eigen publiek is altijd leuk. De aanmoedigingen van iedereen die me kende, of dacht te kennen, of gewoon mijn naam op het startnummer zagen deden dan ook goed. Ook de anonieme aanmoedigingen natuurlijk.
Verassend zijn de bekenden die met de fiets onderweg naar huis regelmatig even afstappen je aan te moedigen. Ze duiken meerdere keren op. Ook mijn moeder doet dat altijd ze fietst de hele binnenring rond. Bijna 80, maar ze weet me op 3 of 4 plaatsen aan te moedigen.
De start van 10 is pas tegen theetijd dus eerst kan ik de anderen op de halve marathon zien en wat foto's maken.
Ik stel me op zo rond de 14 km bij een agent die bij een fietspad staat waar je nooit iemand ziet rijden. Behalve vandaag. Elly, die voor het eerst een halve doet levert een geweldige prestatie. Ze loopt monter voorbij. Frank gaat veel te snel voor welke foto dan ook en verder zijn er te veel om op te noemen.
Maar in de middag ben ik zelf aan de beurt. De weerssituatie is verwarrend. Alsof je op een zomerse dag de koelkast opentrekt. Het is warm om je heen met een koude luchtstroom. Tijdens de loop moest ik daar aan denken. Maar nog meer aan het koude bier dat in de koelkast stond.
Door deze wisseling was het voor hardlopers zomertenue en voor kijkers dikke jas.
Op de Garenmarkt tref ik bij toeval Louise, Laura, Anita en Marja. Okay, niet helemaal toevallig want het zijn lopers, maar daarvan waren er nog wel een paar in de stad.
Louise in een rokje met hartjes dat niet echt geweldig matchte met onze typisch geelgroene clubkleuren. Die zijn weliswaar voor toeschouwers en medelopers handig. Je ziet ze van verre en wie geen clubshirt draagt wordt vaak bij de fotografen over geslagen maar confectie-technisch is het moeilijk te combineren.
Ter zake. We gaan naar de start en 5 minuten na het startsignaal komen we ook echt over de start. Het eerste stuk worden we veel aangemoedigd. Ik iets meer volgens Marja maar of dat zo is zou nader onderzoek vereisen.
De eerste kilometers gaan lekker. In de massa met een redelijk tempo, okay dik 5 en een half maar toch. Het blijft zo bewolkt dat ik overweeg mijn pet af te doen en aan iemand mee te geven.
Edoch, de pet blijft op. Op de Boshuizerkade, rond de 4km, breekt de zon door en loopt de temperatuur op. De zon breekt door en Marja en Laura zijn uitgelopen, Louise was na de start al kwijt en Anita loopt niet ver achter me.
Bij Ter Wadding staan Ed, Corrie en Petra en Frank vlak achter elkaar om me super enthousiast aan te moedigen. Het geeft wel moet maar het tempo zakt iets, de aandacht ook want ik blijk niet in de gaten te hebben dat ik mijn eigen broer voorbij liep. Hij zag ineens mijn rug een eindje voor zich.
Het is even afzien in de Mors. Anita komt bij me en probeert met iets op te trekken maar totdat we bij de Vondellaan zijn gaat het heel moeizaam. Maar zodra ik de feeststraat door ben, waar ook Elly alweer in volle glorie staat komt de finish een beetje in zicht.
Nog twee, het tempo gaat weer ietsje omhoog. Dan de Morspoort, de brug, oef, en dan over het Galgewater. Ik houd het tempo vast maar om de een of andere reden lukt het me niet meer, zoals je een paar jaar geleden om echt tot het gaatje te gaan.
Met 58.10 kom ik over de streep. Nog even een leuke foto met de dames en thuis uitblazen.

Clubcircuit Jeu de Boer 18 juni 2011 – tijd: 57.14

Mijn honderdste wedstrijd
Een kogelrond 4 ons wegend mosterdkaasje en een pot geurende boerderijbloemenhoning is het tastbare resultaat van mijn honderdste hardloopwedstrijd. Mijn allereerste was op 25 september 2004. (Voor wie het na wil tellen, of lezen: www.tvhouten.nl/hardlopen).
Maar vooraleer ik met kaas en honing weer naar huis mocht moest er wel een prestatie van formaat geleverd worden. Al zeg ik het zelf.
Het is niet gebruikelijk om bij het ontwaken op een zaterdag, half juni, het gekletter van regen en het gieren van storm te horen. Toch was dat de setting van hedenmorgen vroeg. Maar optimistisch als ik ben rekende ik erop dat de storm het zwerk zou doen openwaaien en de zon alsnog door zou komen.
De locatie, Jeu de Boer in Hazerswoude, was gepimpt. Het was voorzien van een royale serre waardoor we ons wel klaar konden maken maar toch zicht houden op het buitengebeuren. Ook het parcours was anders. We startten dit keer niet op de Galgeweg maar aan de andere kan van de Gemeneweg nabij Molen de Rooie Wip. Curieuze namen allemaal, dat wel.

Met zijn negentienen gingen we voor de 10 kilometer van start. Vooraf was er nog wat gespeculeerd over het klassement maar dat gaat mij voorbij. Ik ben vooralsnog de laatste man en de enige tegen wie ik loop ben ikzelf. Okay, het is leuk om Corrie voor te blijven en hoewel dat deze keer ook gebeurde, wat nog niet eens eenvoudig leek in het begin, was dat omdat zij afgelopen donderdag al een strandloop had gedaan van bijna eenzelfde afstand.

Het parcours was strak, vlak en bijna recht. We hoefden maar twee keer een bocht te nemen en er zat één lus in het parcours. Er stond een hele harde wind schuins op het parcours en jawel de zon brak af en toe door (dat zei ik toch), waardoor de temperatuur steeg.
Door de wisseling van de koude wind en de warme zon waren de eerste kilometers waren pittig. Ik liep met Corrie op en net na 14 minuten passeerde we Marjolein bij 2,5 voor het eerst. We herstelden wat, bijna omver gereden door een wielrenner, maar konden later met wind mee toch het tempo terugpakken waardoor we zelfs bij 28.14 op de helft waren.

Dan weer opnieuw hetzelfde parcours. Mijn lichaam krijgt dan een dit-hebben-we-toch-al-gedaan-verschijnsel. De gebruikelijke dip na de 5. Maar het feit dat Corrie, die laat ik dat nog eens benadrukken, al eerder deze week gepiekt had, afzakte. Gaf me de moed vol te houden en door te trekken. Was ik bijvoorbeeld na de 2,5 nog in staat om Jiska aan te moedigen, nu lukte dat niet meer. Op karakter moest de tweede helft gelopen worden. Daarom had ook Corrie niets meer aan mij. Haar oppeppen kon ik ook al niet meer.

Tussen 5 en 7,5 verloor ik daardoor een volle minuut. Maar dan ruik je de koffie en moet alles eruit. Vasthouden dus en volhouden. Strak op de wind, en wel nog een duimpje voor de allerlaatste loopster die dik een minuut achter me zat.
Was het nou 2 of drie bochten, uitkijken! Niet te vroeg juichen. In de verte zag ik Joost staan. Hij liep het laatste stukje, gezellig keuvelend maar ik kon maar weinig terug zeggen, met me op en bij de laatste bocht nog even aanzetten. Ja, toch nog! Klok gaf 57,14 bij aankomst.

Route_Clucbcircuit_Hazerswoude (71K) Binnen een mum van tijd waren ook Corrie en Joanna binnen en konden we ons bij de vele anderen voegen die al lang en breed aan de koffie zaten. Speciale dank aan diegene die wel bij de finish op de allerlaatsten hebben gewacht.
Met koffie, gebak en aangenaam gezelschap, kwam ik weer helemaal bij.

Donderdag aanstaande, 23 juni op het strand 101


Star Balmstrandloop, spanning in de achterhoede 23 juni 2011 – tijd: 48.36

Honderd meter moet ik nog, misschien iets meer en er lopen drie mensen vlak voor me. Tien, vijftien meter tot de voorste. Eerst een dame, die ik al twee keer voorbij gegaan ben. Zij haalt daar steeds weer voldoende energie uit om te versnellen en daarvoor twee heren. Het waren er vier.
Nadat met volgens mij vele honderden op het door stormwind geteisterde Noordwijkse strand waren gestart gingen we zuidwaarts, tegen de wind in. Na 1 kilometer mochten de lopers die 2 liepen weer terug, na 2 de 4-lopers en de rest, het deelnemersveld was dus al behoorlijk uitgedund, mocht nog eens zo ver lopen. Rechts de oprukkende zee, links het mulle zand. Een smalle strook zompig zand was nog het beste stuk om te lopen.
De koude wind wordt iets verzacht door de avondzon die eindelijk achter de wolken vandaan komt. Er is geen tijd voor romantiek. Doorlopen. Ik zit achterin en heb het gevoel de laatste te zijn. Mijn clubgenoten zijn uit het zicht. Van Marlous is dat logisch ze is eerst in het klassement en van Stephan ook, bijna de helft jonger en de helft sneller. Corrie kan ik op asfalt nog wel bijhouden, niet in een zandbak. Pas bij het keerpunt valt me op dat zij niet praat en niet lacht. Ergo, dit is heel zwaar!
De eerste man vlak voor me raak ik bij dat keerpunt kwijt. Ik naderde hem steeds dichter en doordat hij langer tijd nam om te drinken kon ik hem voorbij. Nu met wind mee kon iets versnellen. Na de eerste kilometer in 5.50 zak ik bij de 4e tot over de 6.40. Na het keerpunt kom ik weer op net 6. Ik nader de dame met steeds dichter.
De schaduw doet vermoeden dat een grote reus me passeert. Het valt mee. Het is van de kitesurfer. Minder tegenwind betekent ook minder afkoeling. Ik probeer het tempo vast te houden en weet naast de dame te komen. Even voorbij maar ze pakt het terug. Ze ademt zwaar en toch het lukt het om door te trekken. Ik doe nog een poging. Tevergeefs, dan geef ik het op.
Drie mannen voor ons, één zakt er af. We gaan hem voorbij. De finish is nota bene in zicht. Nog een paar honderd meter voor ik met jong en aantrekkelijk gezelschap naar de loungebank in de strandtent kan. Die twee dus nog.
ClubgenotenV97_StarBalmStrandloop_detail (117K) Dan komt er nog een gemeen klein stuk mul zand. Ik wist het van de heenweg. Mijn benen kunnen niet meer en ik laat ze gaan. Het keerpunt was 25.10 en ik finish bij 48.36. Ik ben tevreden.

Clubcircuit bij Willy Noord, Katwijk 2 juli 2011 – tijd: 1.01.43

Sporthorloge; na twee maanden weer batterij leeg. Loopshirt; opengehaald door klittenband. En beneden gekomen mis ik voor de vierde keer in een paar maanden de zaterdagkrant.
Willy Noord, oftewel strand, boulevard, basaltblokken en stevige wind die voor het mooie net uit de verkeerde kant komt. De opkomst is niet groots, voor de lange afstand zijn maar twee dames aanwezig, ik zal echt een eenzame achterhoede vormen. Ook dat stemt niet heel vrolijk.
Gelukkig ben ik meegereden met Elly en Hilde, dus die gezelligheid had ik al wel weer. Hilde gaat ons aanmoedigen. Dat zal nodig zijn.
Dan gaan we van start. Annabel, basalt, vrouw Robert, asfalt, Hilde, klimmen, Boulevard, omhoog, omlaag, omhoog en zo, vislucht, jeetje wat gaat Laura hard, de pomp, naar beneden, Marjolein, tegen de wind in, zand, zand, zand……
Het is moeilijk het tempo vast te houden zo zonder anderen binnen het zicht. Ik hou me vast aan het ritme, de knisperende schelpen helpen daarbij. Heel langzaam nader ik de sluizen.
Weer omhoog over het zand en de blokken - het onaardigste deel van dit parcours.
Ik zie een pion over het hoofd en loop iets te kort naar het keerpunt; nou ja drie meter misschien meer niet.
En dan begint het weer van voren af aan. We zijn dan over de 30 minuten. Geen idee wat ik vorig jaar had.
Ik overweeg te stoppen. Dat zou een unicum zijn, ik heb nog nooit minder gelopen dan ik me bij de start had voorgenomen. Ook niet bij trainingsrondjes. De aandacht verslapt en ik loop bijna verkeerd.
Tempo houden, blik op eind van de boulevard. Wind mee. De loopvariant van Kedeng kedeng. Dan de laatste draai. Marjolein, al klaar om te vertrekken, zet me nog even op de foto en moedigt me aan.
Even lijkt het of het beter gaat. Ja, warempel, ik krijg het ritme te pakken. Beetje laat, maar toch. Volkomen gedachteloos loop ik langs de branding verder.
Voor het laatste stuk heb ik niks extra's meer. Het is op!
En dan blijkt als de tijden bekend zijn dat ik dit parcours sneller liep dan vorig jaar. Weer een meevaller.


Star Balmstrandloop, 7 juli 2011 – tijd: 50.01

Hier liep ik twee weken geleden ook. Met zeer harde wind op een goed te lopen strand. Nu is de wind minder, de temperatuur aanzienlijk hoger, maar over ruim een uur is het hoogwater. De ruimte tussen de waterrand en het mulle zand is minimaal en wordt nog minder. De eerste vier kilometer gaan we tegen de wind in. Ik houd een rustig maar zelfde tempo. De knisperende schelpen geven de maand aan.
Bij iedere stap zak ik een ietsje weg in het soppige zand en daar waar het water te ver komt worstel ik me door het zand. De wind verkoelt.
Na een dikke zes minuten en een van bijna zeven minuten zijn alle korteafstandslopers verdwenen. Het enige gevaar zijn nu de zeer snelle lopers die uitwijken voor het water en tegen mij, net als vorige keer frontaal oplopen. Maar deze keer gaat het net goed. Ik loop tussen wat andere mensen in en weet er nog twee voorbij te gaan. Maar het voelt zwaar.
De horizon is mooi, een felle zon piept net boven een hardpaars wolkendek uit. Het geeft een spectaculair beeld maar ook weet de zon nog goed te verwarmen.
Net voor de 26 minuten kom ik bij het keerpunt. Corrie loopt voor me. Niet ver, maar wel om het even te overbruggen.
Keren betekent wind mee, en dus geen verkoeling. Het scheelt vele graden.
Ik zie een aantal mensen voor me en neem me voor ze nog in te halen. Door het keren zie ik ook dat er nog een aantal achter me zitten. Ik weet het tempo goed vast te houden. En meter voor meter, stap voor stap, loop ik op ze in. Hopelijk putten ze er geen moed uit ook te versnellen. Dat doen ze niet, een enkeling gaat zelfs al wandelen.
Ik wil ze voorbij, ik moet ze voorbij en ik moet volhouden. En dus, rechtdoor; water of niet. Met kletsnette schoenen stamp ik door, al is het door het water.
strandloop_7juli_foto_Ed_Zi (6K) Het is gelukt ik ben ze voorbij. De volgende zijn veel te ver. Of niet?
Ik zie een wit-oranje shirtje en een paardenstaart. Corrie? Nee toch. Zo wel, dan heb ik een doel. Zij doet rustig aan, en spaart haar kracht en knieën voor de Vierdaagse.
Toch zie ik de afstand verkleinen en we moeten nog zeker twee kilometer. Dat ga ik halen, zeker weten! Hoge harstslag, goed ademen en doorlopen. Gigazwaar zo ongeveer.
Met de finish in zicht lopen we gelijk op, en daarvan wordt door onze trainer een schitterende foto gemaakt.
Met 50.01 op de klok en water in mijn schoenen gaan we naar het terras. En toen barstte de storm los!


Clubcircuit, Wassenaar
HARDLOPEN EN POOTJE BAAIEN
10 sep 2011 – tijd: 50.53, 8km

Dit is de eerste keer na de zomer dat ik het strijdperk betreed. Normaal is dat de Vlietloop maar daar moest ik dit keer verstek laten gaan. De verwachting, over het weer dan, zijn goed. De temperatuur zal naar verwachting oplopen tot 25 graden. Maar hier, aan het strand voor het Clubcircuit bij Paviljoen Sport is het zover nog niet en zorgen veel wolken en een koele wind er voor dat het een aangename temperatuur is.

De opkomst is redelijk. Deze loop heeft naar verluid een slecht imago vanwege het zand, het water en de wind die met elkaar dit parcours aardig kunnen verzwaren. Maar in betere tijden is het best aangenaam en kun je, als je niet voor een toptijd gaat - net als Jiska - met blote voeten lekker door het water splatsjen, en volop nagenieten op het terras.

Echter, als je net als ik 8 kilometer wil lopen, tijdens de vakantie erg genoten hebt van het goede leven en toch een beetje redelijke tijd wil maken wordt het een ander verhaal. Maar goed, wie een appelpunt wil moet er wat voor doen.

Een snelle start, tot Corrie, het eerste keerpunt bij 500 meter, weet ik Laura en Marja bij te houden maar daar laat ik ze al los. Het strand is mooi, vlak en door eb goed begaanbaar maar her en der zijn de kinderzeetjes, zoals we vroeger noemden door geulen verbonden met de grote zee, da's lastig. Enkele zijn nog geen schoen diep maar na 2 kilometer komen er twee die, als je net verkeerd stapt, je tot boven de knie onder water zetten. Het is een heen en terug parcours dus dat feest krijgen we vier keer. Dat kost kracht en komt je snelheid ook niet ten goede.

Dan breekt de zon door. Het wordt warmer, broeierig en mijn tempo loopt terug. Mijn dieseleigenschap maakt dat ik pas tegen de 5 een beetje lekker ga lopen maar het amfibiekarakter van deze loop doet dat wat teniet. Nadat ik voor de twee keer om Corrie heen loop gaat het beter en voelt het ietsje soepeler, ook omdat de wind wat koelt en de zon even verdwijnt.

Dan begin ik aan het laatste stuk. Eric Spierings, die vanuit Zeist gekomen is om met zijn oude clubgenoten weer eens een loop te doen moedigt me aan, hij ziet de meet al liggen, ik moet nog dik 2 kilometer. Anderhalve kilometer in 10.01, de puf is er uit. Om Marjolein heen, op naar de koffie. In de verte lonkt de streep. Ik versnel nog iets en als Jiska me tegemoet loopt kan ik nog versnellen, maar niet praten. De hele club wacht me op en haalt me met applaus binnen. Die laatste anderhalf gaat een halve minuut sneller waardoor ik de complimenten van Mathijs krijg, altijd leuk.

Corrie gaat voor mij bij de koffie in de rij staan en we genieten nog even na van het zonnetje. Dat er toch mensen zijn die dit aan zich voorbij laten gaan. Onbegrijpelijk!

Clubcircuit, Wassenaar
NIET OVER HET SCHELPENPAD!
15 okt 2011 – tijd: 58.20

Niet over het schelpenpad! Bij het clubcircuit lopen we door elkaar. De 5 gaat 10 minuten later weg en de snelle jongens en meisjes komen je dus nog voorbij. De een met wat meer souplesse dan de ander. Als ik nog adem had gehad, had ik Ulla aangemoedigd om Natascha voorbij te gaan. We zijn dan geen kilometer meer van mijn eerste keerpunt, en hun finish verwijdert. Mijn eigen energie sparend kon ik naar hun tempo en souplesse alleen maar kijken. Dat is bij deze dames geen straf maar als hardloper voel je ineens onbeduidend in de achterhoede rommelen.
En als deze dames finishen, kunnen Stephan en Fons al aan de koffie zitten, ware het niet dat zij hun clubgenoten opwachten.
Met Robin, 38 op de 10 iemand van de buitencategorie kan ik niet wedijveren. Bert, die het vandaag rustig aan doet komt net boven de 40.
Toch, en dat is het leuke, kom ik al die mensen twee keer tegen en kan ik me twee keer verwonderen over hen. Maar er zijn er ook die bijna een half uur, of meer, nodig hebben voor de 5 kilometer. En zij worden met even veel respect - ja terecht misschien met meer, behandeld dan de anderen en evenzeer aangemoedigd door een ieder die niet hardloopt, al gefinisht is, of is ingeschakeld om te helpen. Deze lopers zijn voor mij weer aardig om te zien dat ik niet helemaal achteraan zit. Zo motiveren mensen voor je, je evenzeer als mensen achter je.
Na een koude start, of liever gezegd: een start in de kou won de zon snel aan kracht en was ik blij dat ik niet meer dan het minimale had aangetrokken. Het ging niet heel soepel, het wilde allemaal niet zo en zeker niet in het begin. Maar in de tweede ronde ging het iets beter, maar niet sneller. Wel aangemoedigd door anderen, waarvoor dank - het lukt mij tijdens het lopen vaak niet om te praten, maar weinig mensen om me aan op te trekken. Marja en Mark, die in het begin nog in de buurt liep, ver voor me en Corrie nog achter me.
Het is wel een hele mooie najaarsochtend, strak blauw, fris en zonnig en de zon schitterend in water van de Zoetermeerse Plas. We lopen over de weg, en mogen niet afsnijden over het schelpenpad want dan dreigt diskwalificatie en krijg je vast voor straf ook geen gebak.
Na het laatste keerpunt bij Marjolein en voorbij Hilde probeer ik nog wat te versnellen maar het mag allemaal geen naam hebben. Ruim 5 jaar geleden liep ik hier 50.14, dat is echt verleden tijd, ik zit nu ruim acht minuten verder.
De grote groep lopers, ja ja de opkomst is geweldig - al geldt dat meer voor de 5 dan voor de tien, schuift naar het zonnige terras alwaar we genieten van koffie, als die niet verkeerd is en taart.

Zorg en Zekerheid Circuit
WEER EENS IETS NIEUWS: DE KROMME MIJDRECHT
6 nov 2011 – tijd: 59.25

Het Z en Z–circuit is verrijkt met een nieuwe loop. De Turfloop in Mijdrecht. Altijd leuk om eens iets nieuws te lopen. Langs de Kromme Mijdrecht, dat klinkt rustiek en dat was het ook wel.
Het is niet warm en een koele, soms koude wind voorkomt oververhitting. De zon, elders in het land actief blijft hier achter een dik wolkenpak. Het aantal clubgenoten is niet heel groot, met name dames die de lange afstand lopen missen we om in het verenigingsklassement het verschil te kunnen maken.
De start is druk maar gezellig, alom enthousiasme. De massa trekt op en zoals altijd moet ik er even inkomen. Ik kan nog nergens aanhaken er zijn nog teveel mensen om mij heen met verschillende tempo's.
Maar hard ga ik niet, ik kom (te) dicht in de buurt van de 6 minuten per kilometer. Ad gaat me voorbij maar ik hou hem toch lang in het vizier. Dichterbij loopt een soort van jonge blauwe tweeling; oordopjes en paardenstaart. Ze lijken het zelfde tempo te hebben, maar toch loop ik wat uit als we langs het water lopen. Het wuivend riet en het uitzicht over het water, allemaal zeer fraai, maar we hebben wel wind tegen dat is jammer.
Het twinstelletje komt weer voorbij, zij hebben weer aangehaakt bij een iets sneller koppeltje. Ik ga mee maar bij de 5 zie ik dat ik tien seconden onder de dertig zit. Het blijft krap. Okay, de laatste kilometers ga ik vaak iets sneller maar zo ver zijn we nog niet. En als we de Kromme verlaten en de Oude Spoorbaan op gaan, bij 6 kilometer, staat mijn klokje op 36.
Iemand blijft lange tijd vlak achter me lopen maar laat mij dan blijkbaar toch gaan. Leuk dat ik dan toch ook weer voor sommige te snel ga.
De blauwe meisjes gaan weer voorbij maar ik besluit ze bij te houden. Dat probeert nog iemand merk ik, ook zij blijft er strak achter lopen. Maar blijkbaar zakt iedereen wat in want 42.07 is echt onder de maat bij het 7km–punt.
Vandaaraf gaan we over de Oosterlandweg bijna 3 kilometer lang recht vooruit. We hebben een strak tempo vlak voor de negen kilometer besluit ik het er op te wagen. Het lukt me om uit te lopen, mijn tempo gaat iets omhoog. De blauwe meisjes laat ik achter me – helaas heb ik ze later in het gedrang ook niet meer gezien, ze hebben me een grote dienst bewezen –.
Tempo omhoog, we komen de bebouwde kom binnen en na de hoek moeten we, ik schat nog ruim honderd meter. De laatste kilometer dus alles moet eruit. Binnen het uur gaat lukken maar de vraag is hoeveel.
Net onder de 59–half. Toch aardig nog.

CLUBCIRCUIT VELOSTRADA, Het Wedde
19 nov 2011 – tijd: 57.15

Jiska had gelijk, 't is gewoon hollen op het fietspad. Okay, een gepimpt fietspad zonder zigzagbochten en een vers laagje asfalt. Soms nog wel zonder verlichting maar daar hadden wij op deze heldere zonnige vrieskoude zaterdagmorgen geen last van. Terwijl men nog geen kilometer verderop het muziekkorps sinterklaasliedjes liet spelen, in de hoop dat de Sint dan snel zou komen, maakten wij ons klaar voor een sportief onderonsje; het clubcircuit op de Velostrada. Was het de appeltaart, het mooie weer, of het enthousiasme dat Ids in zijn trainingsgroep heeft overgebracht? Feit was dat de opkomst goed was.
De ruim 59 van twee weken geleden spookt nog in mijn hoofd. Zeker op het eerste stuk, als deze diesel nog niet helemaal op gang is maak ik me zorgen. Ten onrechte want de eerste kilometer in 5.33 is niet slecht. Ik loop met Corrie op. Ze verdient steun maar is, helaas, bij gebrek aan lopers op de 10, mijn enige uitdaging. Mijn tempo zakt iets maar toch loop ik iets op haar uit. Carolien, die zo twijfelde over deze afstand, loopt op muziek en loopt een eind voor me.
Vlak na het keerpunt, 28.44 zie ik Marieke aankomen. Zij loopt de 5 en is de eerste vrouw van de club. Wat een prestatie na haar getob met wat blessures en loopleed, er was een tijd dat ze mij maar net bij kon bijhouden, maar ze is nog jong. Ik moedig haar aan, en dat is zo ongeveer het enige onderweg dat ik verbaal aan kan, maar ik heb het er voor over. Praten en lopen kan ik niet.
Ik lijk in een aardig ritme te komen. Af en toe Ed langszij voor een aanmoediging. Mijn benen zijn niet zo zwaar als in Mijdrecht. Dan zie ik iemand voor me. Een buitenstaander? Toch niet, het is Robert, hij doet heel rustig. En als we bij 7 langs Willem lopen, die genoodzaakt is zijn krachten te sparen voor de zeven heuvelen morgen, kom ik dichterbij. En vlak na Marjolein haak ik aan. Dat is maar voor een paar honderd meer want Robert is weer op krachten en gaat er van door. Ik besluit geen poging te doen me aan hem op te trekken. Maar toch vind ik het fijn als hij even later weer iets terugzakt, het doet mijn tempo goed.
Nog onder de 52 passeer ik het 9-kilometerpunt. Dat betekent dat voor een tijd met 56 een forse eindsprint nodig is. Joost verwacht dat ook maar het gaat 'm niet worden, denk ik. De laatste kilometer wordt, met een klein sprintje toch 5.24. En onder luid gejuich van de mensen die er staan kom ik op 57.15 binnen.
Nog voor ik weer op adem ben is Corrie ook al binnen en gaan we naar de afterparty in de Businessclub. Daar is koffie, taart en gezelligheid - en heel warm maar dat terzijde. Het antwoord op de vraag of ik lekker gelopen heb is niet eenvoudig. Ik heb gelopen, en dat was lekker.

Naar de bollen, Ter Specke
4 dec 2011 – tijd: 58.49

Hoewel ik het Clubcircuit, op een zaterdag, redelijk deed zal deze Ter Specke op zondag niet veel verschillen van de eerste Zorg en Zekerheidloop op die zondag in Mijdrecht. Of dat door de zondag komt weet ik niet. Vandaag spelen de elementen in ieder geval een rol. Er staat een harde koude wind, en al is het ondanks de zware bewolking droog, het maakt het wel bijzonder somber. Anderzijds is het voor deze loop die traditioneel nat, koud en stormachtig is uitzonderlijk goed.
We zijn, als club goed vertegenwoordigd al missen we wel dames bij de lange afstand om in het verenigingsklassement te komen. Een enkeling waagt zich zelfs voor het eerst aan de tien kilometer. Ook Elly doet weer de tien. Zal ze me weer voorbij gaan?
Een gebruikelijk drukke start waarbij een enkeling via de berm en anderen zigzaggend tussen de mensen zich een weg naar voren banen.
Het eerste stuk, ook na de helft want het parcours is een groot vierkant met twee wormvormige aanhangsels en een afzwaaier voor de finish, (Achterweg, Essenlaan, Loosterweg) gaat tegen de wind in. Een eerste groepje waar ik na de start in kwam gaat te hard en ik beland, niet onaardig in een groep met drie paardenstaarten voor me. Als Ad me voorbij komt blijkt dat ik ze ook ken, het zijn leerkrachten van de Lorentzschool. Maar zij gaan weer te langzaam en Ad weer te hard. Wat heeft een hardloper het toch moeilijk.
Die eerste ronde is het nog best moeizaam maar als we de Loosterweg opgaan en de wind wegvalt kom ik iets meer op tempo maar ik val snel weer terug. Wellicht door het gemak waarmee de snelste lopers mij nu voorbij komen. Mijn schema is inderdaad gelijk aan Mijdrecht alleen heb ik nu wel het gevoel dat ik lekker loop. Toen niet.
We gaan de tweede ronde in en het gaat beter, maar niet sneller. Maar dan als we de tweede keer de Loosterweg op lopen is, bij 8km, het eind in zicht. Ik versnel, maar niet te gek want 2 kilometer is best veel. De mensen om me heen laat ik achter me en weet zelfs bij een nieuw groepje aan te haken.
Langs de begraafplaats en dan de lus naar de baan. Altijd langer dan je denkt maar ik houd vol, zelfs nu ga ik nog mensen voorbij. Ietsje aanzetten moet kunnen. Ik heb geen idee in welke tijd ik zit. De klok staat al ver in de 59. Ed moedigt me aan maar maant ook tot beheersing; niet te gek. Nee, een echte eindsprint zit er toch niet in.
Driekwart minuut sneller dan in Mijdrecht maar, belangrijker, minder uitgeput. We babbelen wat na, halen nog wat lopers binnen, en met een kleurig doosje bloembollen keren we, na een stevige wandeling om bij de auto te komen, huiswaarts.

Zoetermeer Snowworld; klimmen en dalen
10 dec 2011 – tijd: 56.05

Binnen wordt druk geskied, nog geen drie turven hoog en de tafel van zeven nog niet machtig proberen jonge kinderen de slalom met soepele bewegingen onder de knie te krijgen. Evenals de ouders die hier hun wintersportvakantie voorbereiden. Het Alpengehalte wordt verhoogd door de dirndl-jurken van het, met name,vrouwelijke personeel.
Buiten de Alpen in het klein; grazende koeien, hellingen, een enkele top en een wintersportzonnetje. Hier sluiten we het clubcircuit altijd af met een pittige cross. Deze voert ons over de toppen, klimmen en dalen dus, het pad is smal en modderig. Het parcours is zwaar, en alsof dat niet genoeg is moeten wij, die de lange afstand doen het vier keer lopen. Kort is twee keer.
Om te voorkomen dat wij het spoor geheel bijster raken heeft Ed een handvol vrijwilligers bereid gevonden ons de weg te wijzen. Zo passeren we Marlous, kijk dat maakt zo'n parcours toch aantrekkelijker, en Marjolein die je altijd geweldig oppept, en anderen die er toch maar staan. Dan zijn wij nog beter af, zij moeten immers een uur stilstaan in deze kou. Wij mogen lopen, eh.., moeten lopen!
Vier keer, het is geen sinecure. Vlak na de start klimmen we iets, even het wildrooster, maar zwaar is het nog niet, deze lichte glooiing is goed te doen. Omlaag, een hele grote plas - dan maar erlangs, al vraag ik me af of dat goed blijft gaan als iedereen vier keer langs geweest is.
Een stukje vlak en dan omhoog, de helling op. Smal en pittig, slopend lang- ik schat zo'n 150 meter, er komt geen eind aan. Dan even naar rechts en een toegift, nog een hellinkje. Maar dan ben je ook echt boven. Ik ben te veel buiten adem voor een echt Hillary-moment, en ik moet naar beneden. Een geweldige afdaling, ik laat me vallen. Het laatste stuk is de afdaling naar het keerpunt. Wind in de rug, uitlopen en dan weer een nieuwe ronde.
Bij 14 minuten passeer ik het keerpunt. Dat is één.
Opvallend genoeg heb ik voor de tweede ronde maar vijf seconden meer nodig. De derde keer moet ik vijftien seconden toegeven; de helling wordt zwaarder. Gelukkig blijft het grazend wild op zijn plaats staan. Maar haal ik dit nog een keer?
Marja loopt voor me, op een afstand die me de hele weg al doet twijfelen. Ga ik het proberen haar voorbij te gaan of niet. De afstand wordt maar tergend langzaam kleiner. Maar als ik voor de laatste keer op de top ben is ze ineens heel dichtbij. Vermoedelijk heeft de klim haar teveel tijd gekost. Ik laat me vallen en ga haar voorbij. En met het eind in zich lukt het me toch nog iets aan te zetten. De laatste bocht en de helling af. Deze ronde doe ik maar liefst 30 seconden sneller dan de vorige. En dat voel ik bij de finish ook wel.
Ook Corrie komt heelhuids de finish over, gelukkig maar want ik rij met haar mee.
De vijf uitvallers zijn niet allemaal aan het parcours te wijten, toch was het zwaar.
We breken op en strijken met koffie en apfelstroedel (met vanillesaus) neer in het restaurant alwaar we lang nagenieten.
Als een van de dirndlmädchen, 'ze kan het hebben', komt afruimen. Keren we huiswaarts niet nadat we nog een hele kleine glühwein bij de uitgang krijgen. Warm van binnen gaan we kou weer in.

omhoog    2004    2005    2006    2007    2008    2009    2010    2012    2013    2014    2015    2016